Can Atilla - Waves of Wheels (2003)

Dit is een uitstekend synthesizeralbum van de Turkse musicus Can Atilla. Stijl: tangerine dream jaren 90. Prima composities en dito productie. Uitgebracht op het Nederlandse Groove label. 4 sterren

Alle synthesizer en Tangerine dream fans: check dit album! Prima plaat met sterk aan TD refererende muziek, uitstekend opgenomen.

Blijft toch een sterk album dit, en heel bijzonder omdat Can Atilla vooral de sound van Tangerine dream uit de jaren 90 kopieert en dus niet de jaren 70 wat de meeste acts doen in dit genre. Prima composities en uniek in zijn soort. Echt een aanrader voor alle Tangerine dream fans!

Sinds kort dit album in huis en je hebt helemaal gelijk Leonidas55: dit is sprekend Tangerine Dream zoals ze klonken in de jaren '90. Can Atilla weet echter deze sound, even los van het feit dat het eigenlijk een kopie is, te vertalen in sterke en heel mooie composities. Alleen "Love Sequence" al is de aanschaf van dit album waard!

De versie die is uitgebracht via Groove Unlimited zoals ie hier op de site staat is de re-release waarop ook een aantal bonustracks staan. Oorspronkelijk was het album al uitgebracht als CDr-versie in 1995.

Hier en daar is e.e.a. lichtelijk aangepast, tevens om de bijna 80 minuten speelduur op de CD vol te krijgen.

Het is in ieder geval een prachtig album en voor TD-liefhebbers en zeker voor diegenen die een zwak hebben voor de jaren '90-stijl van TD, een must!

Heel veel fans en liefhebbers van Tangerine Dream zijn het erover eens dat hun meest invloedrijke periode hun beginperiode is geweest t/m ongeveer halverwege de jaren '80. Daarna braken er andere tijden aan, waarin meer regelmatige bezettingswisselingen en andere omstandigheden ervoor zorgden, dat de muziek ook drastisch anders ging klinken. Qua muziek en composities wist zoonlief Jerome Froese middels zijn eigen inbreng ook duidelijk een stempel te drukken op het toentertijd huidige Tangerine Dream-klimaat en vader Edgar Froese ging daar heel gemakkelijk in mee.
E.e.a. zorgde ervoor dat Tangerine Dream op een gegeven moment een bepaalde sound had ontwikkeld, die mijlenver verwijderd lag van de sound en stijl uit de beginjaren en de natuurlijke ontwikkeling van de oorspronkelijke sound was opeens ook ver te zoeken.
De fans van Tangerine Dream raakten toen ook als het ware in twee kampen verdeeld. De ene helft haakte definitief af, de andere bleef geloven in de band, in die zin, dat ondanks de veranderingen binnen de muziek, de kwaliteit ervan nog steeds hoog in het vaandel stond bij de trouwe schare fans van het eerste uur. En dat viel ook zeker terug te halen binnen de muziek.

Zelf ben ik van mening dat lang niet alles van het latere werk even goed of boeiend is, maar datgene wat wél goed is, is dan ook gewoon oprecht goed! Neem albums als Tyger, Optical Race, Melrose, Turn of the Tides en Goblins Club: allemaal hele fijne albums.
De genoemde albums komen allemaal uit de periode eind jaren '80 en de jaren '90. De periodes die ook wel bekend staan als de Melrose Years (1988 - 1990), de Seattle Years (1991 - 1995) en deels de TDI Years (1996 - 2005).

Neem dan nu de Turkse componist en muzikant Can Atilla. Tot voor kort nog nooit van deze beste man gehoord, maar het is juist deze muzikant die naast zijn voorliefde voor het maken van o.a. neo-klassieke muziek en soundtracks, ook elektronische muziek maakt.
Specifiek dit album, Waves of Wheels, het eerste volledige studioalbum van Can Atilla die ik heb mogen leren kennen en die ik dan ook de afgelopen tijd eens flink op me heb laten inwerken, is overduidelijk beïnvloed door de periode van Tangerine Dream rond 1988 - 2000.
Voor de volle 100% is duidelijk aan alle kanten te horen dat Can Atilla op dit album dezelfde soort muziek speelt als Tangerine Dream in deze periode.

Je kan zelfs haast zeggen dat Can Atilla het kunstje dermate goed verstaat, dat ondanks dat het muzikaal en qua sound eender is, hij het soms voor elkaar krijgt om nóg betere composities af te leveren. Niet continu, maar soms overtreft Can Atilla qua compositorisch vernuft Tangerine Dream! En dat is een prestatie op zich!

