Uriah Heep - Choices (2021)

Uriah Heep / Choices 6CD box set – SuperDeluxeEdition

Een compilerende box-set samengesteld door Ken Hensley, Lee Kerslake, Mick Box, Paul Newton, Phil Lanzon en Bernie Shaw. Sommige nummers staan er twee à drie keer op dus het blijft voorlopig gissen om wat voor versies het gaan. Nadere informatie zal t.z.t. vast wel verschijnen en ik moet zeggen dat ik me bijzonder in de keuzes van Ken Hensley kan vinden (disc 1). Kost niet al te gekke veel dus wie weet komt het tot een aanschaf.

Ik heb vooral alle albums met hun beste zanger David Byron. Daarna af en toe een aardig album, maar konden mij nooit zo boeien, als hun eerste albums MET David Byron.

Deze al zien aankomen.

De (ex) bandleden stelden zelf hun favoriete compilatie samen. Ik heb getwijfeld het aan te schaffen, maar vind dit toch geen goed idee.

Er staat niets nieuws op, en ik kan mij ook tevreden stellen met welke songs de heren nu het leukst vinden. Ik neem deze lijstjes met songs dan ter kennisneming mee. Meerwaarde is denk ik wel de ideëen en argumenten achter de keuzes.

Het gaat volgens mij enkel om de ons al bekende versies.

Wel leuk dat ze Newton nog gevraagd hebben om een lijst samen te stellen. En deze kiest nummers buiten zijn tijd bij Heep.

De eerste twee cd's uit de box zijn samengesteld door Ken en Lee, die intussen beiden zijn overleden.

Verder zitten in de box ook artcards en mis ik eigenlijk een samenstelling van Trevor Bolder en John Lawton.

Ben het er mee eens dat vooral de eerste vijf albums van Uriah Heep ertoe doen. Ook het debuut, want daar staat Gypsy op en kan men niet omheen. Vanaf Sweet Freedom dan eerder het predicaat 'aardig' (voldoende-ruim voldoende) en t/m Fallen Angel heb ik het compleet (gehad, want High and Mighty ooit weggedaan).

Trevor Bolder is al ruim voor deze aanstaande release overleden maar John Lawton was rond de tijd van het 50-jarig bestaan nog in leven. Je weet als buitenstaander niet waarom hij er niet bij betrokken is.

Voegt voor wie weinig van de nieuwe tijd heeft en zwaar leunt op het oude voegt Choices nog wat toe, mits compilaties in smaak vallen en in de regel vind ik die wel werken bij Heep, al zou ik Shady Lady en All My Life zeker niet selecteren.

Als je Heep met Lawton, Goalby/Sinclair en Shaw/Lanzon als aparte bands ziet, vegen sommige platen de vloer aan met hun concurrentie.

Zo ontzettend bijzonder vind ik de bijdragen van Byron nou ook weer niet. Ik vind het een goede zanger maar geen buitencategorie. Als je het debuut niet meerekent, schrijft Byron amper liedjes. Verder zingt Hensley op veel songs zelf, en is het vooral hij die de kar trekt.

Maar de combi Shaw/Lanzon/Bolder/Box heeft echt geweldige rockplaten en songs geschreven. Maar ja, de discussie over Byron is nu zo vaak gevoerd.

Head First ga ik straks even draaien. Different World lijkt me geen goed voorbeeld. Verder reikt mijn kennis van de doorstart niet al krijg ik wel eens wat incidentele nummers mee van compilaties. Peter Goalby heeft een erg prettig stemgeluid, van Bernie Shaw zijn zang ben ik tot dusver niet zo'n liefhebber gebleken.

Ken Hensley schreef verreweg het meeste materiaal en nam behalve zang ook gitaar voor zijn rekening (Tears in My Eyes bv. - wat normaliter nooit op een compilatie staat). Die ene keer dat David Byron iets schreef was dat in combi met andere bandleden en zoiets als Spider Woman pakt dan meteen uit als minste nummer van de plaat (The Magician's Birthday) - om maar wat te noemen.

Vocaal gezien vind ik Byron wel een topper en de onbetwiste 'hoofdstem' van Uriah Heep. Met het album High and Mighty was de rek er na de opleving met Return to Fantasy er echter wel een beetje uit en vind ik de Firefly en Innocent Victim albums met John Lawton alweer een stuk geïnspireerder klinken (Firefly is bijna helemaal een Hensley album).

Kan me qua discussies wel een vergelijk tussen David Byron en Ian Gillan voor de geest halen. Dat is misschien wat anders, maar ik vind David Byron wel een verademing na een overdosis Ian Gillan.

Byron was te tijde van Very ' eavy en Salisbury zeker één van mijn favoriete, oude rockzangers.

Verder is de periode met Lawton echt niet mals, vooral voor liefhebbers van Bad Company/Free zeker het proberen waard.

Goalby/Sinclair Heep is erg AOR/popmetal, maar wel met flink wat power. Snap niet dat mensen zo veel waardering hebben voor Journey en Europe etc, maar 80's Heep links laten liggen.

