menu

Emily Wells - Regards to the End (2022)

mijn stem
3,94 (8)
8 stemmen

Verenigde Staten
Folk / Neoklassiek
Label: Thesis & Instinct

  1. I'm Numbers (4:37)
  2. Two Dogs Tethered Inside (3:31)
  3. All Burn No Bridge (5:03)
  4. Come On, Kiki (4:09)
  5. David's Got a Problem (4:41)
  6. Love Saves the Day (6:28)
  7. Oracle at Dog (2:49)
  8. Arnie and Bill to the Rescue (5:19)
  9. The Dress Rehearsal (4:46)
  10. Blood Brother (3:53)
totale tijdsduur: 45:16
zoeken in:
avatar van Lura
4,0
geplaatst:
De veelzijdige kunstenaar Emily Wells woont in New York. Ze heeft een klassieke achtergrond op de viool. Haar nieuwste album Regards to the End werd door haar geschreven, geproduceerd, gearrangeerd en grotendeels ingespeeld.

Ze maakt een soort stijlvolle, alternatieve kamerpop, waarin de luisteraar veel kan ontdekken, vanwege de gelaagdheid. Soms is het wat soberder, zoals in het schitterende David’s Got a Problem, waarbij het refrein een soort mantra is. Het trage pianospel hier doet wat denken aan Erik Satie.

Ritmiek speelt ook geregeld een belangrijke rol. Het meest wordt de muziek echter verrijkt door strijkers en blazers. Ze krijgt onder andere hulp van haar vader Jim Wells (voormalig minister), die hier de Franse hoorn bespeeld.

Ze brengt zware onderwerpen als de aids-crisis, klimaatverandering en haar eigen leven met de nodige hobbels ter tafel. De hoes heeft trouwens voor mij een Bijbelse connotatie, in dit geval is echter de mensheid die het leed van de wereld draagt. Emily heeft een rijke podiumervaring, ze toerde met onder andere Japanese Breakfast, Son Lux en Arooj Aftab.

Regards to the End behoort tot die albums die langzaam, maar heel zeker onder de huid kruipen.

avatar van johans
4,0
geplaatst:
Als je niet bekend bent met de Amerikaanse zangeres en multi/instrumentaliste Emily Wells is er werk aan de winkel voor je. Nadat je je diep en nogeens heel diep heb geschaamd ga je een duik nemen in haar elf delige catalogus. Want daarop staat inmiddels teller met het uitbrengen van Regards To The End.

Welkom in de wereld van Emily Wells, die de luisteraar met haar kwelende strot en het in melancholie gedrenkte nieuwe werk weet te imponeren. Een eenendertige jarige alleskunner. Klassiek geschoold in zang en instrumentarium. Er zijn echt niet veel artiesten die zowel de gitaar, drums, viool. cello, piano, bas en synthesizer allemaal beheersen en daar nog verdomd goed in zijn.

Het maakt niet uit in welke stemming je bent als je naar Regards To The End luistert, voor elk gevoel is er wel een liedje. Neem bijvoorbeeld Arnie and Bill To The Rescue. Een lofrede op een bijna perfecte liefdesrelatie tussen een choreograaf/danser (Bill T Jones) en Arnie Zane (danser) totdat het HIV virus keihard toesloeg en laatstgenoemde overleed.

Wells verwijst op haar nieuwe wapenfeit meer dan ooit naar de aids-epidemie, maar haar specifieke verwijzing naar Jones en Zane doet de angst herleven die mensen ervoeren toen hun vrienden stierven en hoe het eens zo mooie onaantastbaar werd. Het orgelintro creëert de sfeer van een begrafenis. Het lied is qua statement en spaarzame orkestratie zo prachtig om niet emotioneel van te raken en je tot nadenken te zetten. Wie zoiets bij mij weet te bereiken, staat op grote hoogte in mijn favorietenlijstje.

