Kebu - Urban Dreams (2021)

Het duurde even, maar na vijf jaar kwam Kebu (echte naam Sebastian Teir) terug met zijn vooralsnog meest recente studio-album Urban Dreams. Een album vol met melodieuze synthesizermuziek waar, net zoals voorgaande albums, vooral de stijl van Jean-Michel Jarre en Vangelis in terug te horen valt. Bij vlagen doet dit album qua sfeer zelfs aan de Blade Runner-soundtrack van Vangelis denken! Ook al haalt Urban Dreams niet dat niveau, maar dat is ook niet te doen eigenlijk toch?

Urban Dreams is misschien niet het meest dynamische studio-album van Kebu te noemen. Ook duurt dit album behoorlijk lang en dat is in het geval van Urban Dreams helaas een wat minder punt te noemen. Want voor het eerst valt het me op bij Kebu, dat het album me niet voor de volledige aandacht weet vast te houden. Vooral naar het einde toe, verliest het album wat aan kracht.
Wat ook meespeelt, is dat het album tussendoor onderbroken wordt, door kortere composities die soms zelfs als intermezzo's beschouwd kunnen worden op de compositie daarna. Dat haalt bij tijd en wijlen de vaart er een beetje uit.
Wat overigens allemaal niet wegneemt, dat Urban Dreams gewoon een behoorlijk degelijk album is, vol met veel gevoel gespeelde, melodieuze synthesizer-composities, iets wat ik ondertussen al lang van Kebu gewend ben en ook niet anders verwacht.

De charme van Urban Dreams zit 'm dit keer in het gevoel en de emotie die sommige nummers oproepen; meer nog dan het tempo en dynamiek waar over het algemeen meer sprake van is op de vorige albums. En het moet dan ook wel gezegd worden, dat Kebu dan ook openstaat voor het maken van een album die niet zomaar aansluit op vorige werken.

Urban Dreams is dus weliswaar niet zijn meest opvallende album te noemen. De reden dat ik het album toch 4 punten schenk, net zoveel als zijn vorige albums, heeft gewoon te maken met dat dit album barst van de kwaliteit. De productie is voortreffelijk, de sound is futuristisch en retro tegelijkertijd en Kebu weet gewoon hoe hij goede muziek moet maken. En laten we het er ook maar op houden dat Urban Dreams meer luisterbeurten nodig heeft dan zijn vorige albums, maar daar is dan ook niets mis mee.

Je krijgt in ieder geval waar voor je geld, gezien dit album bijna 80 minuten duurt. En er staan een paar moderne klassiekers op, zoals de prachtige singles "Fleeting Lights" en "Hope". Andere, meer episch aandoende tracks zoals "Discovering Utopia" en "Free From the Pain", zijn ook zeer verdienstelijk te noemen. Als er al sprake is van meer dynamiek, dan kun je in ieder geval terecht bij het toffe "Saved by McGyver", maar dit is slechts één van de weinige up-tempo tracks vertegenwoordigd op dit album.

Concreet houdt Kebu de boel behoudend en misschien zelfs relatief bescheiden voor zijn doen. En dat is op zich helemaal niet erg. Wellicht waren de verwachtingen ook wel erg hoog na zijn eerste twee albums.

Maar gelukkig maakt dat dus Urban Dreams geenszins tot een slecht album. Het is nog steeds top wat Kebu allemaal produceert en daarom is ook deze derde langspeler van hem toch de moeite waard.
De grap is echter dat niet Urban Dreams, maar zijn live in de studio opgenomen album Live Online datzelfde jaar de echter klapper zou blijken te zijn van hem.