Shaw/Lanzon-era Heep had een valse start maar levert ná Sea of Light altijd wel een klasse hardrockplaat af. Sinds het aantrekken van Gilbrook en Rimmer zelfs bijna heavy metal. De laatste studioplaat is een beest dat zijn gelijke bijna niet kent.

Kom er met achter dat Hensley/Kerslake/Lawton alledrie al dood zijn.

Schaam mij diep

En Bolder al eerder ook. Vreselijk niet? Allemaal sympathieke lieden.

Was al eerder daarom niet minder rip

Inderdaad, een geweldig album met de zeldzame eigenschap om die donkere wolken annex ochtendhumeur te verdrijven. Bij mij, bij anderen ook? Live the dream, don't look back.

Heb Choices inmiddels in de pre-order bij Large staan. Zou in één klap alle andere compilaties uit mijn collectie overbodig maken, m.u.v. de LP The Best Of... uit '75. Gek genoeg kan ik het nummer Choices niet ontdekken (de afsluiter van Innocent Victim). Verder is het idd. zo dat de dood genadeloos huishoudt in de rangen van Uriah Heep. John Wetton mag dan ook niet onvermeld blijven. Kan alleen maar de hoop uitspreken dat Mick Box nog een hele tijd meegaat en het zal me benieuwen of de geselecteerde nummers vanaf de doorstart weten te verrassen. Met die dubbele titels verwacht ik wel iets van Acoustically Driven oid.

Ik ben benieuwd wat je ervan vindt. Omdat ik geen cd's meer koop en vinylboxen nogal in de prijzen kunnen gaan lopen, sla ik deze over.

Ik zag dat er ook een lp-box komt met de eerste 7 platen als picture disc. Als die ook nog geremastered zijn, lijkt me dat wel wat. Maar ik heb Salisbury en Demons and Wizards al remastered op (dubbel)-lp. Dus dan toch doublures.

Er is in 1990 ook een Heep-boxset op vinyl uitgekomen, maar die bracht niets nieuws. De beste verzamelaars zijn op cd: Time of Revelation, The Lansdowne Tapes en Rarities from the Bronze Age. Als tiener draaide ik Heep helemaal stuk.

The Lansdowne Tapes is echt heel goed, deze wel eens een paar keer van familie mogen lenen. Zal er eens op letten in de platenzaak of -beurs. De bibliotheek hier was in de jaren 1984/85 rijkelijk voorzien van Uriah Heep dus er was keuze te over om te ontdekken. The Magician's Birthday en Look at Yourself waren mijn favorieten. Doublures kan je altijd weer te koop aanbieden als dat een duurzame LP-box in de weg staat.

Ik heb laatst een lp-box van Lynyrd Skynyrd gekocht, en nu heb ik de reguliere lp's als doublure, maar ik wil ze dan toch niet wegdoen (gek hè).

Gistermiddag de box ontvangen en met tussenpozen alle schijven gehoord, vanochtend de laatste. Er staat niets exclusiefs op. Alleen Paul Newton zijn deel heeft een alternatieve mix van Tears in My Eyes (wordt er niet beter van). Voor de rest 'gewoon' 3x July Morning studio en 2x The Magician's birthday, The Park, Tales e.a. in dezelfde versie. Afgezien van die derde keer July Morning niet storend maar frappant dat klassiekers als Gypsy, Bird of Prey, Look at Yourself, Love Machine, The Wizard en Return to Fantasy ontbreken. Dat kan ook alleen maar bij Heep! Choices pretendeert dan ook niet een 'Best Of' te zijn maar ik lees hier en daar wel kreten als 'The Ultimate Collection'.

Geen Conquest maar wel lekker veel John Lawton. Mick Box kiest rijkelijk voor materiaal vanaf 1982, wat ook wel begrijpelijk is. The Magician's Birthday lijkt het favoriete album te zijn, en ook Fallen Angel is verrassend goed vertegenwoordigd. Die art cards zijn leuk voor hun eigen toelichting. Ken Hensley zijn bericht stamt uit april 2020. Interessant is dat Paul Newton in november 1971 samen met de drummer de deur gewezen werd, bijna 30 jaar geen contact met de band had en in 2000 door John Lawton benaderd werd voor een eenmalig optreden met Ken Hensley (Heepvention 2000). Phil Larzon en Bernie Shaw kregen ieder een kortere disc met elk 10 nummers. Veel nieuw werk is onbekend voor mij. Paul Newton heeft wel één van de interessante schijven want die 'redt' de oude glorie met Lady in Black en Easy Livin' en komt met het minder voor de hand liggende Real Turned On en Sympathy (mijn favoriet van Firefly). Geluidskwaliteit lijkt dik in orde.

Al deze albums heb ik al meerdere keren in verschillende versies. Het interessantste zijn de keuze-cd's van de verschillende bandleden. Mooi dat Mick Box gaat voor Falling under your spell, dat is zo'n verbluffend nummer en in de (lovende) recensies van Living the dream werd het nauwelijks genoemd. Zegt ook wat over de rest van dat album.