Captain Beefheart and The Magic Band - Unconditionally Guaranteed (1974)

Zie "Bluejeans And Moonbeams" - deze is min of meer uit hetzelfde hout gesneden. Zo voorspelbaar en 'safe' als maar zijn kan.

Uitermate geschikt dus voor wie de geflipte, maar wel klassieke en typische Beefheart platen te ver vindt gaan en behoefte heeft aan vaste patronen en rust.

"Lazy Music" inderdaad.

Beefheart op de gevoelige tour.
Anders, maar daarom niet slecht.

Maar wie Beefheart graag als een geflipte halvezool ziet, kan deze beter links laten liggen.

De songs zijn goed geschreven, maar weinig vernieuwend.
En laidback uitgevoerd.

Niemand minder dan Kate Bush vond deze en Bluejeans&Moonbeams erg mooi en gelijk heeft ze.
Er staan prachtige songs op die The Captain van een onverwacht gevoelige kant laten horen. Zelf was hij er wat verlegen mee... Ik zie hem nòg genant staan balen om Upon the My-O-My te moeten playbacken in Van Oekels Discohoek.
Ik denk dat hij à la Marvin Gaye in Oostende even bij moest komen van het harde bestaan als cultheld. Na deze twee platen zou hij zich herpakken (verdappperen) en met hulp van anderen (Feldman cs.) een doorstart maken, beginnend met het fantastische Shiny Beast. Toen maakte verlegenheid plaats voor schaamte, meermalen riep hij fans op deze twee platen niet te kopen en hij beloofde ieder die hem zo'n plaat terug zou sturen het geld te restitueren.
Wat te vinden van muziek, die de artiest zelf niet mooi vindt...?
Niets van aantrekken, invalshoeken bijstellen, misbaksels van genieën bevatten als je goed zoekt toch altijd wel iets geniaals.
Toch maar voorzichtig luisteren.

Wat heeft deze man toch een stem hè! Prachtig album.

Ik zag paar maanden geleden Captain Beefheart op de Old grey whistle test dvd met het nummer "Upon the my oh my"....aan de hand van die live registratie kocht ik dit album maar de studio versie is veel minder....te gehaast...

Bluejeans and Moonbeams vond ik nog lang niet slecht, maar bij deze moet ik helaas meegaan in de getemperde kritieken. Futloos en inspiratieloos vind ik dit album. Beefheart was duidelijk niet in zijn element.

Een wat minder album van Beefheart en ik moet zeggen dat ik het helemaal eens ben met Stijn. Toch is het - ietwat braaf - wel een lekker plaatje met genietbare dingen. Lekker laidback.
Ik moest er wel inkomen na het matige begin, maar na het meesterlijke Happy Love Song wordt het album wel degelijk goed. Van Vliet's stem klinkt toegankelijker en zo is zijn stem werkelijk prachtig. (voor het mainstream publiek voor 't eerst, maar ik vond zijn stem al langer mooi ) Een mooi vaderdagcadeau denk ik Toch nog 3,5* omdat de plaat vanaf Happy Love Song zowaar nog goed wordt.

Er staan op deze plaat toch een aantal nummers die het met gróót gemak hadden kunnen schoppen tot instant-mainstream-classics. Maar Beefheart heeft nu eenmaal naam gemaakt als de wilde gek in de marge, de Marcel Duchamp van de rock, en dat stoere-mannen-imago heeft ie zelf (net als zijn fanatieke aanhang) ten koste van alles willen hooghouden -- in ieder geval ten koste van deze plaat. Die eigenlijk 'gewoon heel goed' is, mits een ander hem had gemaakt.
Past niet in de Beefheartdoctrine. And next, they say!

En toch vind ik het heel genietbaar. De opgevreten saxsolo op Happy Love Song mag er wezen. Gewoon een captain die even op de bank zit bij te komen van het leven. Lekker.

Typische reactie van de "dit mag je niet mooi vinden politie". Van Beefheart mag je alleen zijn bizarre muziek goed vinden. Anders deug je niet.
Vergelijkbaar met de punk fundamentalisten die voorschrijven wat wel en niet punk is en wat je dus wel en wat je dus niet goed mag vinden.
Dikke bullcrap natuurlijk.
Gewoon een mooie plaat, goeie muziek en een andere kant van Beefheart.

Nogal overdreven reactie. Dit album is inderdaad uitermate geschikt [...] voor wie de geflipte, maar wel klassieke en typische Beefheart platen te ver vindt gaan en behoefte heeft aan vaste patronen en rust.

Zegt niks over niet mogen en niet deugen. En het sluit ook niet uit dat je beide kanten van Beefheart mooi kan vinden.

Ach die reactie van PA is toch al weer 11 jaar oud, toen was hij nog jong

Prima dat je er van genieten kan, ik zeg nergens dat je niet deugt als dat het geval is, nogal overtrokken reactie DKs, vind je niet? Het is louter en alleen mijn kijk op dit album. Geef alleen aan dat als het meer experimentele werk van Beefheart niks voor je is je wellicht nog wel wat kan met dit album.

Inderdaad, ouwe knakker nu maar nog steeds niet werkzaam voor de politie

Voorspelbaar, safe, lazy music. Dat zijn geen termen waaraan ik denk als ik aan deze plaat denk. Het blijft Beefheart, het blijft goeie muziek.
Juist doordat deze anders is is ie toch juist niet voorspelbaar?

Deze plaat wordt sowieso een beetje verguisd, misschien dat ik me een beetje afreageerde op de mensen die mij aan keken alsof ik zei dat ik graag stront op mijn brood smeer toen ik zei dat ik dit een mooie plaat vind. Dat kon echt niet.
Nou, dus wel. Luisterde hem gister weer eens, ging eens checken wat men er hier van zegt. Viel me nog best mee.

Maar okay, ik geef toe, beetje overtrokken mag je het best noemen hoor.
Kreg een beetje dat gevoel terug van dat het not done is deze goed te vinden en dat je dan waarschijnlijk niks aan de weirdere Beefheart muziek vindt.

Beefheart op de zoetsappige toer. Veilig als koemelk zullen we maar zeggen. Toch wel zijn zwakste worp voor mij. Bluejeans heeft dan nog het prachtige Further Than We've Gone altijd een van mijn favoriete Beefheart nummers geweest, en iets als Party of Special Things to Do. Dit vlamt echter nergens. Gelukkig zou hij zich nog herpakken met zijn laatste drie platen toch wel zijn sterkste wat mij betreft.

zeer toegankelijk album van Capt. beefheart tesamen met " Blue jeans and moonbeams"
het zijn ook de twee enige lp's waarvan ik de naald na enige nummers niet voortzet naar de volgende