avatar van deric raven
4,0
geplaatst:
Van historische misstappen en gemaakte fouten leren. Het is niet vreemd dat de hedendaagse wereldcrisissen tot de angstcultuur welke begin jaren tachtig het grimmige aardse bestaan karakteriseerde te herleiden zijn. We grijpen tegenwoordig terug naar de realistische horrorscenario’s van een hedendaagse cultserie als Stranger Things, waarvan de Kate Bush Running Up That Hill sleutelsong met zoveel liefde en warmte ontvangen wordt. Koude Oorlog dreiging, vernietigende Blood Brother AIDS problematiek, zure regen triestheid, uitzichtloze werkeloosheid en de fatale oliecrisis. Emily Wells, geboren in het prille winterstartpunt van november 1981, is door de opbloeiende kunstenaarsstromingen welke kleur aan de soberheid van de jaren tachtig geven gefascineerd geraakt. The Dress Rehearsal, met liefde bewapend. De generale repetitie voor de definiërende vervolguitvoering. Zonder deze cultuurverschuiving zou het New Gold Dream verlangen niet zo sterk in de materialistische nineties tot ontwikkeling komen.

Big Brother Is Watching You, de vooravond van de profetische 1984 George Orwell roman. Op vierjarige leeftijd leert Emily Wells hoe ze de treurviool moet beminnen, al is liefde dan nog een vaag begrip. In eerste instantie dus nog een speels bevriend instrument, waarbij later ook de pianovaardigheid, cello diepgang, gitaarakkoorden en synthesizertoetsen zich voegen. Een multi- instrumentalistische basis waarbij Emily Wells muzikale genre vervaging toepast, en niet geheel onbelangrijk, haar dromerige sprookjesstem een steeds prominentere hoofdrol toedeelt. Regards to the End heeft zeker ook iets filmisch nostalgisch, maar valt zeker niet als retro te kwalificeren. Emily Wells spookt doorzichtig door de albumtracks heen, het verleden een stem meegevende.

Hoe heerlijk kan anonimiteit zijn. Geen verantwoording, geen principes, alleen emotieloze executie. De schemerzijde van I’m Numbers is het verraad, de onwetendheid, de maatschappelijke depersonalisatie en het ziekelijke bedrog. Het gevaar, de onveilige seks en de parasiterende dodelijke eindbestemming. Zware zagende violen, muterende elektronica en die overheersende twijfelzang. Overgave of escapisme, nieuwsgierigheid en begeerte. Emily Wells vertaalt kleingehouden kwetsbaarheid en prikkelend onwetendheid naar klassieke passages. Wat bevindt zich aan die andere kant van de deur? Hoe ver ga je in je kunstzinnige idealisme? Is het waard om in het klassieke artistieke Love Saves the Day epos schrijnende natuurbranden en martelaarswaanzin tot de dood aan toe hiervoor te gebruiken of te misbruiken?

De eeuwig voortdurende sado machistische Two Dogs Tethered Inside tweestrijd tussen goed en kwaad. Satan en God, warmmarmer rotsvast verhard. Klinisch futuristisch met de dagdromerige kilte van uitgetekende nachtmerries en bemiddelende klarinetten. All Burn No Bridge. Roetzwarte zielenvegen, afbladderende overbruggingsfase. Het springverende rekvermogen is zelfs uit die neerwaartse spiraal verdwenen. Het AIDS gerelativeerde moederlijke Come On, Kiki, de onbemiddelde toeslaande David’s Got a Problem piano stilte, en de Arnie and Bill to the Rescue triphop dramatiek koppelt de overlevende ramp besparende Kiki Smith aan liefdesslachtoffers David Wojnarowicz, Bill T. Jones en Arnie Zane. De laatste in memoriam dodendans, The Dress Rehearsal, de generale repetitie voor de vervolguitvoering van het decadente New Yorkse jaren tachtig kunstenaarswereldje. Voor altijd in vervallen wijken, groene Manhattan kustlijnen en uitgeleefde metrostations vastgelegd.

Emily Wells - Regards to the End | Pop | Written in Music - writteninmusic.com

Gast
geplaatst: vandaag om 08:44 uur

geplaatst: vandaag om 08:44 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.