Joe Nolan - Scrapper (2021)

Een heel mooi, warm herfstalbum van deze Canadese singersongwriter. Daar waar hij op de voorganger Drifters meer een intiem gevoel voor koude avonden gaf, voornamelijk gespeeld in zijn eentje, is dat op Scrapper iets anders. Dit maal laat Nolan zich begeleiden door een kleine band, is de muziek en toon iets lichter van aard. Via zijn website is te lezen dat de band de nummers niet van te voren geoefend heeft, om te proberen het samenspelen zo puur mogelijk te krijgen.

Openingsnummer Solid Gold is niet alleen van goud, misschien is het een juweeltje. Prachtig gezongen, drumritme geslagen met de lengte van drumstick. Een intiem semi-akkoestisch rootsrock nummer dat gekoesterd mag worden. Het daaropvolgend nummer Whole New Love is net zo sterk. Ietsjes ruiger qua spel (electrische gitaar is meer prominent), doch een lichte loomheid met kracht (ja, paradoxaal!) komt heel mooi door. In Mountain komt er op de achtergrond licht een blazersectie te voorschijn. In Cherry Valance zoekt hij op een leuke manier steun bij een soort vrolijke keyboard looplijn en iets zwaarder aangezet elektrisch gitaar. Slotnummer See you soon riep bij mij een mooie lichte associatie op met Ryan Adams zijn stijl van semi-electrische rootsrock.

Een sterk punt is de stem van Nolan. Beetje ruw, minimaal hees, doch met een goede emotie. Dat maakt dat zijn stemgeluid op mij een geruststellend effect heeft. Joe Nolan is een mooie, goede aanwinst voor de singersongwriter-rootsrockmuziek.

Scrapper is een logisch vervolg op Drifters. Daar waar Drifters goed is, is Scrapper nog beter. Een fris, prettig, best opgewekt tevredend makend album.