Aidan & the Wild - Revelation Never Came (2021)

“Folkrock met overlap naar Americana” heeft Hugo Vogel op de website altcountr.nl gescherven. Ik vind het een treffend bewoording. Door die korte recensie ben ik het album gaan luisteren. Treffend schoon, prachtig ingetogen rustig gezongen. Heerlijk gitaargeluid, zoals bijv. de gitaarsolo in The Wip, na de heerlijke lome droge opening van het nummer. De nummers in goed Engels gezongen, dat wil zeggen bijna zonder Nederlandstalig accent. 'Running' is een inlopende opener, dat wil zeggen dat die subtiel van tempo versnelt, plots ondersteund met een tokkelende banjo op de achtergrond. Gerustellende zang met een goede boodschap in het daaropvolgende 'It's alright'. Her en der zorg de pedalsteelgitaar voor de rustige altcountrysfeer. Mooie gastbijdragen in het schone 'What it ain't'.

In de breedte valt de productie op: een mooi samenhangend album met een mooi, zuiver geluid. De toon, de sfeer klopt. Het kan daardoor zijn dat sommigen het album juist iets te eentonig vinden.

In 2013 schreef John Gjaltema op diezelfde website over het album Rain Plans van Israel Nash als openingszinnen het volgende: “De herfst nadert. De bladeren verschieten van kleur. Groen verandert in oranje. Tijd om de natuur in te trekken en je te verwonderen over al die pracht.” Wel, hetzelfde gevoel heb ik met dit album van Aidan & The Wild, maar dan in een iets zachtere stemming. Een heerlijk album om de komende maanden op te zetten. Een mooie aanwinst vanuit Nederland.

Nauwelijks voor te stellen dat de zeer talentrijke singer-songwriter en multi-instrumentalist Diederik van den Brandt ooit werd afgewezen voor de Rockacademie van Tilburg, Codarts in Rotterdam en het conservatorium van Amsterdam. In Rotterdam en Tilburg zelfs twee keer! Zijn debuutalbum Revelation Never Came wordt nu als Revelation Never Came Deluxe heruitgegeven en bewijst zonneklaar dat degenen die hem toen afwezen, er volledig naast zaten.

Aanvankelijk wilde Diederik de artiestennaam Noah Flame aannemen, vond die echter net iets te poppy klinken. Uiteindelijk kwam hij bij “aidan” uit, Iers voor klein vuur. “Dat vond ik wel kloppen, ik vind Aidan een mooie naam en specifiek dat kleine erbij, dat past wel bij mijn persoonlijkheid. En bij mijn muziek, omdat mijn nummers zo intiem zijn. Zo van: ik ben geen grote brand, maar een klein vuurtje.”, aldus Diederik in een interview van zo’n zeven jaar geleden. Zijn muziek is niet alleen intiem, maar ook erg relaxed en regelmatig groovy. Vooral dat relaxte spreekt mij bijzonder goed aan.

Het album werd in Coronatijd grotendeels in zijn thuisstudio op zolder in een half jaar tijd opgenomen. Laag voor laag speelde hij alle instrumenten zelf in en bleef net zolang schaven tot de nummers klonken zoals hij ze in zijn hoofd had. De meeste composities schreef Diederik alleen.

Op een gegeven moment besloot hij enige collega’s te vragen om mee te schrijven, daaronder goede collega Dési Ducrot met wie hij al lang samenwerkt en verder Baptiste W. Hamon, Merel Sophie en BOBBIE. Die allen trouwens hun bijdrages thuis opnamen. Verder speelde ook drummer Dan Huijser, bassist Julius Rense en de Parijse violiste Louise Lhermitte een cruciale muzikale rol. Aan het oorspronkelijke album zijn nu vier tracks toegevoegd, die live in de Effenaar zijn opgenomen en tevens op video zijn vastgelegd.

Vorig jaar kon door Corona na de release welgeteld slechts een keer opgetreden worden. Overigens trad Diederik al zo’n 450 keer op en deelde hij reeds eens het podium met Hiss Golden Messenger. Helaas lees ik niet altijd de recensies van anderen, zoals van Hugo Vogel op AltCountry, anders had ik dit sterke debuutalbum vorig jaar al ontdekt.

Mooi, voor de liefhebbers: het album is inmiddels ook op CD te verkrijgen!