Magnum - The Monster Roars (2022)

En intussen gaan Catley en Clarkin onvermoeid door. Uit nieuwsgierigheid ga ik deze waarschijnlijk nog luisteren ook.

Wat ern afzichtelijk hoes trouwens, en waar is Rodney Matthews gebleven?

Ik vind deze hoes het gaafste sinds "Rock Art". Die kinderlijke 'sprookjesboek' hoezen heb ik niet zoveel mee. Een nieuwe Magnum plaat, ik ben er toch wel weer benieuwd naar. Al is ook deze speelduur weer vrij lang. Niet altijd weet de band mij langer dan 45 minuten de boeien...

ik houd ook niet van platen van een uur of langer. Gewoon 45 minuten vind ik prima.

Ik snap je kritiek met betrekking tot de sprookjeshoezen, maar het hoort er toch een beetje bij. En stiekem heb ik gewoon een oude liefde voor Rodney Matthews.

Het geluid en de productie is altijd top en ook de 70+ Bob Catley zingt verdienstelijk. Ik vind ook de speelduur te lang en diverse nummers te theatraal. Net zoals velen vind ik de hoes niet aantrekkelijk.
Het beste nummer vind ik The Day After the Night Before. Soms is het ook om te stoppen. Ik las ergens dat dit de laatste cd. is. Lijkt mij verstandig. Muzikale variatie is moeilijk te realiseren. Je valt snel in herhaling. Vandaar dat een nummer als Steppin' Stones als vernieuwing wordt ervaren door de aanwezigheid van blazers. De traditionele ballad is middels het stemmige Walk the Silent Hours ook weer vertegenwoordigd.
Kortom, niet slecht, maar ook niet indrukwekkend.

De eerste toetsen-akkoorden van All you believe in doen me sterk ergens aan denken, maar wat? Volgens mij is het iets van de Neverending story-soundtrack.

Nog eens opgezet, en de zang is hier een mix van vals en rechtgetrokken door middel van protools. Ik vind ook hier de productie niet goed. Veel te vol gepropt en alles staat te hard. De drums (snare en toms) zijn gewoon lelijk gemixt. Er is totaal geen dynamiek en rust. Nee, ooit was ik echt gek de band Magnum, maar ergens houdt het op. Dit klinkt teveel als een studioproject en is op allerlei manieren ontdaan van soul en gevoel.