Sadness - April Sunset (2021)

Bandcamp-link: April Sunset

Het Amerikaanse eenmansproject Sadness maakte in 2019 een van mijn favoriete albums van dat jaar: Circle of Veins. Ik draai die plaat nog steeds vaak en in die tussentijd heeft Sadness nog ontzettend veel releases op de luisteraar afgevuurd. Af en toe heb ik er daar wel eens een van geluisterd, maar niks dat bij mij hetzelfde gevoel als Circle of Veins opriep. Deze April Sunset geeft mij dat gevoel wel.

Sadness is een project met een eigen geluid. Melancholische en druilerige ambientpassages worden afgewisseld met een wervelwind aan blastbeats en atmosferische blackmetalgitaren, om daarna ineens met hele stemmige tokkeltjes, schreeuwende leadlijnen, grootse galmende gitaren en deinende drums te komen die je meer met post-hardcore en emo associeert, om daarna weer ineen te kruipen met minimale ambient. Het album roept volledig een sfeer op van een mistige dag met tikkende druppels op het raam. Qua aanpak zou ik namen als Woods of Desolation, Alcest (en dan vooral Souvenirs d'un Autre Monde en Écailles de Lune), Lantlôs (.neon en Agape) en Jesu noemen, maar qua algeheel geluid is Sadness een stuk experimenteler en brengt de post-hardcore/emo-laag iets dat je niet vaak hoort. Een ander aspect waar Sadness echt op excelleert zijn de cleane vocalen, met prachtige ijle gelaagde gezangen die een heerlijke overdreven melancholie in zich hebben. Ik heb geen idee wat de teksten zijn, maar je hebt gewoon de neiging om mee te kwelen.

Damn, die opener is me weer even een zeer sterk staaltje euforische black metal.

Fijne combinatie van druilerige soundscapes en luide metalen uitbarstingen. De sfeer is tragisch en terneergeslagen. Intrigerende muziek.