tunng - Good Arrows (2007)

De vorige 2 albums van Tunng vond ik beiden 3 glimmers waard. Eigenlijk dus twee keer te weinig om het deze keer nog eens te gaan proberen. Toch is er iets dat me aantrekt en dat zorgde er voor dat ik toch ook maar eens deze nieuwe cd ben gaan beluisteren.
Het lijkt deze keer iets meer folk dan electronica te zijn. Natuurlijk horen we wederom leuke toevoegingen maar gevoelsmatig lijkt de nadruk daarop iets minder groot te zijn: het lijkt zelfs wel of het elkaar minder bijt. Het zorgt aan de ene kant wel voor wat minder spanning en venijn maar aan de andere kant loopt het nu vloeiender in elkaar over. Er staan New Acoustic Movement-achtige nummers als Hands tussen (bestaat die term nog?) maar ook wat vrolijker nummers als Bullets. Helemaal geen knisperende electronica meer? Nee hoor, Soup had zo op de voorgangers kunnen staan, totdat ze halverwege hard Soup roepen en de song een verrassende wat ruigere wending neemt om vervolgens weer terug te vallen naar hoe het begon..
En King lijkt met de banjo goed naar Sufjan Stevens te hebben geluisterd.
Al met al lijkt het iets meer ontdaan te zijn van toeters en bellen (alhoewel schijn ook bedriegt, want ze zijn wel degelijk nog aanwezig) en het klinkt allemaal wat kaler en gestripter.
Heel erg anders? Nee. Liefhebbers van die eerste twee albums zullen dit wederom wel weer okee vinden.
Mij bevalt het geloof ik ook wel en laat ik dan nu eens een halfje hoger gaan geven.

3,5 *: een halfje minder dan de eerste 2 platen, maar dat is na 1 luisterbeurt.
Het is meer van hetzelfde. Nog steeds prettig, maar die eerdere platen lijken net iets pakkender te zijn.

Experimentele folk met een gezonde dosis electronica. De Engelse band Tunng weet dit genre als geen ander zo goed te beheersen. Het stijltje van de band wordt ook wel folktronica genoemd, een term die je sowieso niet vaak tegenkomt in de muziekwereld. Een gewaagde stap neemt Tunng dus wel met haar vreemde muziekstijl. Waar Tunng een geweldige plaat kan afleveren, falen vele andere bands die deze richting op zoeken desastreus. Tunng kent haar oprichting in een kelder in Soho, onder een kledingwinkel, waar frontman Mike Lindsay een eigen studio bezit. Mike speelde daar wat met zijn studioapparatuur en maakte hier en daar electronische muziek voor reclames. Mike leerde singer/songwriter Sam Genders kennen, waarmee hij af en toe de studio indook. De toegang naar de studio was via een pashokje en gezien de heren niet naar buiten konden wanneer de kledingzaak open was, bang voor naakte vrouwen in het pashokje, waren de twee op elkaar aangewezen. Er ontstond een band tussen Mike en Sam en ze vonden een manier om Mike's electronische muziek en Sam's folky nummers te combineren in een vast geheel. Tunng was geboren. Gaandeweg voegde Ashley Bates, Phil Winter, Becky Jacobs en Martin Smith zich bij de band. Tunng had immers vocalisten nodig evenals andere bandleden die de band naar een hoger niveau zouden kunnen brengen. Tunng draaide niet langer meer om Sam en Mike en dat heeft directe - positieve - effecten gehad op het nieuwe album Good Arrows die vanaf 20 augustus in de winkel moet liggen. Good Arrows is de eerste plaat gemaakt in deze formatie. Een merkbaar verschil met het debuut en het tweede album Comments of the Inner Chorus is dus zeker aanwezig. Tunng klinkt volwassener en ligt daarnaast fijner in het gehoor. De rustige folksongs worden vergezeld met zachte electronische geluiden en andere vreemde bliepjes die het geheel erg fijn maken. Het heeft wat weg van The Boy Least Likely To, alleen veel minder vrolijk. Tunng wordt - in tegenstelling tot The Boy... - wèl serieus genomen.

Good Arrows is een fijn album geworden die folk en electronica goed kan combineren. Soms is het evenwicht net niet helemaal juist en horen we meer electronica dan folk. Dan hoor je muziek die zich maar weinig onderscheidt van dit soort bands. Het is de folky kant van Tunng die mij charmeert. Maar zoals ik al zei komt die kant niet altijd tot zijn recht en horen we een overvloed aan electronica. Resultaat is een aardig album, die nergens echt hoog bovenuit schiet. Ik houd mijn beoordeling dan ook op een schamele 3* voor nu.

Ik vind het album wel lekker klinken, deze wist mij eerder te boeien dan hun voorgaande albums, al is dat niet direct een pluspunt want meestal ben je een album dan ook eerder 'zat'..

Nog even verder luisteren, maar voorlopig een 3.5*

Fris album, perfect voor een vakantiestemming.

Het is een album die nooit verveelt, maar ook niet meer dan dit. Waarschijnlijk zal ik dit nog beluisteren maar het zal dan niet meer dan achtergrondmuziek zijn.

