Vangelis - Mythodea (2001)

Nadat ik dit album voor het eerst had gehoord moest ik gelijk denken aan Heaven and Hell, dat andere orkerstrale werkstuk van hem. Maar na de nodige keren dit bovenstaande album in de cd-speler te hebben gehad, denk ik dat Heaven and Hell toch de betere is.

Zoals vele gebruikers op deze site weten, ben ik niet zo gek op zang en al helemaal niet als deze klassiek is. Op dit laatste wordt ik op mijn wenken bedient. Het kan aan de leeftijd liggen of aan iets anders, maar dit album heeft die stemmen hard nodig. Gevoelsmatig zegt iets in me dat de composities dit nodig hebben, omdat ze anders als een kaartenhuis in elkaar kunnen storten. Na mijn idee is de orkestratie de zwake schakel in het geheel en is de zang dus nodig om dit te verbloemen.

Wat ook kan zijn is dat dit album bij mij valt onder de zware Vangelis-platen. Wat concreet inhoud dat ik ze vaker gedraaid moet hebben om alles te hebben gehoord wat er in zit. Bij dit album is dit punt al bereikt en vandaar dat ik op een vier sterren blijf steken, wat in mijn geval best hoog mag worden genoemd.

Naast de muziek is dit album voorzien van een mooi informatief boekje, waarmee ik wil zeggen dat aan alles is gedacht.

Tja, je moet hier echt van houden. Mythodea valt, zoals Gerards Dream al zei, onder de zware Vangelis-platen, zoals Heaven and Hell, Mask en El Greco. Maar waar ik Heaven and Hell en Mask nog vrij gemakkelijk te behapstukken vind, is dit toch écht pittige kost. Dat neemt overigens niet weg dat het niet goed is, integendeel. Vangelis heeft met Mythodea, in mijn ogen, een geweldig klassiek getint bombastisch album gemaakt die geïnspireerd is door de NASA missie naar Mars in 2001. De zang is werkelijk van een hemelse schoonheid, dankzij de sopranen Kathleen Battle en Jessye Norman die letterlijk de sterren van de hemel zingen. Samen met het begeleidende koor en alle andere orkestrale instrumenten, zorgt Mythodea voor erg fraaie momenten.
De reden dat dit album moeilijk is om in één keer te bevatten, heeft te maken met de behoorlijk uitgestreken composities, waarvan Movement 5 toch het beste voorbeeld is. Niet alleen duurt het nummer bijna 14 minuten, tevens zit er een niet vast herkenbaar thema in, waardoor het nummer alle kanten lijkt uit te waaieren. Dit is op zich erg mooi, maar heeft héél wat luisterbeurten nodig om te kunnen doorgronden. Het sopraangezang drukt daarnaast ook nog eens een behoorlijke stempel op de muziek.
Ik kan me voorstellen dat dit album voor velen een beetje te veel van het goede zou kunnen zijn, maar al met al kan ik alleen maar concluderen dat ondanks een aantal twistpunten, dit gewoon een goed album is.
Overigens hoorde ik ook muzikale stukken voorbij komen die me een beetje deden denken aan "Ave Maria" en Delibes' "Aria" van "Lakmé".
Van dit album is ook een prachtige live-registratie te krijgen op DVD, en de live-uitvoering van dit werk, heeft me letterlijk overdonderd.
Van begin tot eind heb ik met m'n onderkaak op de vloer genoten van dit prachtige werk. Stiekem moet ik dan ook bekennen dat deze DVD er voor gezorgd heeft, dat mijn waardering voor dit album toch aardig hoog is uitgevallen.

Ik heb mijn waardering naar beneden bijgesteld, wat een grote teleurstelling dit album, vindt allemaal wat zeurderig overkomen. Een misser van de meester.

Jammer, aangezien dit album muzikaal gezien een soort van voortzetting is van het ook al niet misselijke El Greco. De verrassing is er wellicht wat af, maar zelf vind ik Mythodea een ondoorgrondelijk en sterk album, waar soundtracks als die van Alexander wat magertjes tegenover afsteken. Het was in het begin voor mij ff doorbijten, maar eenmaal doorbroken, bleef er een bijzonder album overeind. Nog steeds, wat dat aangaande....
Moet binnenkort de DVD maar weer eens kijken, is alweer een poosje geleden...

Na aanleiding van de recente berichten hier, het album maar eens naar het binnenwerk van de cd-speler laten kijken terwijl het mag ronddraaien. Saai kan ik het niet noemen, het is sferisch en bij vlagen zelfs klassiek te noemen. Daarnaast zit er genoeg spanning in om me aan de luidsprekers te doen kluisteren. Het verbeeld mooi een denkbeeldige reis door de ruimte op een fraaie symfonische wijze.

Mee eens. En indien je dit goed vind, kan ik je met klem El Greco (de versie uit 1998) aanbevelen. Die vind ik zelfs nog beter. Vangelis op z'n meest bombastisch.

De 2007 versie (die niks met de 1998 versie te maken heeft) is anders ook niet te versmaden

Dat anderen dit goed vinden mag van mij maar ik blijf het een uitermate zwak album vinden.

Over de top, bombastisch, weinig gevoel...
een van zijn mindere werken. ga dan voor "heaven and hell', "mask", of desnoods Alexander.

In welke zin zou dit album weinig gevoel kennen?
Dit is i.m.o. een zeer intrigerend, diepgravend werk vol prachtige momenten wat wel meerdere luisterbeurten vergt. Absoluut bombastisch, maar dat is veel van Vangelis' werk. Over de top kan ik het niet noemen. Groots en theatraal, dat dan weer wel...

Ik moet toegeven dat de muziek pas écht tot z'n recht komt als je de live-registratie op DVD van Mythodea gezien hebt. Deze raad ik in ieder geval aan.

Heaven and Hell en Mask zijn wel beter dan Mythodea. Toch komt dit album dicht in de buurt. Een Alexander klinkt t.o.v. van genoemde werken juist meer oppervlakkig, zonder dat ik het overigens een slecht album vind.

Overigens ben ik dan benieuwd wat je van El Greco (1998) vind...

El Greco vind ik persoonlijk ook een stuk(je) beter dan Mythodea, daar wordt niet continu gezongen. Alhoewel ik de cd's van Vangelis met Irene Papas dan toch ook wel weer de moeite waard vind.
Ach, ik heb bijna alles van Vangelis verzameld in de loop der jaren, maar albums als Spirol, heaven and hell, China en Opera Sauvage om er maar een paar te noemen vind ik echt prachtig.
ps: en als je iets totaal afwijkends van hem wilt horen moet je eens luisteren naar beaubourg, mooi dat hij zoiets durfde te maken...

Deze moet ik beluisteren. Heaven and hell was al heerlijk bombastisch en deze moet zo te horen nog erger zijn. Ben benieuwd