Bryan Adams - So Happy It Hurts (2022)

Titeltrack:

So Happy It Hurts

Wordt wel heel erg blij van de twee nummers die nu vrijgegeven. Robert mutt Lange er weer erbij betrokken
dus verwachtingen hoog gespannen. Gelijk kaartje voor concert in Ziggo Dome aangeschaft daar het dan precies 30 jaar geleden is dat ik hem voor het laatst live gezien heb.

Zo belabberd als Shine a Light is het gelukkig niet maar het zet nog steeds geen zoden aan de dijk. Vrijwel alles klinkt als een b-kantje op Kick Ass na, wat zo tussen Reckless zou passen ware het niet dat Bryan Adams al dik 20 jaar de gitaren weg laat mixen. Zonde, want waren er meer van dat soort nummers dan zou het nog wat kunnen worden met een nieuwe plaat. Maar helaas, alles klinkt als een herhaling van een herhaling zonder ook maar ergens écht geïnspireerd te klinken. Echt verschrikkelijk slecht is het niet. Maar de moeite waar om meerdere keren te luisteren? Meh...

Bryan Adams is inmiddels 62 jaar en heeft recent zijn vijftiende studio-album uitgebracht. De op 5 november 1959 in Kingston, Ontario, Canada geboren zanger-gitarist in vanaf 1980 een vaste waarde in de muziekwereld en stond in het begin van de jaren negentig even “on the top of the world”, met een millionseller.

Zijn eerste twee albums zorgden nog niet voor het gewenste succes, dat kwam wel met nummer drie, “CUTS LIKE A KNIFE” uit 1983, waarvan ik vooral het titelnummer erg goed vind. In deze periode schreef hij zijn liedjes al met Jim Vallance, eveneens een Canadees. De grote doorbraak kwam met het op zijn verjaardag in 1984 verschenen album “RECKLESS”, waarop de toegankelijke melodieuze rock perfect uitgevoerd werd en de 10 tracks erg goed zijn. Persoonlijk vind ik “ONE NIGHT LOVE AFFAIR”, “SOMEBODY” en de single “RUN TO YOU” tijdloze toppers. Het album dat dit succes opvolgde vind ik nog beter, “INTO THE FIRE”. Het heeft een iets soberder karakter, waardoor het meer diepgang heeft. In 1990 werd “SUMMER OF 69” van “RECKLESS” een hit in Nederland en dat was de opstap naar het grote succes in 1991. Adams werd gevraagd het love-theme voor de film “ROBIN HOOD: PRINCE OF THIEVES” te maken. "(everything i do) I DO IT FOR YOU" werd een mega succes, nummer 1 in vele landen en een verkoop van meer dan 15 miljoen exemplaren.

In deze periode ging Adams een samenwerking aan met Robert John “Mutt” Lange, waardoor zijn sound veranderde. Toegankelijker met een duidelijke “Mutt” Lange stempel, die ook in zijn andere werk zit, zoals Def Leppard en Shania Twain, waarmee hij een aantal jaar getrouwd was. “WAKING UP THE NEIGHBOURS", dat in 1991 verscheen, was een kassucces, “18 TILL I DIE” uit 1996 scoorde al iets minder, waarna het succes stukje bij beetje minder werd. De laatste Nederlands top 10 hit stamt uit 1998, “WHEN YOU’RE GONE”, een duet met Melanie C van de Spice Girls. Dit zegt misschien al genoeg over de wijze waarop hij vanaf die tijd naar zijn muziek keek. Het werd steeds commerciëler, de gitaarriffs raakten steeds meer naar de achtergrond, maar daarmee verdween ook het succes.

Met zijn nieuwste album “SO HAPPY IT HURTS” zal dat succes niet terug keren. Het album hinkt op twee gedachten. Van de 12 tracks, bij elkaar iets meer dan 39 minuten muziek, zijn er vijf geproduceerd door “Mutt” Lange, de rest door Bryan Adams zelf. Het titelnummer is het eerste nummer en is een poppy liedje, akoestische gitaar als basis, lekkere melodie, maar niet geweldig. “NEVER GONNA RAIN” is ook weer pop, koortje, maar qua productie matig. “YOU LIFT ME UP” maakte hij samen met Lange, aardig midtempo nummer, “I’VE BEEN LOOKING FOR YOU” is een rock-a-billy liedje, pakkend en leuk, het midtempo “ALWAYS HAVE, ALWAYS WILL” is aardig, in “ON THE ROAD” gaat het tempo weer iets omhoog en zijn de gitaren redelijk goed te horen. Het begin van “KICK ASS”, met een proclamatie van John Cleese, is prima. Er wordt naar een hoogtepunt toegewerkt, maar als het nummer begint, zakt het geheel toch weer in. Het is een aardig nummer, maar ik krijg het gevoel dat er met een betere productie, meer in had gezeten. Pakkend ritme zorgt ervoor dat “I AIN’T WORTH SHIT WITHOUT YOU” één van de betere nummers van het album is, met het flauwe “LET’S DO THIS” zakt het niveau weer in, “JUST LIKE ME, JUST LIKE YOU” schreef Adams samen met zijn maatje van vroeger, Jim Vallance en dit iets meer dan twee minuten durende pakkend liedje, is ook weer één van de betere nummers van “SO HAPPY IT HURTS”. Het uptempo “JUST ABOUT GONE” doet je weer opveren, een liedje dat op zijn in 2015 verschenen “GET UP!” album had kunnen staan, het heeft een Jeff Lynne sound. Het mooie “THESE ARE THE MOMENTS THAT MAKE UP MY LIFE” sluit het album af, een liefdes liedje, waarvan hij er al meer van heeft gemaakt.

