Mercelis - White Flemish Trash (2021)

Bij het verschijnen van voorganger Western Union beloofde Jef Mercelis dat binnen een jaar een opvolger zou verschijnen, maar dat zou uiteindelijk maar liefs zestien jaar gaan duren. Jef werkte er drie jaar hard aan, maar het eindresultaat is er dan ook naar. Het balletje voor, de van oorsprong uit Turnhout afkomstige singer-songwriter, Mercelis begon echt te rollen toen hij in 1992 de finale haalde van Humo’s Rock Rally. Een gedenkwaardige finale trouwens, want ook dEUS en Nemo en The Sideburns (voorloper van Novastar) waren toen eindkandidaten.

Vier jaar later verschijnt zijn debuut The Hopes & Dreams Of a Drunk Punk. Een uitstekend album, waarop hij zingt met dezelfde pathos als Morrisey. Het slotnummer Overdose zorgt trouwens jarenlang voor de nodige verwarring. Velen denken dat het over Jef zelf gaat, maar het handelt over een vriend van hem. Het krijgt enkele lovende kritieken, maar ondanks de nodige trouwe fans, verkoopt het album helaas voor geen meter.

Vervolgens duurt het maar liefst negen jaar voordat opvolger Western Union verschijnt. Dat heeft te maken met het feit dat Mercelis erg kritisch is op wat hij uitbrengt, een beetje een controlefreak wat dat betreft. Het album kenmerkt zich door een meer volwassen geluid. Naast eigen werk bevat het Buddy Holly’s That’ll Be the Day, wat een volledig eigen signatuur krijgt.

Dat White Flemish Trash een bijzonder album ging worden bewees de mooie, ingetogen single Fortune, welke een half jaar geleden verscheen. Dat geldt tevens voor de gisteren verschenen intrigerende single Headlines, met indringende zang van Jef. Erg aanstekelijk en vrolijk is het toepasselijk getitelde Lucky. Het mooiste en meest memorabele refrein bezit Low Motion. De nodige songs bevatten een onderhuidse spanning, het beste voorbeeld daarvan is misschien wel Sparrow.

Jef speelt toetsen, Teuk Henri gitaar ((SHARKO, Rawfrücht, I H8 Camera) en de geweldige drummer is Patrick Clauwaert (Francoiz Breut, Trio Clauwaert Henri Jacquemyn). De rol van Nicolas Rombouts (oa Guido Belcanto) mag zeker niet onderschat worden. Hij bewerkte, mixte en voegde naderhand nog de nodige instrumenten toe aan de songs. Zoals we gewoon zijn van Starman Records wordt een tekstvel meegeleverd. Het artwork is van drummer Clauwaert.

Matthieu van Steenkiste van Enola.be vroeg zich in maart af of dit de comeback van het jaar zou gaan worden, voor mij in ieder geval wel. White Flemish Trash is gewoonweg een van de meest urgente én een van de meest verslavende albums van 2021. Liefhebbers van alternatieve rockgroepen als dEUS gaan hier pap van lusten.

Showcases:

24/10 Anciens Abbatoirs, Mons
28/10 KBK Brussels
5/11 Djingel Djangel, Antwerpen
9/12 Charlatan, Gent (NOT 11/11 Jef Mercelis)

Er zijn nogal wat dEUS liefhebbers op MusicMeter, benieuwd of dit album bij hen in de smaak gaat vallen. Jef Mercelis speelt geregeld samen met Rudy Trouvé, die in de begintijd van dEUS een paar jaar bandlid was.

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Mercelis - White Flemish Trash - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Mercelis - White Flemish Trash
Zestien jaar na het vorige album keert de Vlaamse band Mercelis terug met het buitengewoon fascinerende White Flemish Trash, dat overloopt van avontuur, onderhuidse spanning en bezwering

Uitgerekend met Halloween maakte ik voor het eerst kennis met White Flemish Trash van de Belgische band Mercelis. Het is een band met een lang verleden, maar heel succesvol was Mercelis nog niet. Dat moet gaan veranderen met het nieuwe album, want wat is White Flemish Trash een mooi en bijzonder album. Mercelis schotelt je een fascinerende soundtrack van de nacht voor en het is een soundtrack vol muzikaal avontuur, onderhuidse spanning, wilde intensiteit en meedogenloze bezwering. Mercelis maakt muziek die je vrijwel onmiddellijk vastgrijpt en die pas weer los laat wanneer de laatste noten na 45 minuten wegsterven. Hierna koester je dit album voorgoed.