Bij mij staan 13 nummers op de cd.
12 - wood
13 - clumb

De teksten hiervan staan overigens niet in het tekstboekje.
Verder een prachtige cd...

TUNNG – GOOD ARROWS

Here comes another one
faster than the one before.

De avonturen van Tunng waren tot nu toe vermakelijk – onschuldig misschien.
Hoewel
De ondertoon was behoorlijk verrot. Ongemakkelijk en achteraf een verdraaid gevoel dat er iets niet helemaal goed was. Vaak ging het over lijken
Lichamen de natuur
Doodgaan en bloed. De satan kwam nog even langs op het debuut.

Is het nu wat anders- niet helemaal.wel alles op wijs (behalve soup misschien) en meer vrolijkheid – de hoes. kermis.Bullets ligt zelfs een beetje Te gemakkelijk in het gehoor- een vrolijk – kinderliedje.toch.Our blood en guts roll out zet de toon onmiddelijk ergens anders. In cans: meer lichamen. Ergens anders
Blood and bone and bits of string
Zonder onderbenen en de ruggengraat die uit het lichaam trekt - licht geef in het donker
In cans.
Kerkklokken en sirenes-
Oproep om buiten te liggen
Op een heldere avond naar de sterren
(Gezelligheid, vrienden)
Terug naar de natuur terug bij af

Het gaat alleen maar over de natuur

Nou, nu zijn we verloren.
Ik word er een beetje onrustig van.

Het gras kriebelt aan mn rug

Comments of the Inner Chorus blijft voor mij toch de beste. Deze wil me op de een of andere manier maar niet pakken. Wellicht omdat veel nummers hetzelfde klinken. 'Bullets' daarentegen is een van de beste nummers ooit van Tunng.

Toen ik deze cd pas had heb ik hem bijna linea recta weer m'n parate collectie uitgeflikkerd omdat de nummers me inwisselbaar voorkwamen, maar via de herkansingsbak kwam hij terug en ik begon hem beter en beter te vinden, en dat gaat maar door, nu zijn er momenten dat ik hem zelfs beter vind dan het debuut, hij is in ieder geval anders dan die plaat en dat is al een pré, want dat kon je van 'comments of the inner chorus' niet zeggen, dat is meer een slappe herhalingsoefening. Al met al maakt deze plaat me wel benieuwd naar het volgende werk waarmee dit opmerkelijke bandje het gevecht met de wereld aan gaat.

Ik heb Tunng ontdekt op pukkelpop en wist eerst niet echt wat ik er mee moest.

Met aanschaf van dit album en het vele luisteren van andere albums ben ik echt verliefd op de band.
De mooie tokkelende nummers en monotone duo zang zijn echt uniek.

Het derde album van tunng. Door het eerste album heeft tunng het stempel folktronica gekregen , dat duidelijk moest maken dat het een combinatie was van folk en (vervreemdende) elektronica. Het eerste album dekte de lading ook wel, maar bij het tweede album was al een verschuiving zichtbaar. Meer folk en elektronica volledig in dienst van de folk nummers.
En deze wordt voortgezet bij het derde album 'good arrows'.
De tweemansgroep (Mike Lindsey en Sam Genders) is uitgebreid tot een sextet, waardoor ook een zangeres nu lid van de groep is. Het instrumentarium is nu zeer indrukwekkend.
In ruim 42 minuten komen 11 songs langs, die allemaal een titel van een woord hebben.
De teksten zijn absoluut niet vrolijk, maar redelijk depressief met nogal wat negatieve waanzinnige wereldbeschouwingen en je moet denk ik redelijk diep graven om een beetje door te hebben waar het over gaat.
Het principe van tungg blijft wel hetzelfde , prachtige mooie folksongs, waarbij je jezelf al ziet zitten bij een kampvuurtje. De teksten kunnen natuurlijk flink negatief werken op het gemoed, maar de muziek is warm en beschermend.
De mooie NIck Drake achtige stem van Mike Lindsay is hier ook weer sterk, maar nog meer dan op de eerste albums wordt hij daarbij geassisteerd door de andere leden.
De elektronica en samples zijn wel aanwezig, maar staan echt in dienst van de folk songs.
Met weinig piepjes en beats is de term 'folktronica' helder en duidelijk uit het zicht verdwenen; In plaats daarvan kenmerkt Good Arrows zich door een afgemeten spaarzaamheid en minimalisme. De gaten van de eerdere elektronica in het geluid geven de nu ruimte aan een wat andere gebruik van elektronica en samples , ze beademen nu de ruimte met een zijdezachte kalmte. Klinkt hoogdravend, dat geef ik toe, maar probeer toch de muziek woorden te geven.
'GoodArrow" is een momentopname van een groep die voortdurend in beweging is en vooruitgaat, met inspiratie uit het folk verleden en deze inspiratie om te zetten in creativiteit. Ze doen dat op zo'n wijze dat dit vrij uniek is in de folkwereld. Qua melancholie moest ik wel denken aan Espers en Fern Knight, enkel tunng heeft toch een geheel eigen stijl.
Een heel mooi album, ook verwerkt in een mooi uitgegeven cd boekwerkje , waarin alle teksten vanzelfsprekend staan.