Lil Ugly Mane - Volcanic Bird Enemy and the Voiced Concern (2021)

Is ie definitief terug?

Dit klinkt als niets wat ik ooit van hem gehoord heb, maar het is even geweldig als trippy.

Porcelain Slightly lekker gruizig popnummertje, had hiphop verwacht bij een artiestennaam die begint met Lil

Ah en hier bewijst de site wederom zijn meerwaarde voor mij, fijn dat ik deze release meekrijg. Eerste gehoor: hij slaagt er toch in me te verrassen, ook al was ik voorbereid op een verrassing

Genre overstijgend goed dit. Je hoort Hip-Hop, Amerikaanse Teen Rock, maar ook Trip Hop invloeden. Dit alles samen brengt echt een unieke vibe naar voren en dat in combinatie met semi Depri ironische teksten die op mijn lijf geschreven zijn.

Echt een geniaal plaatje dit!

Erg goed album en kwalitatief over de gehele lijn. Alleen is Clapping seal wel een irritant nummer. Dat haalt de hele flow van het album eruit (al doen meer artiesten dat wel, ben er gewoon absoluut geen fan van, zelfde met die albums met dat hidden song gimmick op het einde).

Ik kende Lil Ugly Mane niet, nooit een nummer van gehoord. Ik dacht dat het een hip hop artiest was. Daar ligt zijn roots ook in, maar daar is hier weinig nog van zichtbaar.

Deze frappante genre-mixer begeeft zich op zijn eigen, afgelegen muzikale eiland. Ik heb de grootste moeite om de esthetiek van dit album in woorden te vangen, maar de albumhoes dekt de lading verrassend goed. De nummers zijn surrealistisch, soms zelf tegen het clownesque, maar vreemd genoeg zeer charmant. Wat minder hiphop dan we gewend zijn, maar nog steeds een sound die alleen door Lil Ugly Mane gecreëerd kan worden.

Highlights: Discard, In to a Life, VPN

Ik ben alles behalve een hip-hop fan maar ik respecteer het genre. Of beter, ik probeer dat toch zo goed mogelijk te doen. Maar deze plaat vind ik werkelijk fantastisch. De laatste dagen continue beluisterd en een waar genot voor het oor. Knap! Halfje erbij!

Dit klinkt een beetje alsof Lil Ugly Mane op de een of andere manier onuitgebrachte Beck-opnames uit de mid 90's in handen kreeg, en de nummers met eigen vocalen alsnog uitgebracht heeft.

ik zie de parallel wel, maar dit ervaar ik als nog veelomvattender dan Beck's werk indertijd.

Nogal een vreemde plaat, om het zacht uit te drukken. Maar wel ontzettend intrigerend, dus het zal niet bij deze ene luisterbeurt blijven. En is het vreemd als ik zeg dat ik nu en dan aan Tom Waits moet denken? Eenzelfde attitude bemerk ik hier wel, wars van conventies, lekker z'n eigen ding doend.

Ontdekt door wat mede users op lastfm
Geniaal!
Een soort rap meets indie meets electronic.
Hele, hele fijne ontdekking!