Cate Le Bon - Pompeii (2022)

Heerlijk!!

4 februari 2022 is een datum
om naar uit te kijken : een nieuwe plaat van BCNR en deze van Cate Le Bon. De single lijkt alvast verder te gaan op de ongrijpbare sound van (het op deze site erg ondergewaardeerde) ‘Reward’, maar dan nog een tikkeltje weirder. I like

En dan nog eens de comeback van Animal Collective ook!

Running Away en Moderation zijn alweer prachtige singles. Laat 2022 maar komen!

Ook Remembering Me is erg fijn, lekker desoriënterende track met een scherpe gitaaruithaal.

Na de eerste luisterbeurt beginnen we met een 4. Dit is natuurlijk nog niet in beton gegoten, dus kijken of dat de komende weken omhoog of omlaag gaat.

Na een 1e luisterbeurt zeer onder de indruk. Ze kan een speciale sfeer creëren met songs die in je hoofd blijven spoken. Sterke plaat!

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Cate Le Bon - Pompeii - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Cate Le Bon - Pompeii
Singer-songwriter Cate Le Bon staat garant voor bijzondere albums en levert ook met Pompeii weer een album af dat even de tijd moet krijgen, maar dat vervolgens naar grote hoogten groeit

Ik heb een ongelooflijk zwak voor de muziek van Cate Le Bon, die met het in 2019 verschenen Reward haar beste album tot dat moment maakte. Dat album krijgt serieuze concurrentie van het nu verschenen Pompeii, dat me inmiddels minstens net zo goed bevalt. De muzikante uit Wales verwerkt dit keer wat meer invloeden uit de jaren 70 en 80 en heeft hoorbaar een zwak voor de muziek van David Bowie. De songs van Cate Le Bon moeten ook dit keer groeien en rijpen, maar als dat proces voltooid is, is ook haar nieuwe album weer een album dat makkelijk vermaakt met fraaie klanken, maar dat ook dieper graaft met bijzondere twists. Bijzondere muzikante, uitstekend album.

De uit Wales afkomstige singer-songwriter Cate Le Bon bracht vijftien jaar geleden haar eerste single uit en bouwt sindsdien aan een heel bijzonder oeuvre. Ze heeft inmiddels een aantal uitstekende albums op haar naam staan en het zijn stuk voor stuk albums die niet voor de makkelijkste weg kiezen, maar die op hetzelfde moment flink wat memorabele popsongs bevatten.

Het vorige album van Cate Le Bon, het in 2019 verschenen Reward, was voor mij en ondanks de hoge kwaliteit van haar eerste albums met afstand haar beste album tot dusver, waardoor ik, inmiddels al weer enkele weken geleden, met hooggespannen verwachtingen begon aan haar nieuwe album Pompeii.

Bij een nieuw album van Cate Le Bon weet je over het algemeen twee dingen zeker. Allereerst klinkt een nieuw album van de muzikante uit Wales tot dusver altijd anders dan haar vorige albums en hiernaast maakt Cate Le Bon muziek die de tijd nodig heeft om te rijpen. Het gaat ook weer op voor Pompeii dat zeker niet fantasieloos voortborduurt op het prachtige Reward en dat bovendien sinds mijn eerste beluistering nog flink aan kracht heeft gewonnen.

Pompeii is net als Reward geproduceerd door de van oorsprong Russische producer Samur Khouja, die de afgelopen jaren mooie dingen deed voor Regina Spektor, Midnight Sister en dus ook voor Cate Le Bon. Cate Le Bon schakelde voor Reward nog flink wat muzikanten in, maar op Pompeii doet ze veel zelf. De Britse muzikante tekende zelf voor de gitaren, synths, bas, piano en percussie op het album en deed alleen voor de drums, saxofoon en clarinet een beroep op andere muzikanten.

Pompeii is vergeleken met de vorige albums van Cate Le Bon een behoorlijk toegankelijk album, al zitten haar songs ook dit keer vol dubbele bodems en bijzondere twists. Reward haalde deze bijzondere twists zo nu en dan uit de archieven van de Krautrock, maar bevatte ook verwijzingen naar het werk van David Bowie.

Invloeden uit het werk van de Britse grootheid hebben op Pompeii aan kracht gewonnen. Qua sfeer doet Pompeii meer dan eens denken aan de muziek die Bowie in de tweede helft van de jaren 70 in Berlijn maakte en zeker ook aan die van de jaren hiervoor in de Verenigde Staten, maar Cate Le Bon is op haar nieuwe album ook niet vies van uitstapjes naar de jaren 80, zeker wanneer haar songs worden voorzien van wolken synths.

Pompeii is een behoorlijk introspectief album. Cate Le Bon nam het album grotendeels in haar uppie op in Cardiff en voegde de aanvullingen van de andere muzikanten wat later toe. Veel songs op het album klinken wat in zichzelf gekeerd, maar Pompeii heeft ook een nostalgisch tintje.

Bij eerste beluistering vond ik het album net wat minder dan zijn zo goede voorganger, maar over een album van Cate Le Bon moet je nooit te snel oordelen. Songs die in eerste instantie makkelijk lijken te vervliegen of die wat fantasieloos voort lijken te kabbelen, blijken bij herhaalde beluistering een stuk beter en ook na een paar weken is de rek er voor mij nog niet uit.

Pompeii klinkt vaak als een album dat in de jaren 80 gemaakt had kunnen worden, al weet ik niet direct wie er in dit decennium in staat was om een album als dit te maken. Ook met Pompeii gaat Cate Le Bon weer niet wereldberoemd worden, maar een ieder die haar muziek, net als ik, inmiddels een jaar of tien koestert, valt er ook op het zesde album van Cate Le Bon weer verschrikkelijk veel te genieten. Erwin Zijleman

Ik wil dit heel graag goed vinden. Dus heb het meerdere malen geluisterd, op verschillende momenten van de dag. Maar ik kom er helaas niet echt in. Dat had ik met reward eerst ook. Maar iets triggerde me toen om het te blijven proberen. Die drang voel ik nu niet. Nummers klinken wat tam en eentonig. De uitgekomen singles en French Boys bevallen nog het best. Zal die later in het jaar nog eens opzetten.

Wat een schitterende plaat is dit.
Het 1e nummer vind ik iets matiger waardoor ik vreesde voor de rest. Maar de andere 8 zijn stuk voor stuk parels die alleen maar sterker worden na vele luisterbeurten.
Voorlopig mijn favoriete plaat van 2022.

ik waan mezelf weer even in het alternatieve wave 80's circuit.
Lekker.

Ik vind Pompeii een stap vooruit vergeleken met haar voorganger "Reward". Die plaat heb ik vanochtend nog eens geprobeerd, en hoewel daar een aantal juweeltjes op staan (Home To You, Miami, Here It Comes Again) staan daar ook te veel vervreemde stukken waar ik niet zo veel mee kan.

Hoewel dit album ook een wel een apart sfeertje betreft kan ik dat hier beter hebben. Ik val meer voor de 80's synth vibe dan voor de alt-jazz stukken van de vorige plaat denk ik.

Pompeii & Remembering Me zijn hier ook wel weer juweeltjes!

Het blijft mij toch wat te obscuur. Bij haar clips moet ik trouwens erg aan Aldous Harding denken, jammer dat de muziek dat niveau niet haalt. Alleen Moderation vind ik echt ijzersterk, niet meer uit mijn hoofd te krijgen