Unleashed - No Sign of Life (2021)

Na één luisterbeurt ben ik enigszins teleurgesteld. Het klinkt allemaal wel wat gezapig en weinig memorabel. De agressie en spelplezier van eerdere albums mis ik een beetje. Het geluid klinkt mij ook wat dun in de oren, dat help ook niet echt mee. Unleashed moet als een horde woeste bloeddorstige vikingen door je kamer denderen en dat hoor ik hier (nog) niet. Jammer, want ik vind Unleashed een enorm sympathieke band die wat mij betreft te weinig aandacht krijgt. Want hou je van Amon Amarth, dan ga je Unleashed ook goed vinden. Maar dan zou ik wel starten met één van hun eerdere albums, bijvoorbeeld klassieker Where No Life Dwells of Midvinterblot.

Van deze band ken ik vrijwel niets, maar een (iets oudere) neef van mij is fan, en ik zag toevallig dat zij een nieuwe plaat uitbrachten. Bovendien kwam niet zo lang geleden nog een song van hen voorbij in het Favoriete metalsong-topic langs, en die beviel meer dan prima. Dat was er wel eentje uit de begindagen.

Ik hoor een geroutineerde band die een trucje uitvoert en dat drommels goed beseft. En daar is helemaal niets mis mee, het klinkt gewoon allemaal best goed en bezield, de songs zitten goed in elkaar. De sfeer weet me niet helemaal te vatten, waardoor het een beetje afstandelijk blijft, maar op het vakmanschap van deze lieden binnen de (old school) death metal (nogal straight forward wel) valt weinig af te dingen.

3,5 sterren

Een paar luisterbeurten verder moet ik zeggen dat dit toch wel weer een erg lekkere plaat is hoor. Waar ik me in eerste instantie nog wat stoorde aan de productie is dat nu grotendeels weg. Het in vergelijking met eerdere platen wat dunnere geluid geeft de plaat wat eigens in de discografie van Unleashed. Daarnaast zijn de nummers gewoon weer erg sterk. En dat voor een band die al sinds 1989 bestaat en al sinds 1995 in ongewijzigde samenstelling speelt.