Waves of Wheels is één van zijn allereerste albums en is ooit in eerste instantie als cassette en CDr uitgebracht en uiteindelijk via het label Groove Unlimited middels een prachtige re-release in 2003, inclusief bonustracks en andere subtiele verrassingen. En deze versie van het album is gewoonweg de definitieve versie, die bol staat van nummers die Tangerine Dream ook bedacht had kunnen hebben.
Bijna 80 minuten duurt het album en eigenlijk verveelt het praktisch geen moment. Alleen op het laatst weet het album mij niet meer de volle aandacht vast te houden, simpelweg omdat het niveau van een aantal van de bonustracks, niet die van de rest van het album behaalt.
Maar de nummers die er toe doen, staan als een huis. De combinatie van de aanstekelijke synths en keyboards in combinatie met de stuwende ritme-sectie en het her en der opduiken van geweldige gitaar- en saxofoon-solo's (jawel: Tangerine Dream deed dit ook), zorgen ervoor dat Waves of Wheels een geweldige luister-ervaring biedt.
Ook de herkenbare verwijzingen, maakt het voor fans van Tangerine Dream leuk om te raden waar sommige nummers hun inspiratie vandaan hebben gehaald. De ene zal het bijna plagiaat noemen, de ander noemt het een ode. Ik ga voor het laatste, omdat de muziek gewoon erg goed is!
Neem bijvoorbeeld het titelnummer: het aanstekelijke thema lijkt een beetje te refereren naar een nummer zoals "The Midnight Trail" (de tweede sectie van het nummer) van Tangerine Dream's Optical Race.
Een ander goed voorbeeld (deze is bijna letterlijk een kopie) is het prachtige "Epilogue" wat een ode is aan "Cool at Heart" van Tangerine Dream's Melrose.

Maar los dus van alle verwijzingen naar Tangerine Dream, is het gewoon ook heel fijn luisteren naar de pakkende en boeiende composities van Can Atilla. De diverse verwijzingen zijn zelfs soms een beetje een afleiding wat gelukkig wel steeds goed uitpakt, want de muziek is, zoals al eerder gemeld, gewoon goed.
Natuurlijk is het ene nummer beter dan de ander. De plaat opent in ieder geval goed met "Torchlight", waar Can Atilla eigenlijk al zijn geheimen al prijs geeft. Alsof hij muzikaal wilt zeggen, dat ondanks dat hij 100% Tangerine Dream adoreert, hij wel kwaliteit wilt leveren. En dat doe hij dan ook.
Andere hoogtepunten zijn het geweldige "Mona Lisa Smile" waarin de ingetogen en stevige kant van zijn werk beiden een rol vervullen.
Het epische "Love Sequence" is ook prachtig. Groots, warm, ingetogen en dynamisch zijn sleutelwoorden die in me opkomen tijdens beluistering.
"Steel Sky Tales" is weer van meer stevige proporties en de diverse stevige gitaarpartijen, maar ook een smaakvolle saxofoon duiken hier op.
Tussendoor is het even bijkomen tijdens het sfeervolle "Pause of Time", echter duurt het niet lang of het tevens smaakvolle "Eagle's Dance" en het meer exotisch geladen "Lost in Madrid" (een ode aan Tangerine Dream's "Firetongues" van Turn of the Tides) zorgen ervoor dat de aandacht gevestigd blijft.
Het officiële album sluit af met de ingetogen pareltjes "Winterland" en "Epilogue".
Daarna is er nog een geweldige traktatie in de vorm van het grootse "Angel in Dream", naast "Love Sequence" toch echt wel het hoogtepunt van dit album.
De laatste drie nummers zorgen er helaas een beetje voor, dat de impact van het album wat aan kracht verliest. Begrijp me niet verkeerd, het zijn geen slechte nummers (ze lijken wel ergens een beetje op nummers van Tangerine Dreams's Dream Mixes-compilaties), maar ze zijn toch minder memorabel te noemen.
Maar het zijn dan ook toegevoegde extra's op een album die van zichzelf al heel goed is, want er valt simpelweg een hoop goeds te beleven op Waves of Wheels.
Het maakt me in ieder geval benieuwd naar de overige elektronische muziek van Can Atilla.

Waves of Wheels is in ieder geval een klasse-album vol met goede muziek en aan iedereen aan te bevelen die naast natuurlijk Tangerine Dream, goede elektronische muziek hoog in het vaandel heeft staan.
Aanrader dus!

Prachtig verhaal en volledig mee eens!