Saviour Machine - Legend - Part II (1998)
mijn stem
12 stemmen
Verenigde Staten
Metal
Label: Massacre
-
The Covenant (8:48)
-
The Whore of Babylon (5:17)
-
Legend II:I (1:28)
-
The False Prophet (3:58)
-
Mark of the Beast (4:03)
-
Antichrist II: The Balance of Power (8:00)
-
World War III - the Final Conflict II (3:57)
-
Behold a Pale Horse (3:53)
-
The Martyrs Cry (4:29)
-
The Promise (10:35)
-
The Sixth Seal (4:55)
-
Legend II:II (1:31)
-
The Holy Spirit (1:43)
-
The Bride of Christ (4:10)
-
Rapture: The Sevent Seal (6:56)
-
War in Heaven: The Second Fall (5:41)
0
geplaatst: 28 mei 2008, 21:38 uur
Ik weet eigenlijk niet waarom ik deze cd zo vaak luister de laatste tijd, ik snap eigenlijk al niet, waarom ik deze cd heb.
Het is een plaat van een band die mij (door vooroordelen) niet aantrekt. Misschien dat het juist door die vooroordelen komt dat ik zo verrast ben door deze cd.
Ik had wel eens van saviour machine gehoord, of gezien. Dan zie je duistere voorkantjes van cds en dat masker van die zanger. Het deed mij denken aan gothic/black/metal achtige muziek.
Op het moment dat ik de cd op zette, dacht ik 'ja hoor, daar is het' introtje en dan knallen. Er zit in het eerste nummer een soort sfeer dat enorme kracht uitstraalt, de donkere drums, de opera-achtige zang, de slepende ritme's het straalt een soort kracht uit dat je zit te wachten tot het losbarst, zeg maar: je ziet de bliksem al en het is wachten tot de donder (prachtig voorkantje), de gitarist knalt er een snel rifje in en de drummer pakt zijn dubbel-bass en de zanger gooit er een grunt overheen. tot mijn verbazing komt dit moment niet en ook bij de volgende nummers blijft dit uit.
Maar je blijft er op wachten. Bijvoorbeeld aan het eind van Mark of the Beast (the antichrist is watching).
Dit houdt mij eigenlijk het hele album op de been, ik weet niet of het de bedoeling is geweest van de band, maar ik vind het heerlijk, normaal gesproken heb ik er moeite mee om een album van 80 minuten uit te zitten, maar bij deze gaat het aardig.
Die kracht, die spanning, dat bombasme, die sfeer, dat duistere. Ik weet het niet, maar ik ga deze plaat steeds mooier vinden
Het is een plaat van een band die mij (door vooroordelen) niet aantrekt. Misschien dat het juist door die vooroordelen komt dat ik zo verrast ben door deze cd.
Ik had wel eens van saviour machine gehoord, of gezien. Dan zie je duistere voorkantjes van cds en dat masker van die zanger. Het deed mij denken aan gothic/black/metal achtige muziek.
Op het moment dat ik de cd op zette, dacht ik 'ja hoor, daar is het' introtje en dan knallen. Er zit in het eerste nummer een soort sfeer dat enorme kracht uitstraalt, de donkere drums, de opera-achtige zang, de slepende ritme's het straalt een soort kracht uit dat je zit te wachten tot het losbarst, zeg maar: je ziet de bliksem al en het is wachten tot de donder (prachtig voorkantje), de gitarist knalt er een snel rifje in en de drummer pakt zijn dubbel-bass en de zanger gooit er een grunt overheen. tot mijn verbazing komt dit moment niet en ook bij de volgende nummers blijft dit uit.
Maar je blijft er op wachten. Bijvoorbeeld aan het eind van Mark of the Beast (the antichrist is watching).
Dit houdt mij eigenlijk het hele album op de been, ik weet niet of het de bedoeling is geweest van de band, maar ik vind het heerlijk, normaal gesproken heb ik er moeite mee om een album van 80 minuten uit te zitten, maar bij deze gaat het aardig.
Die kracht, die spanning, dat bombasme, die sfeer, dat duistere. Ik weet het niet, maar ik ga deze plaat steeds mooier vinden
* denotes required fields.
* denotes required fields.