Jean-Michel Blais - aubades (2022)

Yes, zeer benieuwd naar! De voorgaande plaat is geweldig, hoop ook hier weer op een mix van piano en electronic. Ken je Dans Ma Main niet, zeer zeker een aanrader.

Hmm, een stuk klassieker dan zijn vorige. Het lijkt wel erg op Einaudi of Wim Mertens allemaal, en zo nog 15 die in zijn als het om dit type neo klassiek pianospel gaat. Waar ik de electronic componenten nou net zo sterk vond, vervalt het hier in net iets te blij en voorspelbaar. De man kan zeker mooie composities en arrangementen neerzetten, dat blijkt wel weer. Maar had toch op iets anders gehoopt, hij lijkt zich nog wat meer op het grote publiek te richten. Mooi album, lichte tegenvaller.

Inderdaad een stuk klassieker dan zijn andere werken.
Het aandeel neo-klassieke artiesten met elektronische invloeden is ondertussen inderdaad al zeer uitgebreid en zich onderscheiden van de rest is moeilijk. Over het algemeen doet Jean-Michel Blais dit niet slecht bij mij. Toch ben ik ook niet overdonderd door dit album.

Wel ben ik fan van het nummer Amour. vooral in de (solo) Piano Versie. Wat een prachtig nummer!

Ik ga mijn mening nog wat herzien. Wat een fijne composities heeft Blais toch gemaakt.
Naast Amour zijn ook Murmures,Nina en Ouessant uitgegroeid tot lievelingsnummers waarvan ik vermoed dat ze nog lang in mijn toplijsten gaan terugkomen.

Maar ook de rest is van hoog niveau.

Ik raad degene die zich een poging wagen aan het album meermaals integraal te beluisteren en niet gefragmenteerd tussen hedendaagse populaire muziek.

Altijd fijn als een album meer en meer onder de huid kruipt, ik ga het ook wat vaker draaien.

Inderdaad, dit zijn de albums die uitgroeien tot all-time favorieten.

Je eerdere opmerking "hij lijkt zich nog wat meer op het grote publiek te richten" ben ik ondertussen ook niet meer akkoord mee. Ik denk dat hij eerder een ander publiek durft aan te spreken die kritischer zijn op vlak van composities, arrangementen,...
Dit is een gedurfder album in die zin dat hij zich niet achter achter een waas van electronica en effecten kan verstoppen zoals velen anderen en hij ook zelf eerder deed. en hoewel ik die electronica-neoklassiek gemakkelijk tot me laat komen is dit album een stuk eerlijker en gedurfder.

Een van mijn meest gedraaide platen van 2022. Deze komt zeker in mijn top 3 van 2022 terecht. Qua sound zou ik het omschrijven als poppy neoklassiek. Het luistert makkelijk weg, maar de songs zijn rijk gevuld en de composities gevarieerd. Jean-Michel Blais heeft goed naar Yann Tiersen en Chilly Gonzales geluisterd en weet dat samen te smelten tot een prachtig geheel.

Op Spotify heeft Jean-Michel Blais een mooie playlist gemaakt met nummers die van invloed waren op de totstandkoming van dit album. Met onder meer Yann Tiersen, Sufjan Stevens, Four Tet en Nils Frahm. Interessant om eens te beluisteren: Spotify link