Richard Dawson & Circle - Henki (2021)

Hier kijk ik naar uit! Circle ben ik niet bekend mee, maar Richard Dawson des te meer. Nog een maandje.

Circle is Fins en heeft hele mooie dingen gedaan, maar ook compleet bizarre. Spannend dus!

De eigenzinnige gekte rondom de excentrieke muzikant Richard Dawson zorgt nog steeds voor de nodige opschudding. Tekstueel totaal onnavolgbaar verpakt hij waarheden in illusies en illusies in waarheden. De Britse folky lift niet mee op de sfeervolle eighties Americana hype, en laat zich tevens niet verleiden tot het gebruik van stemvervormers die met elektrische schokjes het folk genre reanimeren. De inspiratie van Henki zit voor een groot deel in de duistere New wave of British Heavy Metal uithoek, een interesse die hij deelt met de door hem hoog gewaardeerde Finse rockers van Circle. Dit zeer productieve gezelschap levert gemiddeld vanaf 1994 zeker jaarlijks wel een album af.

De gemeenschappelijke klik levert een mythologisch superhelden schouwspel op, waar sages en legendes de kronkelige hersenspinsels van Richard Dawson bereiken en vervolgens bewonen. Ze herdefiniëren de oudheden en bewateren de bron met nieuwe zijriviertjes en zelf aangelegde kanaaltjes. De stoere krijgsmannen sound vormt met het diepgroene beboste geluid het perfecte decor voor de minstreel Richard Dawson die zich als Keltische druïde op de Midden- Aarde gronden van Scandinavië begeeft. Circle offert een stukje brute kracht op om dichter bij Richard Dawson te komen, die daarvoor in de plaats meer symfonische zangeffecten toevoegt.

Dat de muzikale vertellingen te linken zijn aan de plantenheelkunde werkt ook nog eens in het voordeel. Henki, het borrelende toverketelmengsel waarbij Richard Dawson en Circle verantwoordelijk zijn voor de uitwerking en zich distantiëren van de latere schadelijke gevolgen. Financiële bekostiging en het te vroeg ingezette rottingsproces van de uitheemse flora vervullen een belangrijke rol bij deze informatieve ontdekkingstocht Cooksonia. Als jong opgejaagd wild dartelen de onwetende pianotoetsen door het woeste zeevaardige slagveld aan gitaargeweld en donderslagen gevormde spirituele psychedelica heen.

In het bezwerende freakende epische Methuselah sneuvelt werelds oudste boom als door wetenschappelijk onderzoek aan de hand van jaarringen de oudheid bepaald wordt. Dit soort geniale Britse humoristische vondsten geven deze tracks een typische Blackadder twist. Doldwaze op waarheid gebaseerde feitelijkheden met pijnlijke uitwerkingen. Juist door de aanwezigheid van het stevige Circle is Henki een serieuze aangelegenheid die nergens verzandt tot flauwe zouteloze gimmicks.

De jammerende klaagzang bij de verhalende verslaglegging Ivy houdt je in een ijzingwekkende greep. Een wurgende klimop perst het laatste beetje wijnvocht uit de met doodskreten en lichaamssappen voedende verboden vruchten. Richard Dawson is echter niet het enige familielid die er macabere ideeën op nahoudt. De nineties grunge van Lily ontwikkelt zich als een ware rockopera. Het lugubere verhaaltje voor het slapen gaan, komt voort uit morbide levensechte waanbeelden van ronddolende spookverschijnselen die bij de verpleegwerkplek van zijn moeder zoekende naar rust over de afdelingsgangen zwerven. Richard Dawson misbruikt hierbij zijn hoge kopstem en kruipt in het ontzielde lichaam van de overledene.

Vriendelijk toetsenwerk maakt van het jagende twaalf minuten durende Silphium een prettige luisterervaring. Heerlijk noisy ragwerk afgewisseld met melodieuze sixties psychedelica, kunstzinnige freejazz uitspattingen, slopende new wave gitaren en fluisterende hoorspel taferelen. Rondcirkelende helikoptergeluiden transporteren vanuit Moskou de droomvlucht van het 32.000 jaar oude bevroren eekhoornzaadje Silene naar een laboratorium om daar deze met moderne technieken te ontkiemen. De geboorte van het nieuwe leven, gerecycled uit geconserveerde historische oerbeginselen. De futuristische Krautrock episode Pitcher is met zijn funkende herhalende seventies riffs en lancerende ambient house invloeden de afrondende magnum opus van Henki. Wat zeggen ze toch altijd? Beter een goede buur dan een verre vriend? Dat gaat in ieder geval hier niet op.

Richard Dawson & Circle - Henki | Rock | Written in Music - writteninmusic.com

Richard Dawson en Circle was een samenwerking waar ik gelijk van dacht: ''ja, dat kan wel eens uitstekend werken''. Een experimentele folk-troubadour (Richard Dawson) en een veelzijdige experimentele rockband (Circle) met enorme waardering voor elkaars werk. Volgens dit interview met The Quietus is deze samenwerking zelfs zo goed bevallen dat Richard Dawson waarschijnlijk een vast lid van Circle wordt. Dat zou ik absoluut niet erg vinden.

Wat wel grappig is, is dat deze plaat eigenlijk een stuk minder vreemd is dan het werk van de individuele artiesten. Richard Dawson is namelijk tekstueel altijd vrij apart, dus dat is niet nieuw. Muzikaal is dit een opvallend rockende plaat, met een erg lekkere mix van folk, progrock, hardrock en krautrock. Dawson haalt ook zijn falsetto wat meer uit de kast. Die is niet zo heel goed, laten we eerlijk zijn. Toch hoor je bijna hoe blij Richard Dawson is dat hij een band heeft waarmee hij zijn innerlijke grootse hardrockzanger kan omarmen, en dat enthousiasme is zeer aanstekelijk. Circle speelt door de gehele plaat heen erg soepel en laat zich van zijn veelzijdigheid horen: ze rocken er op los met rechtlijnige krautrockjams, ze kronkelen proggy en ze brengen melancholische folk op het openingsnummer.

Van mij had het nog wel een tikje meer buiten de perken mogen gaan, maar misschien komt dat nog wel als deze samenwerking dus waarschijnlijk voortgezet wordt. Dit is een erg fijne plaat die van begin tot eind behoorlijk constant is.