Moody Marsden - The Night the Guitars Came to Play (2000)

Livealbum van de heren Micky Moody en Bernie Marsden. Ooit samen werkzaam in Whitesnake, een grote liefde voor de blues delend.
Kijk maar naar wat de heren in de navolgende jaren solo deden: Marsden bracht in 2002 Big Boy Blue uit, in 2008 Blues Rock en een jaar later kwam een ode aan Rory Gallagher uit; Moody kwam in 2002 met het met Paul Williams opgenomen Smokestacks, Broom Dusters & Hoochie Coochie Men en in 2009 de dubbelslag Acoustic Journeyman en Electric Journeyman.

Kortom, akoestische en elektrische blues. Toch zullen Moody en Marsden bij hun meeste fans bekend zijn geworden als vertolkers van hardrock bij het Whitesnake van David Coverdale; Moody is daarbij een gerespecteerd slidegitarist en beiden schreven juweeltjes voor die groep. Gitaristen van het klassieke rockstempel, welke dus elke noot spelen en geen aaneenschakeling van arpeggio's propageren zoals shredders doen.

Ouderwetse bluesrock en soms steviger klinkt op dit live opgenomen The Night the Guitars Came; meestal elektrisch, echter op hun persoonlijke klassieker Ain't Gonna Cry No More en cover Statesboro Blues akoestisch.
De heren speelden vooral eigen werk, afgewisseld met covers van Blind Willie McTell, Freddie King en Fleetwood Mac/Peter Green. Met op bas sessiemuzikant Peter Stroud en op drums Dave Dowle, de stokkenman van Whitesnake op hun eerste albums en inmiddels zijn tuinbedrijf combinerend met incidentele muziekklusjes.

Het was een genoeglijk avondje voor het publiek dat genoot van topmusici met topbluesrock; dat de twee groepsleiders hun instrumenten beheersten moge duidelijk zijn. Op Tore Down bijvoorbeeld zingen de gitaren in een heerlijk gitaarduet, net als in het stampende en instrumentale Whitesnakeoudje Belgian Tom's Hat Trick. Slidegitaar klinkt vooral in Silver on Her Person, dat uitgroeit tot een fel rockertje. Het eveneens uptempo Kinda Wish You Would heeft in het tweestemmige refrein een countrygevoel.

Aanbevolen voor liefhebbers van pakkumbeet ZZ Top, Wishbone Ash en het Thin Lizzy in de jaren '74 - 78. Om maar een richting te duiden.