Tangerine Dream - Rocking Mars (2005)

De live set uit Osnabruck 1999. Dit concert ging vooraf aan de release van Mars Polaris. En als ik eerlijk ben is dit een van de zwakste TD concerten ooit. Zelfs het album Mars Polaris is nou niet het meest boeiende. Dus ook deze zogenaamde Vault release veranderd daar niets aan. Het is allemaal te veel van het zelfde. Hadden beter een Vault release uit de begin jaren '80 kunnen nemen. En toch een 4,5 en dat alleen vanwege de super duidelijke produktie.

Na al die vreemde live platen uit The Bootmoon Series of hoe ze ook mogen heten eindelijk een live-plaat van Tangerine Dream in de speler met behoorlijk geluid. Alles goed en fijn, zou je denken, zit er geen boekje bij met mooie foto's van het concert.

Dan de muziek zelf deze is van behoorlijke kwaliteit te noemen. Grote delen van het album Mars Polaris worden ten gehore gebracht. Aan het geluid is te horen dat het live is. Wat ik wel een beetje mis is de romantiek die met name op live-platen uit de jaren zeventig waren te horen. Geen gekraak of iemand die lekker bezig is met een solo terwijl de anderen aan het punniken waren een beeld wat bij mij opdoemt als ik bijvoorbeeld het album Encore draai. Het is door de jaren heen perfect geworden, waardoor de ziel een beetje uit de fles is gegaan.

Als je al het voorafgaande even uit het hoord zet en daarvoor in de plaats denkt aan een show met veel laser en andere speciale efecten dan komt er bij mij een gedachte op: "Ik had er best bij willen zijn in Osnabruck." Wat dat betreft sluit ik mij aan bij tangmaster dat de productie door een ringetje is te halen. De afzonderlijke instrumenten hebben een duidelijke plaats in het geluidsbeeld gekregen.

Even voor de duidelijkheid. Het complete album van Mars Polaris staat hier op. En ondanks dat Gerald Gradwool hier op gitaar meespeelt is het gewoon net zo als het album niet erg sterk te noemen. Ook hier schiet de muziek z'n doel voorbij. Een van de zwakste concerten van TD. De produktie is goed en dat komt omdat het van de eigen gemaakte tapes komt. Deze schijf komt uit de zogenaamde vault releases van TDI, zoals daar ook Rockface, East, Arizona en Vault 4 waren, en die zijn muzikaal stukken sterker dan deze. Ik gan maar terug naar 2,5 sterren.

Muziek die zijn doel voorbij schiet, is na mijn mening een grote uitspraak. Vooral van iemand die net zoals ik een grote fan is van Tangerine Dream. De muziek op Mars Polaris en dit live album is voor mij meer Tangerine Dream dan bijvoorbeeld zoals deze te horen is op Turn of the Tides of Rockoon bijvoorbeeld.

Op Mars Polaris en Rocking Mars is weer spanning in de muziek te horen die ik graag mag horen van Tangerine Dream. Na een paar noten heb ik al het gevoel daar komt een heerlijk album aan met electronische muziek. Het gevoel van los te zijn van de materie en heerlijk weg te zweven. Dat is voor mij Tangerine Dream, waardoor ik met de jaren het album Zeit steeds beter ga begrijpen. Een tapijt of muur van geluid waarin steeds meer nuance komt bij iedere keer als het album in de cd-speler zit.

Wat dat betreft ben ik steeds weer blij als Edgar Froese en zijn team nog steeds instaat zijn het wiel opnieuw uit te vinden zonder daarbij het verleden uit het oog te verliezen.

Turn of the Tides is in mijn ogen vele malen beter en prettiger om naar te luisteren dan Mars Polaris, of deze de live versie van laatst genoemde. Nee dit album komt niet door bij mij, het is me net iets te veel van het goede. Nee als ik naar een goed live album wil luisteren dan pak ik Vault 4, dan ga ik er voor zitten, die steekt lichtjaren vooruit in vergelijking met deze.

Van 4.5 naar 2.5 is een behoorlijke stap te noemen. Toch denk ik dat dit album bij mij vaker in de cd-speler gaat zitten dan Turn of the Tides. Met dat album kan ik niet zo veel meer mee dit ondanks het verhaal wat er bij zit. Wat dat beteft is dit beter voor mijn fantasie en is het wellicht dat ik meer van de "zware" sound hou van Tangerine Dream. Dit album gaf me naar een paar draaibeurten dat gevoel. De tracks gaan over de ruimte en dat is zweverig. Dat daar een doel wordt gemist is in dat geval treffend te noemen al zit er dubbelzinnighied in.