The Gerogerigegege - Endless Humiliation (1994)

sxesven, wat is dit precies? Ik zag dat je bij Tool - Aenima hiernaar verwees als reactie op een bericht dat de woorden mafkees, haat en piano-melodie bevatte

Juist, en wel volledig terecht was dat, mag ik zeggen.

The Gerogerigegege is een volkomen bizar collectief, dat heb ik al eerder gezegd. Tussen hun vage noise, noisecore en dergelijke platen kwam er ook een ambientplaat uit (None Friendly) en dit curieuze Endless Humiliation. Wat is het? Een klein uurtje (letterlijk) aan ergens in de verte klinkende, enigszins bevreemdende en ongrijpbaar benagstigende piano-improvisatie, meer klinkend als field recording dan muziekopname. Daaroverheen horen we een man in het Japans hier en daar kreten en zinnen uitstoten, waarvan naar de inhoud verder natuurlijk maar te raden valt (tenzij u Japans kent).

Het resultaat is alleszins indrukwekkend, en er is dan ook aardig wat speculatie over dit album, de origines en de betekenis geweest. Men zou het als een sociaal statement hebben bedoeld (op een andere plaat liet men al een zwerver een half uur lang op de piano tokkelen), maar dat blijft gissen. Ook was de moeder van Juntaro, de man achter dit project, een beroemd pianiste, waardoor dit album ook wel als enigszins bizar eerbetoon aan haar wordt geïnterpreteerd. Ik vind het vooral fascinerend omdat het dat schrille contrast tussen de carrière als klassiek pianiste enerzijds van de moeder en Juntaro's carrière anderzijds, getekend door bizarre muziek, perverse ((homo-)seksueel getinte) optredens en een al even pervers imago, zo prachtig weet weer te geven dat het haast iets triests en tegelijkertijd iets beangstigends krijgt.

In ieder geval, zeker dus een combinatie van mafkees (Juntaro, Gero, en de spreker), haat (de spreker klinkt niet altijd even vriendelijk) en piano-melodie (uiteraard). Overigens niet meteen direct een aanrader voor liefhebbers van Aenima en/of Tool, maar een zeer indrukwekkende en fascinerende plaat voor diegene die het nog wel iets verder durft te zoeken.

Goh, wat een uitspraak wel niet kan doen! En dan had ik nog wel een klote-week! (haat?)

Maarre.... klinkt verbijsterend interessant.
Ik ben wel in voor iets dat afwijkt.

Prachtig album, erg rustig en tegelijk erg ongemakkelijk. Geheel anders dan je zou verwachten van de kotsdiarreemannen, maar zeker de moeite waard en naar mijn mening één van hun beste cd's.

Heerlijk om bij te werken, koken, schilderen of wat dan ook.

voor wie geen genoeg krijgt van gerogerikabaal... check eens op youtube:

Emile Beaulieau (en dan met name "Gerogerigaygaygayhomofaggotqueerpansy").

Briljante noise.