Ik beoordeel dit album met een voldoende, zij het een krappe voldoende. Misschien verwacht ik wel te veel van Bryan Adams, in de hoop dat er weer een keer een album verschijnt waarop de gitaar prominent te horen is en die dan ook goed geproduceerd is. “SO HAPPY IT HURTS” is een album dat voor de fans een verplichte aanschaf zal zijn, maar of hij hier nieuwe liefhebbers mee zal winnen, verwacht ik niet.

Het maakt na de eerste paar luisterbeurten de hoge verwachtingen die ik had mede door de samenwerking met "mutt" Lange niet helemaal waar. Happy and kick ass zijn voor mij de toppers. En you lift me up vind ik ook sterk de rest een stuk minder.

These Are the Moments That Make Up My Life vind ik een zeer aardig liedje, verder is t huilen met de pet op met onze heppie de peppie Bryan

Soms tenenkrommend zoet, ook tekstueel. Ook voor Bryan Adams geldt: het lijkt mij goed om te stoppen met het uitbrengen van nieuw materiaal. De gloriedagen zijn geweest en die waren buitengewoon goed. Live teert het toch op het spelen van die nummers. Deze cd. voegt nauwelijks iets toe aan het oeuvre van Adams. En die gesproken tekst van John Cleese met die AC&DC -aankondiging vind ik ronduit flauw en weinig origineel. Ook het nummer is erg uit de oude doos., al talloze malen gehoord, net als I've Been Looking for You. Leuk op de in memoriam cd. van Rick Parfitt (Status Quo) zo'n rock-a-billy nummer. Hier spoel ik gelijk door. Zijn laatste nummer trek ik ook niet. Meer dan tenenkrommend zoet. Positief is de beperkte speeltijd. 40 minuten is oké.

Prima album van Bryan, na het zeer tegenvallende en clichématige 'Shine a Light', en zijn beste sinds 'Room Service'. Er wordt eindelijk weer eens gerockt en ook producer Mutt Lang is er weer bij. Uitschieters voor mij zijn het titelnummer, 'Kick Ass' (met grappig intro van John Cleese, al had het beter gepast als album-opener in mijn optiek), 'These Are the Moments That Make Up My Life', maar vooral het catchy 'Never Gonna Rain'.

Leuk detail: Bryan heeft voor het eerst alle instrumenten zelf ingespeeld omdat het niet mogelijk was om met de gehele band op te nemen in lockdown. De lol die hij daarmee had is mijns inziens te horen.

Als hardrockertje in de jaren '80 vond ik een enkel nummer van Bryan Adams wel lekker, maar nooit zo dat ik zelfs maar een lp / cd van de man uit de bieb leende. De grote hits die in de jaren '90 volgden waren niet aan mij besteed en al gunde ik het de sympathieke Canadees zeker, hij bleef iemand in de marge van mijn muziekconsumptie, iemand slechts van de radio.
Tot ik 4 oktober door een zwager op sleeptouw werd genomen naar het concert van Adams in Ahoy - gratis en voor niets, en nog opgehaald en thuisgebracht ook. Een ander publiek dan ik normaliter bij de concerten van mijn keuze tegenkom met een zwarte zee van t-shirts: op Adams komt een "braver" publiek af met veel overhemden en lopende het concert steeds meer die daarover het t-shirt van de So Happy It Hurts Tour droegen.
Wat ook opviel: kennelijk is de muziek van menig ouder overgedragen op de kinders, want ik zag de nodige twintigers, inclusief de dochter van de zwager. Sterker nog, het concertbezoek was op haar initiatief.

De vrij sobere show van de strak spelende groep duurde een dikke twee uur. De zanger had er zin in en speelde bovendien enkele nummers bas; in de andere nummers klonk een bassist in de coulissen. Verrassinkjes in de setlist waren het fragment Radar Love van Golden Earring, nu als onderdeel van Kids Wanna Rock, de ode aan Tina Turner via It's Only Love met daarin meer muzikale citaten en de cover van Kiss' Rock and Roll Hell.
Uiteraard kwamen de grote hits langs - gunst, heeft hij er zóveel op zijn naam staan, wat moet ik hem vaak op de radio hebben gehoord?! - maar ook werk van dit So Happy It Hurts. Met een glimlach verliet ik de zaal en in de week erna zag ik de recensie in Oor, waarin ik me kon vinden.

Zo komt het dat ik dit album eens ben gaan ontdekken. Mijn verwachting van 'rock light' komt uit. Ik herken het geluid van het optreden en als het gesproken intro van Kick Ass klinkt, ben ik helemaal terug in Rotjeknor. Het nummer opende de show en dan zit je er meteen in: ongecompliceerde rock, waarbij Adams graag knipoogt naar de jaren '50.
Of het nu oud of nieuw werk is: uptempo vind zijn muziek het aangenaamst en er staan meer nummers van dit kaliber op het album: So Happy It Hurts, I've Been Looking for You met zijn knipoog naar de jaren '50, On the Road is een sterk gitaarliedje, Ain't Worth Shit without You een stoempende liefdesverklaring, een vleugje countryrock in Just Like Me, Just Like You en het swingende Just About Gone. Op de overige nummers rockt het wat kalmer met soms popinvloeden, zoals afsluiter These Are the Moments that Make up My Life met een persoonlijke tekst.
Vorige maand werd hij 65, maar ik vermoed dat Bryan Adams doorgaat met optreden tot hij fysiek op is. In mijn oren is So Happy It Hurts een integere plaat, gemaakt omdat Bryan Adams drie dingen graag doet: liedjes schrijven, liedjes opnemen en liedjes live spelen. Dat hoor je, dat zie je.