Blood Red Shoes - Ghosts on Tape (2022)

Blood Red Shoes vindt zichzelf niet zo zeer opnieuw uit, maar heeft met medeneming van dat waar ze goed in is, alternatieve rock, een nieuwe laag over haar muziek uitgesmeerd: elektronica. Dat pad werd al voorzichtig betreden met het vorige album 'Get Together'. Daar kwam het nooit helemaal tot leven, in tegenstelling tot live, waar de energie er van afspatte in Bitterzoet.

Die energie heeft zich vertaald naar Ghosts On Tape, waar de stukken er regelmatig van af vliegen. Hiermee zet het duo een goede stap in haar verdere ontwikkeling. Deze band is er voor de langere duur en heeft zichzelf met dit album weer op de kaart gezet voor de toekomst. Ghosts On Tape gaat zich zeker mengen met de beste twee voorgaande platen van Blood Red Shoes.

Is het waar dat men in deze absurdistische wereld de grens van de uitdaging verlegt en steeds verder afglijdt in de zoektocht van het ultieme genot? Het machtige Netflix wordt overwoekerd door crime series, en in elke stad lijkt wel een seriemoordenaar actief te zijn. Een vertekend beeld versterkt doordat men thuiszittend uit verveling steeds meer teruggrijpt naar dit soort van binnenshuis vermaak. Wie maakt zich hier niet schuldig aan? De kameleon Laura-Mary Carter is een femme fatale, die bij elke Blood Red Shoes plaat in een andere persoonlijkheid kruipt, haar uiterlijk daaraan aanpast en zelfs op Ghosts on Tape een stap verder durft te gaan. Echter geen commerciële zelfmoord of andere schikkingen om de platenmaatschappij tegenmoed te treden, I Know What You Want, Dyed My Black Hair Blonde (Murder Me).

De uit het Britse Brighton afkomstige vocalist combineert zwartgallige dramatiek met de brutale sensualiteit. Net als bij voorganger Get Tragic blijft dat typerende jaren negentig elektrorock geluid ook hier doordenderen. Blood Red Shoes zoekt op Ghosts on Tape de grens van de waanzin op. In potentiële murder ballads creëren ze vooral de angst van het onwetende. De voorbereidende fase, gevormd in het fantasierijke brein van de psychopaat, maar ook het wellustige slachtoffer die het onheil thuis afwacht. Onzichtbare individualistische outsiders van de maatschappij die in duistere nachtelijke vertellingen de maagdelijke romantiek van het klassieke Dracula verhaal verwerken tot een luguber eindspel.

Met de afbrokkelende piano industrial compositie Comply duiken we in de testbeeld grijsheid van eenzame minnaars, hunkerend naar het morbide verlangen van onbeantwoorde slopende Sucker liefde. Laura-Mary Carter is psychopathisch, schizofreen gespleten in verdeeldheid. De slachtofferkracht omgezet in winstbelang. Met het energieke Morbid Fascination zetten ze een stevige dancefloor killer neer, waarmee ze de stilte tot bloedens toe vermoorden. Een indirecte aanklacht tegen de cultuur dodende maatregelen welke de uitgaansmogelijkheden in een Russisch roulette spel plaatsen. Silence Never Felt So Cruel.

Met stevig ondersteunend drumwerk introduceert een bijtend duivelse Steven Ansell zichzelf in het onherroepelijke standvastige Give Up. Het hoopgevende ijkpunt wordt in een vermorzelende klap vervaagd tot totale destructiedrang. Als alles kapot kan, dan moet ook alles kapot. Goddelijke dancebeats verstoren de door baslijnen gevormde kloppende bloedsomloop en brengen heel eventjes die afwezige pure menselijkheid terug. Het gesloten deuren beleid, de hemelpoort die zichzelf afsluit van de dorstige buitenwereld. Met het nerveuze neurotische gitaarspel in Begging bedelt een dwangmatige Laura-Mary Carter naar een stukje muzikaal respect, al vergooit ze vervolgens in het afwijzende I Am Not You haar kansen. Rusteloze ruisfragmenten slaan stuk tegen het verbale schild waarachter de verbitterende in wrakende twijfel gehulde zangeres zich schuilhoudt.

