Spidergawd - Spidergawd VI (2021)

Vorig jaar geen nieuwe release van de boys, dus deze worp op de valreep van het jaar, is zeer welkom.
De eerste 2 nummers (Prototype Design en Disidentity) klinken in elk geval weer ouderwets lekker.

Ze blijven overigens zeer origineel wat betreft de albumtitels

Wel weer handig als je de tel kwijt bent, Stalin.

Verder is dit weer een erg vermakelijk plaatje, al klinkt het allemaal net wat minder memorabel als de voorganger. Daar speelde het "ontdekkingseffect" misschien ook wel een rol, want hun vorige was mijn eerste kennismaking met de band.

In feite is dit gewoon een lekkere bak rock 'n roll. Ouderwets en compromisloos.

3,5 sterren

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Spidergawd - Spidergawd VI - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Spidergawd - Spidergawd VI
De Noorse band Spidergawd neemt je ook op haar zesde album weer mee op een nostalgische trip langs de archieven van de hardrock uit de jaren 70 en 80 en dat klinkt ook dit keer heerlijk

Voor verrassingen ben je bij Spidergawd niet aan het juiste adres. De band heeft haar zesde album uiteraard gewoon Spidergawd VI genoemd en ook in muzikaal opzicht levert de band uit het Noorse Trondheim precies wat je verwacht. Het betekent dat we ook dit keer worden getrakteerd op een melodieuze portie hardrock, die zo lijkt weggelopen uit de jaren 70. Spidergawd VI haalt herinneringen op aan zo ongeveer alle grote hardrock bands van weleer en verpakt deze herinneringen in lekker melodieuze songs. De ritmesectie legt een solide basis, waarna de zanger en de gitaristen van de band de show mogen stelen met zowel vocaal als muzikaal spierballenvertoon. Zware kost, maar het is verrassend licht verteerbaar.

De Noorse band Spidergawd houdt het vooralsnog lekker overzichtelijk. De band uit Trondheim debuteerde in 2014 met een titelloos album en nummert de albums sindsdien vrolijk door. Ik stapte zelf in bij het in het begin van 2019 verschenen Spidergawd V, dat deze week wordt opgevolgd door Spidergawd VI.

Ik kwam Spidergawd bijna drie jaar geleden voor het eerst tegen op de website van Stickman Records, sinds jaar en dag het label van de eveneens Noorse band Motorpsycho. Spidergawd heeft wat links met Motorpsycho, dat ook uit Trondheim komt. Waar Motorpsycho met zevenmijlslaarzen door de geschiedenis van de rockmuziek stapt, is Spidergawd vooralsnog echter redelijk stijlvast.

Op Spidergawd V maakte de band indruk met een portie hardrock die zo leek weggelopen uit de jaren 70, al waren er incidenteel wel wat uitstapjes richting andere varianten op stevige rockmuziek, variërend van metal tot 80s heavy metal. Het is niet anders op Spidergawd VI, dat de 70s hardrock misschien nog wel wat steviger omarmt.

Toen ik als puber de top 40 verruilde voor wat serieuzere muziek, was 70s hardrock mijn eerste liefde. Het zesde album van Spidergawd is dan ook een feest van herkenning. Laat Spidergawd VI uit de speakers knallen en een heel legioen aan oude hardrock liefdes komt voorbij. Deep Purple, AC/DC, Judas Priest, Uriah Heep, Black Sabbath, Van Halen en Thin Lizzy noemde ik in mijn bespreking van het vijfde album van Spidergawd als vergelijkingsmateriaal en dat is een lijstje dat ook dit keer uitstekend voldoet.

Spidergawd vertrouwt ook op album nummer zes op de inmiddels bekende wapens: een solide ritmesectie, heel veel gitaren en een zanger met een stem die is gemaakt voor het genre. De gitaristen van Spidergawd tekenen voor lekker stevige riffs, maar zo nu en dan mag er ook lekker gesoleerd worden. Dat laatste had van mij nog best wat uitgebreider gemogen, want de meeste solo’s op Spidergawd VI zijn redelijk compact.

Spidergawd kiest op haar zesde album vooral voor lekker melodieuze songs met een kop en een staart. Het klinkt allemaal lekker toegankelijk, al is er hier en daar ook net wat meer ruimte voor muzikaal vuurwerk en met name voor spetterend gitaarwerk. In plaats van VI van Spidergawd had ik natuurlijk ook een aantal oude hardrock liefdes uit de kast kunnen trekken, maar de Noorse band vat de hoogtepunten uit het genre mooi samen, waarbij ook de Britse hardrock die in de jaren 80 opdook nog wordt meegenomen.

70s hardrock is zoals gezegd een oude liefde en het is een liefde die inmiddels wel wat is bekoeld, waardoor ik ook het zesde album van Spidergawd niet heel vaak uit de speakers zal laten komen, maar zo op zijn tijd is het lekker. Met een speelduur van ruim 35 minuten en vooral melodieuze songs zijn de zware metalen van Spidergawd bovendien verrassend licht verteerbaar, al is enige liefde voor hardrock wel nodig om te kunnen genieten van de muziek van de band uit Trondheim.

De muziek van Spidergawd is zeer geschikt voor een flinke workout op de luchtgitaar, maar Spidergawd VI is ook een prima album om even al het sombere nieuws van het moment het huis mee uit te blazen. Waar Spidergawd V voor mij vooral een enorme verrassing was, is Spidergawd VI vooral een bevestiging van de talenten van de Noorse band. Spidergawd krijgt geen bonuspunten voor muzikale vernieuwing, maar voor de uitvoering is er ook dit keer een prima rapportcijfer. Erwin Zijleman