Art Blakey and The Jazz Messengers - First Flight to Tokyo (2021)

Na het fantastische historische album van Coltrane is het nu de beurt aan een historisch concert van Art Blakey en zijn Jazz Messengers (Morgan, Shorter, Merritt en Timmons). Een line-up om van te smullen en tel daarbij op een setlist om van te smullen.

Omdat de plaat met een drumsolo begint zal deze wel gemixte reacties oproepen, maar wat mij betreft is dat de ideale start. Lekker de boel opfokken en klaarstomen voor een anderhalf uur durende zweterige hardbop-set. Beter dan dit wordt het niet hoor en de sound is waanzinnig. Hoe kan het dat sommige liveplaten uit de jaren 80 en 90 klinken alsof ze opgenomen zijn in een badkamer en deze 'verloren' live-opnamen uit 1961 klinken als een klok. Ja, je hoort een beetje galm, maar het zal een grote zaal zijn geweest waar de band speelde.

Ja hoor. Deze nu op dubbel-lp, en wat klinkt het goed zeg. Inclusief postcards en een uitgebreid boekwerk vol essays en interviews met Wayne Horter en Lou Donaldson.

Prachtige foto's, geweldige uitgave, goed verzorgd, echt een cadeau!

Dat het zo goed klinkt komt waarschijnlijk omdat Don Was de uitvoerend producent is, samen met Zev Feldman en David Weiss. Er zit zoveel effort in deze dubbelaar, dat ik hem direct kan aanbevelen.

De lp-versie ken ik dan weer niet, maar met de dubbel-cd is ook niets mis. Niet dat ik nu ineens een groot fan van 's mans werk ga worden, maar dit moet toch een mooie avond geweest...

Sowieso fan van bijvoorbeeld Lee Morgan en Wayne Shorter. Is toch fantastisch om dat duo te horen.

Maar als drummer en ex-rocker ben ik ook altijd behoorlijk onder de indruk van de power van Blakey. Bonham schijnt bijvoorbeeld erg door hem te zijn beinvloed.

Recent de geweldige acht cd's van Live at the Lighthouse van Morgan geluisterd - waar Jymie Merritt overigens ook op meespeelt - en dat doet me toch nog wel iets meer dan dit materiaal. Maar inderdaad, twee geweldige blazers...

Ja, jullie hebben het maar makkelijk met al die cd-boxjes enzo.

En ja, die Morgan (en Shorter) -soloplaten zijn (bijna) stuk voor stuk fabeltastisch.

Maar dan nog, vind ik Art Blakey and the Jazz Academy van een buitencategorie. Qua hardbop vind ik alleen Brown/Roach (denk ik) indrukwekkender.

Wat ook zo fijn is aan dit collectief (behalve het duizelingwekkende talent van alle spelers) is dat je weet wat je krijgt. Even geen experimenten met freejazz of fusion of pop. Gewoon gaan met die hardbop, en dat dan 50 jaar lang.

Verder moet je er gewoon van houden denk ik. En wat mij betreft ben ik helemaal om. Art Blakey is een van mijn helden geworden.

Niet veel toe te voegen aan bovenstaande berichten. Geweldige drumsolo van Blakey als opening van deze live-plaat; kwiek zoals we hem kennen! Daarna mag het feest losbarsten, ruim 100 minuten lang. Ideaal om een voormiddag mee te vullen dus!

Geen gekkigheden, geen nieuwigheden, gewoon hardbop van de bovenste plank.

4 sterren