Achter Mercelis, dat deze week opduikt met het album White Flemish Trash, gaat de Vlaamse muzikant Jef Mercelis schuil. Jef Mercelis deed met zijn band Mercelis in 1992 mee aan de fameuze Belgische talentenjacht Humo’s Rock Rally, maar wist het podium niet te halen. Dat was achteraf bezien zeker geen schande, want ook Nemo, The Sideburns (de voorloper van Novastar, dat in 1996 Humo’s Rock Rally won) en zelfs dEUS vielen in 1992 niet in de prijzen (en dit in tegenstelling tot Charlie 45, The Beautiful Babies en Orgasmaddix, van wie we sindsdien niet heel veel meer hebben vernomen).

Mercelis trok wel de aandacht tijdens de meest aansprekende talentenjacht in België en debuteerde in 1996 met het fraaie The Hopes & Dreams Of A Drunk Punk, dat net als opvolger Western Union uit 2005 helaas nergens meer te vinden is en destijds veel te weinig aandacht kreeg.

Deze week keert Mercelis, vrijwel uit het niets, terug met White Flemish Trash en het is een terugkeer die best sensationeel genoemd mag worden. Samen met een aantal gelouterde Belgische muzikanten heeft Jef Mercelis een geweldig album afgeleverd, dat in niets lijkt op de andere albums die deze week, deze maand of dit jaar zijn verschenen.

Met White Flemish Trash borduurt Mercelis deels terug op de al lang vergeten vorige twee albums van de band en positioneert het zichzelf ergens tussen de muziek van dEUS in haar gloriejaren en het fantastische debuut van de Ierse muzikant Gavin Friday, Each Man Kills The Thing He Loves uit 1989, dat ik graag gebruik als graadmeter voor albums als White Flemish Trash van Mercelis.

Op White Flemish Trash hoor je het muzikale avontuur en de onderhuidse spanning die je ook bij dEUS zo vaak hoorde en het album heeft hiernaast het intense en doorleefde van het meesterwerk van Gavin Friday. Mercelis past met haar nieuwe album in het hokje rock, maar het is rock zoals je die niet al te vaak hoort. De Vlaamse band maakt op haar nieuwe album beeldende muziek die niet zou misstaan in wat duistere films, maar de muziek van Mercelis heeft ook een bezwerend karakter.

In de instrumentatie hoor je vooral veel gitaren en het zijn gitaren die alle kanten op schieten. White Flemish Trash staat vol met breed uitwaaiende gitaarwolken, maar de gitaren op het album kunnen ook gruizig klinken of juist subtiele akkoorden spelen. Het fraaie gitaarwerk op het album wordt omgeven door wolken van wat creepy synths, waarna de vaak geweldig spelende ritmesectie de boel aan elkaar mag breien.

Het nieuwe album van Mercelis is in muzikaal opzicht een rijk en fascinerend album, dat in iedere track weer een bijzondere sfeer en spanning weet op te roepen, maar de muziek past ook uitstekend bij de indringende zang van Jef Mercelis, die de associaties met Gavin Friday nog wat versterkt.

White Flemish Trash is een album dat snel een onuitwisbare indruk maakt, maar alle geheimen van de muziek van Mercelis ontdek je pas wanneer je het album vele keren hebt beluisterd. Ik beluister het album inmiddels voor de zoveelste keer en het wordt alleen maar mooier.

Het zit Mercelis tot dusver nog niet heel erg mee, maar het zou doodzonde zijn als White Flemish Trash, net als zijn twee voorgangers, snel in de vergetelheid raakt. België heeft een naam hoog te houden wanneer het gaat om broeierige en beeldende muziek vol avontuur en bezwering, maar met Mercelis hebben onze zuiderburen er absoluut weer een band bij waarop ze heel erg trots kunnen zijn. Erwin Zijleman

Ik had geluk, kon een paar weken terug via bol.com nog Western Union op de kop tikken!

Op discog kan je zijn ouder werk ook nog op de kop tikken.

Bedankt voor de tip, ben nog op zoek naar zijn debuut.