Dig a Hole, begraaf het verleden. Bedrieglijke minnaars, de kleine lettertjes van het platencontract, kapitalisme, individualisme, zand eroverheen en klaar. Het afwijkende lompe I Lose Whatever I Own vlamt in ouderwetse glamrock tinten, schitterend bijeengehouden in de reflecterende discobal schaduwen; So Seventies! en zo heerlijk! Temperamentvol beëindigen ze Ghost On Tape met de ophitsende ritmes van het in vurig mysterie verhulde Four Two Seven, waarmee ze koortsige zuid Amerikaanse voodoogeesten vrij spel geven. Een geschikte remedie tegen de nutteloze verveling en het egocentrische contactloze isolement.

Blood Red Shoes - Ghosts on Tape | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Deze nieuwe van Blood Red Shoes biedt ons inderdaad nauwelijks wat nieuws, maar ik vind 'm wel weer wat pittiger smaken dan voorganger [/i]Get Tragic[/i]. Laura-Mary Carter steelt de show, en Steve Ansell tovert een aantal nijdige combinaties uit zijn drumstel. Vooral het drietal waarmee de plaat begint, vind ik wervelend klinken, en Four Two Seven is een waardige, rustige afsluiter.

3,5 sterren

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Blood Red Shoes - GHOSTS ON TAPE - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Blood Red Shoes - GHOSTS ON TAPE
Blood Red Shoes levert een enorm zwaar aangezet en behoorlijk donker of zelfs duister album af, maar tussen al het muzikale geweld hoor je ook een aantal uitstekende en verrassend avontuurlijke songs

Van Blood Red Shoes ken ik het uitstekende debuut en nog een van de andere albums, maar ik heb de muziek van het Britse duo ook vaak laten liggen. Het nieuwe album van het duo uit Brighton bevalt me echter uitstekend. Ghosts On Tape is voorzien van een loodzware instrumentatie met flink wat elektronica en een al even zware productie. De zware maar fascinerende klanken worden soms gecombineerd met de rauwe strot van Steven Ansell, maar meestal met de aangename stem van Laura-Mary Carter. Het levert een album vol memorabele songs, torenhoge spanningsbogen, heel veel dynamiek en de nodige verrassende wendingen op.

Ik ben tot dusver geen heel groot fan van de Britse band Blood Red Shoes. Van de vorige vijf albums die het duo bestaande uit Laura-Mary Carter en Steven Ansell heeft uitgebracht heb ik de meeste laten liggen, maar album nummer zes bevalt me vooralsnog uitstekend. GHOSTS ON TAPE (ik zal het één keer met de voorgeschreven hoofdletters doen) begint en eindigt met een wat vervormd pianoriedeltje en wat atmosferische klanken, maar hier tussenin walst het Britse tweetal over je heen met een zwaar aangezet elektronisch geluid.

In de openingstrack Comply horen we de vervormde zang van Steven Ansell, die zich met gepassioneerde zang staande houdt tussen al het elektronische geweld. Ik ben niet altijd gek op elektronische geluidsmuren, maar de openingstrack van het nieuwe album van Blood Red Shoes bestaat uit een heleboel lagen en bouwt de spanning prachtig op.

Ook in de tweede track Morbid Fascination (seriemoordenaars staan centraal op het album) is het geluid van Blood Red Shoes behoorlijk zwaar aangezet en voorzien van een flinke batterij elektronica. De muur van geluid wordt dit keer echter gecombineerd met de aangename stem van Laura-Mary Carter. Het klinkt allemaal behoorlijk donker en dreigend en er komt nogal wat elektronisch geweld uit de speakers zetten, maar Blood Red Shoes levert ook een geweldig popliedje af met de tweede track op het album.

Laura-Mary Carter tekent ook voor de vocalen in Murder Me, dat wederom is voorzien van flink volle elektronische klankentapijten, maar dat opvalt door de loodzware drums, die voor de afwisseling eens helemaal vooraan in de mix staan. Na wat vervormde geluiden vervolgt het album met het rauwe Give Up, waarin Steven Ansell het uitschreeuwt terwijl de keyboards duistere klanken over ons uitstorten. Het klinkt bijzonder, maar als het aan mij ligt verzorgt Laura-Mary Carter de vocalen bij Blood Red Shoes. Give Up tekent overigens wel voor prachtige synths met een hoog 80s en 90s gehalte en voor fraaie spanningsbogen.

