Amos Lee - Dreamland (2022)

Amos Lee is een beetje in de vergetelheid geraakt; ook bij mij. Zijn eerste albums zijn fraai en zorgde voor een grote schare fans, maar die tijd is geweest. Ik luister eerlijk gezegd zelden meer naar de beste man. Ik ga deze toch wel even beluisteren. Kan even duren, want er komt deze week heel veel moois uit. Die pech heeft hij ook.

Met elk nieuw album trekt Amos steeds verder een pop kant op. Saai en voorspelbaar en draagt niets meer in zich van de soul/americana van eerder werk. Zijn eerste paar albums zijn dus erg fijn, zijn latere onderscheiden zich op geen enkel vlak.

Dit weet mij niet te raken. Veel te gelikt en saai.
Debuut album 'Amos Lee' en daarna 'Supply and demand', 'Last days at the lodge' en 'Mission bell' zijn geweldig, maar daarna is de man in de vergetelheid geraakt. De laatste drie albums weten mij niet meer te raken. Mijn tip: luister zijn oudere albums.

Amos Lee maakte vanaf 2005 een aantal schitterende albums, met voor mij het absolute hoogtepunt Mission Bell. Dat album bevatte prachtige countrysoul, en hier leek Amos zijn ware sound te hebben gevonden. De albums die volgde waren lang zo fraai niet meer, al werd het nooit echt slecht. Zodoende verloor ook ik mijn interesse in Amos, al blijf ik altijd wel nieuwsgierig als hij met nieuw werk komt.

Dreamland start alvast goed met de titeltrack, een mooie song met een volle sound. Amos stem blijft wel de grote troef wat mij betreft. Wat volgt zijn tien aardige songs, waarop Lee pop en soms wat r&b samenvoegt. Het klinkt allemaal oké, maar ook wat voorspelbaar en dichtgesmeerd.
Is dat erg? Niet echt, want Dreamland is geen slecht album, maar het is ook niet bijzonder of hoogstaand. Het is vooral heel erg middle of the road. Hij kan zoveel beter. 2,5 sterren, vooruit... door het schitterende artwork krijgt hij d'r nog een halve ster bij.

Herkenbaar (helaas)

Tsjonge, wat luisterde ik veel naar de muziek van Amos Lee ten tijde van zijn albums uit 2005 en 2006. Een echte ontdekking was hij toen voor mij, met zijn prachtige muziek. Daarna ben ik hem met ups and downs blijven volgen en de prettigheid van zijn nieuwe muziek bleef ook wel. Dit album is ook wel weer samen te vatten als 'best mooi'. Maar het is ook allemaal wat té gepolijst en té weinig verrassend. Er is geen één nummer dat er echt tussenuit springt. Het tempo is veelal traag en opspringen voor unieke elementen zullen we ook niet snel.

Dit is een dikke vette slow burner gebleken.
Ja het is glad, en de teksten en melodieën zijn soms op het randje van fout (Hold You ). Maar daar tegenover staat het titelnummer dat het album zo mooi opent, gevolgd door Worry No More een catchy nummer dat met z'n lichte stemvervorming en knisperende beats dagen in mijn hoofd kan blijven hangen. Seeing is Ghost is stiekem een fraai liedje en liedjes als See The Light en Shoulda Know Better zijn fijne oorwurmen. Het album is lang niet zo sterk als Mission Bell, dat was het album waarop Amos Lee mij echt verraste. Toch ben ik te hard voor dit album geweest, en dus een 0,5 ster erbij.