Drexciya - Neptune's Lair (1999)

Dit album neemt je mee op een grote reis door de ruimte. Het is een soundtrack voor die discovery uitzendingen waarbij ze net doen of ze een buitenaardse planeet onderzoeken. De wat snellere nummers zijn van een hoog biveau en lekker spacey.

Heerlijk album. Nu je het zegt erg spacey. Ik had dit pas één keer gehoord, toen beviel het al erg, ondanks dat ik er weinig interpretatie bij had. Zoiets had ik ook met Apollo van Brian Eno de eerste keer, ook een uitzonderlijk sterk space-album. Toch moeten totaal andere interpretaties ook altijd kunnen vind ik trouwens

Iemand anders schrijft over Drexciya: I can think of no other group that can create such atmosphere as Drexciya. If you listen, they really will take you to the world they're creating right in front of you with each project.
You can really ride along with "The Lonely Journey Of The Comet Bopp" (The Cosmic Memoirs Of The Late Great Rupert J. Rosinthrope), you actually can travel "700 Million Light Years From Earth" (Grava 4), or you can watch "Ionic Crystals" up close (Quantum Transposition). Drexciya and their projects can take you there if you open up. Take Your Mind To Another Level... - en mijzelf openen is wat ik zal doen

Kwaliteit techno/electro is dit zeker. Je kon dit indertijd haast van ze verwachten, maar dan blijft het knap. Ik hou een hoog cijfer in de aanslag.

Ik denk dat die iemand anders twee verschillende artiesten met elkaar verwisselt: Quantum Transposition is van Arpanet. Maar de helft van Arpanet is Gerald Donald en die is eveneens de helft van dit duo.
Dit album al eens snel geluisterd en ik merk dat dit het eerste album is waar ze de ruimte in trekken. Erg knappe nummers. Het heeft inderdaad veel weg van Arpanet trouwens vooral met het album Inertial Frame.

Arpanet is alleen Gerald Donald en mag je best als een Drexciyaans project zien

Ahja je hebt gelijk. Ik had altijd gedacht dat daar twee kerels achter zaten.

Unieke reis door vreemde werelden.

Duister (Draining of the Tanks)
Interessant (Andreaen Sand Dunes)
Ernstig (Devil Ray Cove)
Onheilspellend (Species of the Pod)
Warrige Wiskunde (C to the Power of X+C to the Power of X=MM=unknown)

Aanvullend,

tongue-in-cheek science-fiction : Surface Terrestial Colonization
vette beatloze ritmische noise : Drifting Into a Time of No Future
leuke zeikerige melodieën (ja het kan) : Organic Hydropoly Spores
dansbare drive : Lost Vessel
Aphexiaanse praktijken : Polymono Plexusgel

Overigens ben ik de laatste tijd gelijkenis gaan horen tussen veel muziek van Drexciya/Elecktroids en van Richard D. James (luister bijvoorbeeld eens naar iets van Chosen Lords na een album van Drexciya).

Dit was mijn eerste favoriet van Drexciya, lekkere auto-electro a la Peace of Mind van Claro Intelecto

ja idd, dit is momenteel mijn autorijplaat. volgens mij precies 120 bpm want heb nog geen boetes gehad de laatste tijd. uptempo electronica, maar niet opzwepend. de laatste track (ik ga de titel maar niet overtypen) is echt een meesterwerkje. al doet dat misschien de rest van de plaat te kort.
wat neptune's lair mede zo fijn maakt is de herkenning van legio aan stijlen, verwerkt in de allesomvattende drexciyastijl. bij veel artiesten is het andersom, en probeert men iets na te doen, terwijl drexciya doet.

Weer een degelijke plaat van Drexciya. Hoewel de nummers helaas niet zonder uitzondering allemaal even boeiend zijn.

Recent ontdekt! klinkt heel lekker Heel atmosferisch, de muziek ademt echt om het zo te zeggen. Met koptelefoon een ware spacey ontdekkingsreis.

Prachtig album dit. Mooi kleurrijk geheel wat ik als detroit-techno zou bestempelen als ik het beestje een naam zou moeten geven, maar je hoort ook wel oudere muziekstijlen erin terug. Ik moest wel aan Kraftwerk denken. Toch heeft dit wel een heel eigen speciaal geluid. en veel sfeer. Heb wel een paar favoriete tracks aangevinkt, maar het is vooral een mooi trip van begin tot eind. Een breed palet aan stijlen die me wel weet te raken.

Briljante plaat. Zulk overtuigend geluid hoor je haast nergens anders. Veel techno waar de rem er weinig opgaat wordt al snel saai, maar hier gebeurt juist het omgekeerde. Wat een kleur en inventiviteit zonder al te complex te worden.