The Cold Field - Hollows (2021)

Eigenzinnig darkwave/postpunk duo uit Australië. Dit is hun tweede album in een jaar tijd, wat iets zegt over de creativiteit van de band. Alles is natuurlijk een kwestie van smaak, maar mij sprak dit bij een eerste luisterbeurt meteen al aan. Er wordt niet echt gezongen, eerder geproclameerd op een soms wat fluisterende toon met veel galm. Naast invloeden van The Cure en Joy Division hoor ik hier ook hedendaagse bands als The Soft Moon, Ritual Howls en The KVB terug. Dit album is trouwens uitermate geschikt voor de donkere dagen die ons weer staan te wachten. Een typische herfstplaat!

Dat was ook direct mijn referentie, Joy Division en Cure. De invloed is onmiskenbaar aanwezig. Van de een de zang en van de ander de klank van met name de gitaar. Dus helemaal origineel is het niet, maar het zijn wel erg prettige songs.
Een band om goed in de gaten te houden. De voorganger Black River ga ik binnenkort zeker proberen.
4*

Dat was ook mijn eerste indruk toen ik dit album voor het eerst hoorde. Het album vanmiddag binnengekregen, vanavond eens goed beluisteren. Wat mij wel vaker opvalt bij hedendaagse bands is dat de zang soms behoorlijk 'verstopt' zit in de melodielijnen, daar moet ik wel aan wennen. Een meer 'open' geluid vind ik toch mooier. Maar het zal ook wel een trend zijn bij deze nieuwe bands. Anders wordt het wellicht helemaal een kopie. Ik beoordeel een band al lang niet meer op originaliteit, origineel zijn binnen het rockidioom is m.i. onmogelijk geworden anno 2021, hoewel het 'proclameren' misschien wel nieuw is binnen het genre? Australië heeft in het verleden goede bands geleverd in het darkwave/postpunk genre en dat hoor je hier ook terug vind ik. Wordt vervolgd...

Afgezien van de 'verstopte' zang is dit een typische 'dromerige' darkwave plaat, die naarmate je het vaker luistert beter wordt. Die verstopte zanger in een holle pijp hoort er eigenlijk ook wel bij. In de jaren 90 werd dit vaker gedaan door bands die toen 'gothic' werden genoemd, en is wat dat betreft niet nieuw. De inventiviteit van de synths, The Cure-achtige gitaar spreken mij hier vooral aan, naast het prima basgitaarwerk. De songs zitten goed in elkaar en gaan mij nergens vervelen. Het album krijgt goede recensies in de internationale alternatieve webzines. Dat komt volgens mij ook vanwege de schijnbare 'eenvoud' van de songs die prettig in het gehoor liggen. Voorlopige favorieten zijn: Endless Ending en Into the Light.