Joe Henderson - Canyon Lady (1975)

Joe Henderson goes latin. Prominente rollen zijn weggelegd voor Cubaan Francisco Aguabella op conga's en zo en voor trompettist Luis Gasca, die de Mexicaanse standard Tres Palabras voor dit album bewerkte voor een traditionele 13 koppige latin band. De heren zorgen voor een constante latin feel, hoewel de composities hierna niet echt latin te noemen zijn. Het daaropvolgende Las Palmas kun je namelijk gerust als een telg van Henderson's fusion periode aanmerken; de nodige versterkte instrumenten in de begeleiding zorgen voor een repeterende, stuwende jazzbeat, waaroverheen Henderson op zijn bekende wijze lekker soleert. Canyon Lady en All Things Considered zijn beiden composities van de hand van pianist Mark Levine, die de ingeslagen weg van Las Palmas moeiteloos voortzetten. Ook hier dus een mix tussen fusion en latin, heb ik nu Santana opstaan opeens, waarbij een altijd heerlijk solerende Joe Henderson er echter voor zorgt dat je niet vergeet dat je naar een heuse jazz plaat aan het luisteren bent.

Ik heb inmiddels heel wat platen uit het zeer veelzijdige oeuvre van Joe Henderson en zijn tenor saxofoon klinkt mij steeds vertrouwder in de oren. Het maakt dus niet zoveel uit welk deelgebied van de jazz hij nu weer afstruint, een plaat van Joe Henderson is altijd een beetje thuiskomen voor mij.

Net als bij Hubbard's 70's albums zijn de lange openers vaak de mooiste. Hier bij deze van Henderson niet anders: Tres Palabras
Jammer dat Las Palmas wat uit de fusion bocht vliegt aan het eind.

Joe Henderson leerde ik alweer enige jaartjes geleden kennen dankzij Inner Urge, en het nummer El Barrio vind ik nog steeds één van de onverwoestbare hard bopklassiekers uit de jaren '60.

"El barrio", dat is de buurt/buitenwijken/omgeving" in het Spaans, wat op een soort gemeenschap duidt, een gevoel dat je ook erg sterk in die compositie terughoort. De link met Canyon Lady is dan ook, als je naar de eerste twee tracktitels kijkt, gauw gelegd.

Qua geluid wijkt Henderson anno 1973 (dit album bleef na de opnamesessies nog even op de plank liggen) wel af van zijn klassieke werk, hier is meer ruimte voor experiment, met een flinke latin & fusion-onderlaag. Wat wel weer aanwezig is: de onweerstaanbare groove van Henderson's machtige tenor sax. De bandleider vormt dé constante, de scheppende kracht en leidende hand tijdens deze sessies, hij klinkt geïnspireerd. Tel daar de broeierige passages met conga's en timbales bij, en je krijgt gewoon een frisse, energieke, levenslustige plaat.

4 sterren