Toad the Wet Sprocket - Starting Now (2021)

Ik heb Toad in 1991 leren kennen in hun hoogtijdagen door de radiohits 'Walk on the Ocean' en 'All I Want' van het fantastische album Toad the Wet Sprocket - Fear (1991) . Daarna ben ik de band blijven volgen en ook de twee albums voor Fear en opvolgers Dulcinea (1994) en Coil (1997) bleken topalbums te zijn. Helaas besloten de schoolvrienden in 1998 om met de band te stoppen en andere muzikale projecten te beginnen. Vooral songschrijver en frontman Glen Phillips bleef een redelijke fanschare houden omdat zijn muziek het dichtste bij het geluid van de band bleef.

Tot mijn blijdschap besloot de band in 2011 weer verder te gaan en kwamen terug met het album 'All you want' met nieuw opgenomen hits (een rechten kwestie) en in 2013 eindelijk weer met nieuwe nummers op het voortreffelijke 'New Constellation'. Daarna werd het echter weer stil rond de band, al bleven ze in America geregeld optreden.

Maar nu is daar dan eindelijk nieuwe muziek in de vorm van een heel nieuw album, genaamd 'Starting Now' echter zonder drummer Randy Guss die de band inmiddels heeft verlaten.

Het album start vertrouwd met het catchy 'Game Day' (over een moeilijke fase in een relatie), dat de sound van Fear en Dulcinea heeft. Het sfeervolle 'Transient Whales' had ook zo op Dulcinea kunnen staan en heeft de herkenbare 2-stemmigheid die de band vaak laat horen. Deze twee stemmigheid komt meestal van zanger Glen Phillips met Dean Dinning of Todd Nichols, maar op de single 'The Best of Me' komt de tweede stem van Doobie Brothers zanger Michael McDonald. Het nummer zal hier in Nederland nooit airplay gaan krijgen, maar als het destijds de opvolger van 'Walk on the Ocean' was geweest was het een radiohit geworden.

Titelnummer 'Starting Now' klinkt voor mij als het broertje van 'Something's always Wrong' (van Dulcinea), wat een van mijn favoriete TTWS nummers is. Het behoort voor mij dus bij de hoogtepunten van het nieuwe album. Ook de tekst over in het 'nu' leven en meer genieten past ook goed waar ik persoonlijk sta nu.
Kant A sluit af met het melancholische 'In the Lantern Light', het type nummer waar Glenn een patent op lijkt te hebben.

Kant B is voor mij een tikkeltje minder dan de sterke A-kant. Het start weer upbeat met 'Hold On', zo'n typisch niks aan de hand Toad nummer. Al blijkt de tekst wat zwaarder te zijn dan de muziek doet laten blijken. En dat is ook meteen wat me opvalt aan de teksten van dit album. Waar de nineties albums vooral teksten van een twintiger waren die volop in het leven stond, zie je nu duidelijk de hand van een veertiger die al heel wat mee heeft gemaakt.

'Truth' is het eerste nummer dat wat afwijkt van de stijl die we van de band kennen. Het is een mix tussen americana en gospel, dat wel aanstekelijk werkt. 'Slowing Down' doet precies wat de titel al zegt, het is een rustige ballad over rust in een drukke wereld. Dan komt het meest vreemde nummer van het album 'Duel Citizen', een donker nummer met vreemde achtergrond stemmen en Glenn die veel lager zingt en het nummer eindigt zelfs met enkele Spaanse teksten. Een nummer dat langzaam onder je huid gaat kruipen.
Het korte album eindigt met de schitterende 'Fever' (dat me wat doet denken aan de afsluiter van Fear) met een string quartet om de melancholie nog extra kracht bij te zetten.

'Starting Now' is muzikaal misschien niet helemaal wat ik van een Toad The Wet Sprocket album had verwacht (vooral het tweede deel van de plaat), maar de persoonlijke teksten raken me en het voelt alsof Glenn Phillips af en toe tegen mij zingt. Daarom toch 4* voor dit album.

Wat ik wel vreemd en jammer vind, is dat de twee losse singles 'One of those days' en 'Old habits die hard' (beiden uit 2020) het album niet hebben gehaald. Er was ruimte genoeg voor geweest...

Dank, wist ik nog niet!

De eerste nummers beluisterend vind ik het anders klinken dan wat ik gewend ben van Toad in de 90s. Ik ga dit weekend weer eens de hele discografie doornemen vanaf het begin tot nu dan. De recentere albums ken ik nog niet.

Transient Whales is wel alvast een pareltje, evenals het gitaarwerk in de andere songs.

Je hebt inderdaad van die bands die nooit aandacht krijgen of nauwelijks gedraaid worden op de radio. Ik kreeg vaak bij het beluisteren van Toad een bepaalde EO Jongerendagvibe bij veel songs, misschien dat het daardoor komt...

EO-vibe...

samenzang van Bert van Leeuwen en Andries Knevel onder de muzikale leiding van Arie Boomsma...

Mwah, vind ik Toad toch beter denk

Toad is natuurlijk degelijkheid troef, ben het ook wel met luigifort eens dat het nogal braaf aan doet. Het rockt nergens, Phillips vliegt nooit uit de bocht en de melodieën/songs klinken nooit moeilijker dan nodig. Desalniettemin vond ik voorganger New Constellation best aardig, het bevatte zelfs enkele juweeltjes van nummers wat mij betreft. Toad is een kwestie van doseren, maar stiekem is het bij vlagen soms best lekker om te zwelgen in weltschmerz en daar is deze band prima geschikt voor.

Lekker album van Toad TWS, de sympathieke Amerikanen die een patent hebben op mooie popliedjes met een kop en staart. Het is niet hemelschokkend maar net als Rivella stiekem wel erg lekker. Glen Phillips heeft een prettige stem ook al zou het wel wat meer mogen knallen zoals medio jaren 90. Lekker album en ik ben blij dat ze zo af en toe weer van zich laten horen ook al vermaak ik mij ook nog steeds prima met de solo albums van Glen die ik altijd braaf ben blijven kopen.