Thulcandra - A Dying Wish (2021)

Het heeft even geduurd, maar na bijna 7 jaar is er dan een nieuwe plaat van Thulcandra. Ook nu weer wordt er vrolijk op de erfenis van Dissection voortgeborduurd, waar helemaal niks mis mee is als je het op deze manier doet. Zoals ik bij de vorige plaat ook al aangaf, beter goed gejat dan slecht bedacht!

Moet je horen: er is geen Dissection meer dus is het fijn dat er Thulcandra is. In die zin kan ik A Dying Wish best omarmen. Zeker als dezelfde ijzige sfeer op magische wijze weten neer te zetten.
Toch is het te gemakkelijk om altijd maar de naam Dissection te gooien als het over Thulcandra gaat. Al is het met de coverart wel heel lastig om omheen te lopen. De Duitsers hebben toch wel heel eigen geluid gecreëerd waarmee ze het erfgoed uit de 90s laten stralen.
A Dying Wish staat vol met toffe tracks die rijkelijk zijn gevuld met fraaie melodieën en harmonieën. Hier en daar een akoestische tokkel om het wintergevoel extra te accentueren. Het is allemaal goed gedoseerd en zeer dynamisch gebracht.
Dissection is dood, lang leve Thulcandra.

De vergelijking met Dissection overigens vind ik in het geval van Thulcandra slechts deels terecht. Ja, qua stijl doen ze min of meer hetzelfde, maar qua songmateriaal en productie is Thulcandra toch véél braver dan het toentertijd ijzige en venijnig klinkende, bijtende Dissection ten tijden van vooral hun eerste twee en meest toonaangevende albums. Thulcandra kleurt wat mij betreft iets te keurig binnen de lijntjes en neigt wat saai te gaan klinken. Ondanks dat de intentie en het spel van deze gasten echt wel goed is. Ik houd het uiteindelijk daarom toch geen volledig album vol, ook al doen ze nog zo hun best.
En qua coverart tja, we mogen bij wijze van spreken de schuld daarvoor geven aan een zekere Necrolord, verantwoordelijk voor praktisch elke black metalhoes doordrenkt met de kleur blauw. Uiteenlopende bands, zoals Dark Funeral, maar ook een band als Stortregn, hebben artwork van Necrolord op enkele van hun albumhoezen. Gevaar bestaat inderdaad om de vergelijking met Dissection te maken, maar qua muziek zal die vlieger zeker niet altijd op gaan. Toegegeven dat ik ook altijd wel aangetrokken wordt door Necrolord's artwork; het geeft in veel gevallen in ieder geval de motivatie om een album te luisteren. Dat wel...

Dissection kon in de jaren 90 een machtige, ijzige sfeer scheppen. Die wordt ook nooit geëvenaard. Maar venijnig en bijtend? Dat valt toch wel mee? Het was vooral heel melodieus. En dat brengt Thulcandra wel helemaal terug op haar albums. Veel meer nog dan At The Gates of Dark Tranquility. Voor wat betreft die Necrolordhoezen heb je deels gelijk maar ik keek met name even naar de Magere Hein die vooral bij Dissection als hoofdfiguur op minstens drie hoezen terugkomt. Dat lijkt me toch op zijn minst een gerichte ode. (Om over een live-cover van Night's Blood nog maar te zwijgen.)