Slowly Rolling Camera - Where the Streets Lead (2021)

Voorlopig erg tevreden met deze, vooral erg mooie, plaat. De muziek ligt in het verlengde van bijvoorbeeld Mammal Hands, waarbij de nadruk niet ligt op intense solo's, maar meer om de sfeer die de plaat moet neerzetten. De opbouw van de muziek is steeds een beetje hetzelfde; er wordt aan de hand van een fijne beat, die wat weg heeft van een breakbeat, maar dan is gedrumd, wat synths of sequencers en een synthbaslijn/contrabas een soort basis geschapen waarover de strijkers, de electrische gitaar, de rhodes of synths en de saxofoons de melodieën en solo's spelen. Hier en daar ook wat ambient-geluiden.

De lijst met gastartiesten is trouwens niet misselijk: Chris Potter, Stuart McCallum, Verneri Pohjola, Jasper Høiby, Mark Lockheart

Het is erg gelickt hier en daar, maar het is ook bedoeld om erg mooi te zijn. Als je je daaraan overgeeft is het ook echt heel mooie muziek, en weet het gezelschap ook veel spanning en dynamiek te brengen. Het is erg filmisch en doet ook wat denken aan een soundtrack.

De track die het meest afwijkt is het wat flauwe Illuminate, welke gezongen is. Ik ben er niet over uit, of ik deze song wel leuk vind, het doet mij wat denken aan Younger Brother van vroeger.

Deze (samen met de laatste worp van Daniel Herskedal) besteld bij Edition Records. Echt een fijn label, en het zal niet de laatste keer zijn dat ik er wat bestel. Zo help ik een klein label en de artiesten toch aan een boterham, en ik omzeil de grote boevenwebwinkels.

De song met Sachal Vasandani is intussen uitgegroeid tot de (voor mij) mooist gezongen song van 2021.
Ik ben niet altijd even gek op zang, en vooral op instrumentale platen kan het de flow in de wegzetten, maar dit is wel erg mooi. Ook die gitaarsolo in het eindstuk is erg mooi. Een fantastisch dromerige song, en ik ben gelijk ook benieuwd naar deze zanger geworden.

Ik vind de zang daar best slecht juist. Heel saaie melodielijn, doet een behoorlijke afbreuk aan de rest van het album.

Ik had er dus in eerste instantie ook moeite mee. Zie mijn eerdere berichten. Ik heb weinig verstand van zang en popsongs maar op één of andere manier landde de song ineens bij mij.

Ligt vooral prettig en vriendelijk in het gehoor, draait om sound en sfeer, er zijn wel uitstapjes en franjes met jazzy elementen. Echt sloom of al te easy wordt het ook weer niet, er is genoeg variatie, verrassingen, spanning en vernuft.

Soms is een plaat gewoon lekker aangenaam. En dat is ook gewoon helemaal prima.

Een typische wegdroom-plaat vind ik deze.

Gaat hoog eindigen in mijn 2021 lijst!

Bedoel je deze dan Mjuman?

Nope - wel gehoord, maar nmd.

Dit echt de enige 'slick' fusionplaat die ik het afgelopen jaar heb geluisterd.