Parcels - Day/Night (2021)

De singels waren al erg goed, maar de daadwerkelijke albumversies pakken nog wat meer tijd en zijn echt top! De rest van het album blijft natuurlijk allemaal vrij typisch Parcels maar het klinkt wel erg lekker weer. De eerste helft heeft een lekker tempo met vlotte nummers, waar de tweede helft het wat rustiger aan doet met ook wat langere rustige instrumentale delen. Zorgt voor een mooi geheel en vooral een mooi aanbod aan losse nummers. Top tweede album van deze fijne band!

Je tweede plaat met zo'n dijk van een album komen. Geweldig wat Parcels hier neerzet. Het heeft alles: pop, jazz, klassiek, rock. Werkelijk een geweldige mix van allerlei stijlen waar Pink Floyd in het verleden één geheel van wist te maken.

Orde in de chaos.

Nu wil ik dit nog niet vergelijken met Pink Floyd, maar Parcels heeft zeker de potentie om ons nog jaren te gaan verrassen met geweldige albums.

Beluisterd nav positieve recensies . Ik hoor dat het muzikaal goed in elkaar zit, 3 sterren voor het vakmanschap. Maar dit is m toch niet voor mij. Het is allemaal wel erg gladjes en zijig. Moest vooral aan 10CC denken en aan de laatste plaat van Daft Punk. Maar dan niet de topnummers, maar de fillertracks waardoor die albums altijd veel te lang duurden. En dat dan 1,5u lang!? Dit soort muziek mag wmb prima in de jaren 70 en begin 80 blijven hangen, dat hoeft toch niet herontdekt te worden?

Het uit Australië afkomstige dancegezelschap Parcels viert hun muzikale hergeboorte in Berlijn. Vanuit Europa trekken ze de aandacht van het Franse elektrodance duo Daft Punk, die als producenten nog aan de slag gaan met het in 2017 verschenen Overnight. Het is opvallend dat deze bejubelde single niet op de gelijknamige debuutplaat Parcels terug te vinden is. Drie jaar later is het tijd voor een opvolger, die ze voor het gemak maar gelijk over een thematische dubbelaar verdeeld hebben.

Waarom is het opkomende zonlicht voor velen het mooiste moment van de dag? Waarschijnlijk omdat ze dan eindelijk de lange donkere nacht achter zich kunnen laten. Het vertrouwen in een zekerheid die er telkens weer zal zijn. De terugkerende hoop op iets moois. Zelfs jaren geleden in de swingende jaren tachtig werden we steeds gewekt door diezelfde ontwakende zonnestralen. Light neemt ons mee naar dat bruisende swingbeat verleden. Omarm de soulfunk die je uitnodigt om te bewegen, omarm Day/Night. Parcels haalt de inspiratie dus veel minder uit de seventies Saturday Night Fever disco, maar zoekt de warmte van het latere eighties inluidende Fame op. Men zet zich af tegen de kilte van de synthpop en laat de muziek juist ademen.

Verrek! Parcels is een band, en geen studioproject, waarbij elk van het zingend vijftal ook daadwerkelijk een instrument kan bespelen. Om bij Anatole “Toto” Serret van een drummer te spreken doe je hem tekort. Percussionist is de juiste benaming. Hij zorgt voor de pittige passie die de strijd aangaat met de dromerige samenzang. Noah Hill is de down to earth basgitaar katalysator, die misschien nog wel het meeste het jaren tachtig gevoel oproept. Jules Crommelin legt hier de funky gitaarlijnen overheen, Louie Swain is verantwoordelijk voor het toetsenwerk en Patrick Hetherington wisselt keyboard en gitaar af.

Day/Night is dus ondergebracht in twee albums, waarbij de eerste voor dag staat en de tweede voor nacht. Vreemd genoeg vind ik het juist een schemerzone plaat met laaghangende flarden avondmist, al neigen verschillende Night nummers zoals het aangenaam dromerige Thefear en het drukkende mysterie van het jazzy Nightwalk wel naar de duisternis van de triphop. De dag staat hierbij gelijk aan de levendige pianoklanken, terwijl de nacht meer zijn weg vind in de mechanische keyboardsound. De zwevende toetsen en Pink Floyd slide gitaren versterken elkaar en zorgen voor die futuristische dimensie in Theworstthing.

Comingback heeft het filmische van Amerikaanse feelgood series, een positieve vibe die afgestoten wordt door de onzekerheid in zwarte toekomst perspectieve teksten te plaatsen. Echt spannend wordt het pas als de gordijnen zich sluiten en achter de schermen de stadse eenzaamheid ontwaakt in Inthecity [Interlude] Disney dramatiek. Hoge flatgebouwen met kleine geïsoleerde kamertjes, waarachter de lampen een voor een doven om plaats te maken voor het jazzy NowIcaresomemore. Stiekem dansend met de weerkaatsende Shadow op de muren, de erfenis van de pandemie. Parcels ontroert met het in strijkers uitpakkende Daywalk en de trieste ondertoon in Reflex, de tijd staat stil, maar zelf ben je nog steeds in beweging.

Natuurlijk zitten er wel de nodige stampers tussen, maar tracks als Famous, Comingback en Somethinggreater zijn echt in de minderheid. Vreemd genoeg zijn deze wel gebombardeerd tot singles, wat enigszins een vertekend beeld geeft. Het fragmentarische verknipte LordHenry verkeerd nog in de ontdekkingsfase, maar is hier nog wat afstotend. Voor mijzelf springt het dynamische met kopstem gezongen aan Tears For Fears memorerende Neverloved eruit als potentiele single kandidaat. Day/Night gaat een beetje ten onder in de lengte van het geheel, waardoor het evenwicht enigszins verstoord is. Parcels ondergaat een indrukwekkende metamorfose, die ze bij zichzelf nog niet helemaal kunnen kanaliseren.

Parcels - Day/Night | Pop | Written in Music - writteninmusic.com

Verhoogd naar de volle 5 sterren. Elk jaar is er (meestal) één LP die me zo ontzettend raakt, dat het met stip op 1 staat in mijn jaarlijstje.

Dit jaar is dat Parcels. Ondanks de 1,5 uur, kan ik het op repeat blijven zetten. Er is zoveel variatie, zoveel te ontdekken en zoveel moois.

Een diepe buiging voor dit meesterwerk. Wauw!

Hadden een fijn optreden op Pinkpop 2022. Na een tijdje wordt het wel wat flauw. Desondanks ga ik hier zeker nog wat meer van luisteren