Chris Cochrane / Stuart Popejoy - Geologic Time (2017)

Vijf* bakken creatieve gitaarnoise met begeleidende (dan wel tegenstribbelende) en even creatieve bas. No drums, no vocals. Claustrofoberend, de hersenpan met eventuele inhoud doorsnijdend en -dreunend, en muziek waar sommigen hard van op de loop zullen gaan. Je snapt, het zijn geen popliedjes. Ik had het nog sterker gevonden als ze vloeiende overlopen tussen de nummers hadden gemaakt, maar zo gaat het ook.

Chris Cochrane ken ik inmiddels al meer van (tijdje niet geluisterd) en dit is toch weer een ander pad voor deze experimentalist.
Van Stuart Popejoy heb ik net zijn solo-album wat beter leren kennen, ook weer heel anders, en ook de band Bassoon waarin hij met 2 anderen - het wordt saai - ook weer iets heel anders neerzet (met John Mettam en Sean Moran, die laatste doet ook nog iets heel anders met zijn Sean Moran Elephant Band - plaat staat in de wacht).

Allemaal name dropping van onbekende names, waarheen waarvoor, maar goed bedoelde aanbevelingen tevens, want on-topic is deze zeker niet iets voor een groot publiek. *Alleen het korte 'Aesthete's Foot' heb ik niet gehoord, omdat ik (nog) niet in de buidel heb getast op bandcamp. Wat niet is, kan zeker nog komen.

Ik begin met een dikke 8.