Saviour Machine - Legend - Part I (1997)

Legend part I was het startpunt van een mega-epos over het nakende Armageddon. Saviour Machine stond een beetje bekend als gristenclubje maar qua thematiek is er geen ruimte voor van dat blije evangelische opwekkingsgeneuzel. Het mystieke bijbelboek Openbaringen staat centraal en dat is weliswaar voor velen reeds een interessante inspiratiebron geweest. Maar Saviour Machine betreedt nog geen platgetreden paden.

Muzikaal is beweegt Saviour Machine zich een beetje op het vlak van de progressieve hardrock met veel gothic/wave-accenten. Het is bombastisch, groots en meeslepend. Links en rechts duiken er wat Queensrÿche-invloeden op. De zang van Eric Clayton neigt weer wat naar een hele donkere David Bowie en zo zijn er wel meer invloeden te ontwaren. Men maakt veel gebruik van symfonische accenten. Die komen uit een doosje en komen derhalve wat goedkoop over. Zelf vind ik het ook wel weer zijn charme hebben. Saviour Machine weet van alles uit het beperkte budget te persen.

Verwacht geen liedjes met kop en staart. Dat is voor hitparadediertjes. Dit is een lange zit die eigenlijk in één keer uitgezeten dient te worden voor het maximum effect. Als je niet in de beoogde sfeer komt, kan het betrekkelijk langdradig zijn. Het korte doch prachtige tweeluik I Am/Legend I:I waarmee het album min of meer van start gaat, is er om je op weg te helpen. Het lukt mij niet altijd om erin te komen maar als het dan lukt, zit ik ook direct prevelend op mijn blote knieën mijzelf te geselen in een poging om de toorn van de Antichrist te neutraliseren en de laatste beslissende slag van Megiddo voorlopig nog even af te wenden.

Erg sfeervol christelijk gothicrock-achtig album met goede zang van Eric Clayton. Even wennen omdat je in het begin het gevoel hebt dat het maar niet op gang komt en je de hele tijd naar een intro aan het luisteren bent. Later wordt het de hele rit genieten.