Blood Red Shoes maakt zeker niet de muziek waar ik vaak en graag naar luister, maar de ruwe verleiding van Ghosts On Tape is lastig te weerstaan. In Sucker gooit Laura-Mary Carter het vol op de verleiding, terwijl op de achtergrond de instrumentatie steeds dreigender wordt en de drums wederom een opvallende plek in de mix hebben gekregen.

Begging lijkt in eerste instantie een redelijk rechttoe rechtaan gitaarsong, maar omdat de echte uitbarsting uitblijft en het opbouwen van de spanning nu juist achterwege wordt gelaten, voegt Blood Red Shoes weer een verrassende track toe aan haar zesde album. Het door Steven Ansell gezongen I Am Not You is vervolgens wel de rechttoe rechtaan gitaarsong, al klinken de synths weer bijzonder, beuken de drums er genadeloos op los en voegt Laura-Mary Carter honingzoete contrasten toe in de zang.

Iets over de helft van het album slaat de verzadiging bij mij wat toe, maar de aardedonkere popliedjes van het Britse duo blijven goed en in iedere track gebeurt er weer iets anders en vaak iets onverwachts. Ghosts On Tape is, in ieder geval voor mij, geen album voor elk moment, maar zo op zijn tijd klinkt het allemaal fantastisch en blijft Blood Red Shoes me maar verbazen met een meedogenloos geluid, maar ook altijd onverwachte accenten en verrassende wendingen. Als de vorige vijf albums van de band ook zo goed zijn heb ik Blood Red Shoes de afgelopen jaren hopeloos onderschat. Erwin Zijleman

Blood Red Shoes blijft doen wat ze al jaren doen, maar weet toch te vernieuwen. Op Ghosts on Tape vernieuwen ze zelfs wat meer dan dat ze meestal doen van album tot album: de elektronica is veel prominenter aanwezig. Je zou gerust kunnen zeggen dat de elektronische klanken dit album domineren en smoel geven. Dat bevalt me wel.
Van de andere kant is dit toch ook weer 'gewoon' BRS-by-the-book: stevige en directe rocksongs met niet teveel om het lijf en vooral een hoog tempo. Niet ieder liedje is memorabel, maar als compleet album is dit een fijne trip en per definitie een heerlijk achtergrondplaatje.

Vooruitgesnelde single Morbid Fascination was goed gekozen en is bij mij duidelijk favoriet. Murder Me gaat goed in het kielzog mee - qua niveau en qua stijl - en Comply is niet alleen een zeer solide song, maar komt ook origineel uit de hoek met zijn trage ritme en onderhuidse spanning.
De rest van het album kent nog een paar lichte uitschieters naar boven, maar bevat helaas ook een hoop grauwe middelmaat. Het songmateriaal is wel eens van hoger niveau geweest en dat mogen Steven en Laura-Mary zich serieus aantrekken.
Een pluspuntje is er nog wel voor de interludes. Niet voor het muzikale aspect, wel voor de creatieve titels die verwijzen naar de eerste of laatste tekstregels uit een aangrenzend liedje.

3*

Smaken verschillen en dat is maar goed ook! Voor mij is dit het beste en meest consistente album van de band tot nu toe (ok, misschien samen met Fire like this) . Vind em eigenlijk alleen maar beter worden.
Het muzikale pallet is breder dan de melodieuze punkrock van de eerste albums. Ik weet dat er veel fans van het eerste uur zijn die terugverlangen naar die tijd en de eerste albums als maatstaf voor de rest nemen. Maar stel je open voor een breder alternatief popgeluid en je ontdekt een hoop moois op dit album.

De nummers op dit album wisselen elkaar af in intensiteit, zang en zelfs genre maar passen allen moeiteloos op de donkere soundtrack van BRS' eigen true crimedocu. Ik herken zelf geen echte inkakmomenten meer. Bij sommige nummers - zeker op de tweede helft- duurde het even voordat het kwartje viel. Maar dat kwartje is zeker gevallen.

Ik had het niet verwacht, maar dit wordt echt jaarlijstjesmateriaal. Onderschat album.