Het zal je kind maar wezen zong Leen Jongewaard eens. Nou, de nacht heeft dus twee dochters waarbij de ene opera achtig de keel openzet en de ander er maar gewoon onder blijft. Je weet al wat je krijgt bij het zien van de album art en als je er voor in de stemming bent luisteren de symphonic power metalakkoorden wel weer lekker weg. Maar zoals the Cry al meldt, leuk debuut, niet opzienbarend. De nacht heeft vast meer kinderen.