Chanson (2011)

Dit album hoort bij een boek van Bart van Loo, een Belg die regelmatig bij 'de wereld draait door' mocht aanschuiven en daar opzien baarde door het enthousiasme voor de Franse chansons en soms bizarre vergelijkingen. Zoals het nummer 'Il est cing heures, Paris 's eveille' waar hij het zicht op de EIffeltoren vergeleek met de ochtenderectie van een man.
Maar het enthousiasme was zeer aanstekelijk en hij is later ook nog het theater in gegaan met een groep die een aantal chansons prima wist te brengen.
Hier een doorsnede van de Franse muziek vanaf 1920 tot 2010. Zeker met succes van het programma Chansons! van Mathijs van Nieuwkerk en Rob Kemps is het zeker ook weer leuk het boek van Bart van Loo erbij te pakken en de dubbel cd te beluisteren. Te starten met Mistinguett, één van de eerste sex bommen ( excuses voor dit taalgebruik) met een prachtige stem (een inspiratiebron voor vele andere zangeressen) gaan we langs alle bekende artiesten. In ieder geval voor Nederlanders redelijk bekend. Het is zeker wennen aan het begin van de eerste cd, waar je artiesten uit de jaren 30 tot en met de jaren 50/60 aantreft. Toch ben ik dit steeds meer gaan waarderen, vooral ook de humor achter sommige nummers. En artiesten als Charles Trenet met zijn Toon Hermans achtige liedjes (van niets iets kunnen maken), in de jaren 70 totaal uit de mode, maar wat zijn ze toch nog leuk. Mathijs van Nieuwkerk zei nog een keer dat Wim Sonneveld niets zou zijn zonder Charles Trenet.
Zo halverwege cd tot halverwege komen we uit bij de groten van het Franse chanson, Edith Piaf, Jacques Brel, Georges Brassens, Lé Ferré. Natuurlijk Francoise Hardy en een bijzondere (de oorspronkelijke) opname van Je t'aime moi non plus) met Birgitte Bardot. Deze werd niet uitgebracht en toen werd er een opname gemaakt met Jane Birkin en zij zong het een octaaf hoger. Wat wel erg een meisjesstem leek, waardoor het enkel nog provocerender werd.
Aan het eind nog een paar nummers van hedendaagse Franse artiesten. Natuurlijk mis ik artiesten Georges Moustaki en ook opvallend geen Charles Aznavour. Hij had in het buitenland meer succes dan in Frankrijk zelf, hoewel hij daar toch wel een ster was. Maar minder adoratie dan in Nederland.
In het bijgeleverde boekje staat bij ieder nummer leuke informatie, maar het boek van Bert van Loo is zonder meer een aanrader.
Heerlijke Franse chansons , die gelukkig nu weer wat in de belangstelling staan.