Joe Henderson - Multiple (1973)

Waanzinnig elektrisch jazz album van Joe Henderson. Geweldige sound en composities die bij vlagen doen denken aan Miles Davis' Bitches Brew.

Waanzinnig is het juiste woord Larzz en ik hoor zeker overeenkomsten met Bitches Bree. Binnenkort zal ik hier maar eens meer woorden aan vuil maken

Bwaata... Ik ben blij dat het langer duurt dan 10 minuten: zowel de bas als de sax vind ik ontzettend mooi. Het zelfde geldt voor het wat vrijere Song for Sinners.
Die Bitches Brew associatie heb ik bij Turned around.

Toen ik het opzette, dacht ik oh jee: deze is met zang, maar dat is gelukkig niet zo, of niet helemaal. Niets mis met zang, maar dit type jazz/fusion heeft geen zang nodig. Maar vals alarm dus. Al ben ik niet echt overtuigd of de stem op het eerste nummer nou echt wat bijdraagt, maar echt storen doet het niet.

De band die Henderson inmiddels op zich heen heeft verzameld is een lekker grooved geheel (DeJohnette, Holland, Jenkins) en Larry Willis op elec. piano doet niet onder voor Herbie Hancock.

Met deze plaat staat Henderson met beide benen stevig in de jaren zeventig. Heerlijke groovy, licht funkende, lekker rockende jazzrockfusion.