Kobutsune - The Geisha Nun (2021)
mijn stem
1 stem
Frankrijk
Electronic
Uitgebracht in eigen beheer
-
My Alter Echo (4:09)
-
Misfit Love (3:41)
-
High Mountain (3:40)
-
Sunday Morning (5:33)
-
In the Valley of the Kings (4:29)
-
Come and Weep (3:36)
-
Ntima (4:20)
-
The Lonely Mermaid (5:02)
-
The Wire (3:35)
-
My Alter Echo [Instrumental] (4:11)
-
Misfit Love [Instrumental] (3:40)
-
High Mountain [Instrumental] (3:42)
-
Sunday Morning [Instrumental] (5:40)
-
In the Valley of the Kings [Instrumental] (4:29)
-
Come and Weep [Instrumental] (3:37)
-
Ntima [Instrumental] (4:20)
-
The Lonely Mermaid [Instrumental] (5:01)
-
The Wire [Instrumental] (3:33)
0
geplaatst: 23 september 2021, 17:30 uur
Kobutsune bestaat uit Ourse, een Congolese singer-songwriter en Toops, toetsenist, gitarist en geluidstechnicus.
Voorheen waren ze allebei actief in The Nunk & Le 61 Crew en daar vonden ze elkaar om tot het album The Geisha Nun te komen.
Dit zorgt voor een heerlijk en verrassend album dat me soms terugvoert naar de hoogtijdagen van Kruder en Dorfmeister, Morcheeba en Groove Armada.
Op High Mountain hoor ik zelfs een beetje Grace Jones ten tijde van haar Hurricane album.
Het zijn de verrassende stekeligheden die ervoor zorgen dat dit toch niet onder de noemer triphop of lounge kan vallen. Soulvolle zang, strijkers, elektronische klanken, gitaar. Melancholisch, filmisch; het zit er allemaal in.
Invloeden van artiesten als Kate Bush, Björk en Me'shell Ndegeocello en vermengd met enorm veel muzikale stijlen. En let wel: het blijft een perfecte eenheid en de nummers vormen duidelijk één geheel en het album waaiert niet eens alle kanten uit.
Een album dat mij positief wist te verrassen en die elke draaibeurt leuker wordt. Negen nummers lang genieten en daarna gewoon nog een keer, maar dan de instrumentale versies.
Voorheen waren ze allebei actief in The Nunk & Le 61 Crew en daar vonden ze elkaar om tot het album The Geisha Nun te komen.
Dit zorgt voor een heerlijk en verrassend album dat me soms terugvoert naar de hoogtijdagen van Kruder en Dorfmeister, Morcheeba en Groove Armada.
Op High Mountain hoor ik zelfs een beetje Grace Jones ten tijde van haar Hurricane album.
Het zijn de verrassende stekeligheden die ervoor zorgen dat dit toch niet onder de noemer triphop of lounge kan vallen. Soulvolle zang, strijkers, elektronische klanken, gitaar. Melancholisch, filmisch; het zit er allemaal in.
Invloeden van artiesten als Kate Bush, Björk en Me'shell Ndegeocello en vermengd met enorm veel muzikale stijlen. En let wel: het blijft een perfecte eenheid en de nummers vormen duidelijk één geheel en het album waaiert niet eens alle kanten uit.
Een album dat mij positief wist te verrassen en die elke draaibeurt leuker wordt. Negen nummers lang genieten en daarna gewoon nog een keer, maar dan de instrumentale versies.
* denotes required fields.
* denotes required fields.