Steve Vai - Sound Theories (2007)

Wie nog twijfels had bij de muzikaliteit, virtuositeit of compositorische kwaliteiten van Steve Vai moet vooral dit werk maar eens beluisteren. En natuurlijk niet te vergeten het magnefieke Metropole Orkest.

kortom, meer van hetzelfde..en een hoop eerder uitgebracht materiaal

de koek lijkt voor vai langzaam op als hij dit soort spul gaat uitbrengen

jammer, want ben er nog steeds van overtuigd dat de man veel meer kan dan het stuntgitaarwerk, helaas staat zijn ego in de weg van verdere ontwikkeling

als je al jaren alles kan op gitaar , waarom dan niet eens een ander instrument ter hand?

omdat hij gitarist is, in hart en nieren?

naja ik bedoel meer dat zijn horizon wel eens verbreed mag worden

ik snap ook niet zo goed waar hem de kick nog inzit na al die jaren van hetzelfde maar wellicht is vai geheel en al tevreden

ik snap het wel (maar speel dan ook zelf).
ik denk dat als je je instrument ECHT serieus neemt, je eigenlijk nooit echt klaar bent.

Volgens mij is hij zich vooral als componist aan het verbreden. Dat blijkt ook wel op deze CD. Daaruit blijkt zijn muzikale creativiteit nu ook meer dan uit zijn gitaarspel, want dat staat al jaren op eenzame hoogte... Daar ligt zijn uitdaging dus ook niet, wel het schrijven van composities.

hij vind zichzelf dan ook meer composer dan gitarist

ik ga dit werkje toch eens een echte kans geven, noem het een goed voornemen waar ik normaal totaal nie over nadenk, maar wat background info over d eplaat deed me dat besluit nemen

nou, ut wordt nooit meer wat tussen mij en steve

briljant gitarist die er op gitaar bijzonder weinig van bakt, dwz, de man kan steengoed gitaarspelen maar qua fantasie zat er in 1 nummer van zappa met vai op gitaar 3 x zoveel boieiends als op deze hele plaat

het neuzelt, het keuvelt, het doet ogenschijnlijk interessant aan maar het is allemaal bluf en poppenkast

ik wil de man horen en zien zwoegen, bloed uit de vingers van het spelen, en niet geneuzel van kijk eens wat ik allemaal uit mijn gitaar kan toveren zonder dat het de compositie ondersteunt

draai deze plaat eens met in het achterhgoofd dat het egwoon een of andere onbekende band is, muzikaal hou je dan een paar redelijk boeiende composities over die op 1 hand te tellen zijn

vai probeert for the love of god nog eens uit maar in dit kader is het verkrachting van het origineel, same met salamanders in the sun

tis dat de man vai heet, en dat hij zijn sporen verdient heeft , nogmaals, dat de maan gitaar kan spelen is ene feit

zonder die naam hou je saaaie oninteressante muziek over

zoals zovelen die bij zappa zijn begonnnen, kan ook Vai zonder de meester niet dat geniale uit zichzelf halen wat zappa wel kon, en das eigenlijk heel triest

composities?

ach, het enige wat een beetje interessant is blijkt uit het zappapotje te komen, de kenners weten welke stukken ik op deze plaat bedoel, een handjevol boeiende noten

een 2 voor de moeite

Ben bezig met het wat uiitdunnen van m'n collectie en zodoende deze schijven ook maar weer eens opgezet. Cd 1 (tracks 1 t/m 11) zijn wel aardig maar eigenlijk niet meer dan luisterbeurt waardig. De orkestrale versie van For THe Love Of God is erg mooi, maar de rest is holle bombast en herrie wat mij betreft.

Maar cd 2 vind ik toch wel heel erg boeiend (was ook bij 1 van de concerten en dat was toen het deel voor de pauze) en spannend. Tuurlijk hij tapt uit het orkestrale Zappa vaatje, maar vreemd genoeg kan ik Zappa's muziek niet zo goed hebben terwijl veel muziek die door hem beinvloed is me juist wel aanspreekt.

Waarom Joy Vai altijd moet vergelijken met Zappa is voor mij een raadsel. Vai heeft duidelijk hier en daar wat Zappa invloeden, maar hij heeft meer geleerd van zijn goede vriend en leermeester Satriani. Vai zijn composities zijn ijzersterk. Niet allemaal, maar veel ervan wel. Ook opmerkingen als dat zijn ego hem in de weg zou staan slaan kant nog wal. Deze man gebruikt zijn virtuositeit als middel en heeft virtuositeit nooit als doel gehad. De muziek van deze man is voor mij juist een verademing en toch redelijk vernieuwend.

Ik kan me eigenlijk redelijk vinden in Joy's opinie, al ken ik deze cd niet.
Ik heb een paar andere Vai-cd's, maar als ik daarna Satriani opzet is het voor mij erg duidelijk: Satriani kan op elk moment, Vai met mate, en dat heeft toch te maken met de kunst van het componeren.

vai begon bij zappa en daar leerde hij wat musiceren op hoog niveau inhield

tis niet erg om je mosterd bij iemand te halen die je sterk heeft beinvloed als daar muzikaal ook kwaliteit uit voorkomt, bij vai was dat 1 1/2e plaat en een handvol echt sterke nummers die zijn eigen stempel dragen

later verviel vai wat mij betreft in gefreak op de meter en zat er bijzonder weinig ontwikkeling in zijn spel

kheb het vaker gezegd, een gitarist componeert vaak vanuit zijn gitaar en das zelden een plus

btw neem het solospel van vai met zappa plays zappa, speel godverdomme nou eens echt vet werk ipv allerlei piepjes en toontjes te laten horen onder het mom, ik truuk wat raak en niemand die het me nadoet

qua gevoel en spel totaal niet interessant en deze plaat bewijst dat nogmaals

Niet zozeer met de kwaliteit. Als je het kwalitatief bekijkt zou je juist kunnen zeggen dat Vai veelomvattender is in zijn composities, waar Satriani zich vaker beperkt tot rockmuziek met wat invloeden van buitenaf, valt de muziek van Vai niet echt te categoriseren.
Satriani componeert toegankelijkere muziek en daarmee is het wat makkelijker te beluisteren. Maar beide heren componeren en spelen uitstekend.

Nou, bij deze.

Heb deze bij de bieb kunnen kopen voor een schijntje.
Ik blijf bij m'n bevindingen over Vai. Deze Sound Theories was live ongetwijfeld een feestje, maar op cd blijft daar een hoop gepiel op de vierkante meter van over zonder kop of staart.

De opzet van deze cd lijkt hetzelfde te zijn als de gitaar-albums van Zappa, maar bij Zappa klinken de solo's als zijnde composities. Bij Vai hoor je solootjes uitgevoerd bij driedubbele flikflakjes en dergelijk theatraal gedoe. Fijn dat ie dat allemaal kan ('kijk ma, zonder handjes!') maar het blijft zo verrekte oninteressant op cd.

Hier en daar wordt er wat diepgang gepretendeerd, maar ik geloof het niet, het komt niet over.

Dan vind ik Alive In An Ultra World veel eerder een aanrader. Dat project komt wel op compositorisch niveau goed uit de verf en de insteek ervan is ook een stuk origineler.

@Scream-Machine over Satriani: Satriani weet precies waar z'n krachten liggen, dan maakt het componeren op toegankelijker niveau me niks uit. Het luistert een stuk prettiger weg als de compositie in orde is, zelfs al wordt er beperkt tot een genre met wat invloeden van buitenaf.
En z'n solo's 'voel' ik ook meer. Er zit meer persoonlijkheid in Satriani's spel.