Adrian Borland - 2 Meter Sessions 1987-1995 (2020)

Deze wordt gereleased op CD en LP voor Black Friday 26 nov.

De 2 Meter Sessies (bootleg) die ik heb, duurt langer, daar staan 18 liedjes op en heeft een iets andere tracklist. Ben benieuwd of dat dezelfde 2 meter sessies zijn.

Sorry maar dit vind ik erg vlakjes allemaal. From the lion's mouth is mijn favoriete plaat, heb vrijwel alles van ze, veel live gigs gezien. Adrian solo is een another league. Vind zelf ook dat zijn solo lp's bizar hoog worden gewaardeerd, niet helemaal conform de kwaliteit vind ik.
WInning en Silent Air zijn bizar mooi en daar blijft het bij, beneath the big wheel is ook mooi.
Als je dan when can I be hoort na Winning denk ik "is dit dezelfde componist?"

Wel fantastisch gedaan door Jean Paul (weer) en Marc.
Diepe buiging.

Ik hoop dat er ooit nog een x iets vergelijkends met Echo's peel sessions wordt gedaan en dan met the Sound. Dat zou fantastisch zijn,

Vind ik niet. Een aaneenrijging van pareltjes. Je moet het ook niet vergelijken met het werk van The Sound. Dit is "klein" en overwegend contemplatief. Luisterliedjes. Heel fraai. 'When Can I Be Me' is juist prachtig. Ik luister naar de heruitgave van SHLV van 2021 (ietwat andere volgorde van de nummers). En het moet gezegd: het atmosferische gitaarwerk van Planteijdt op 'Beneath The Big Wheel' en 'The Other Side of The World' is geweldig!

P.S.: de links die bij de nummers staan naar The Citizens klopt niet (is een andere "Citizens").

Ik had er meer van verwacht van 1 van mijn helden. Natuurlijk is het anders dan the Sound. Als ik bv Greg Sage solo van the Wipers hoor dat vind allebei fantastisch, of het fantastische workbook van Bob Mould van de Huskers ian McCullough solo bv is ook erg magertjes. Dat geldt voor veel meer van de New Wave / Post punk bands.

Dit is toch wel een hele mooie uitgave en JD Kroeske heeft met zijn 2 meter sessies een scala aan muzikanten gehad met verbluffende resultaten. Het zijn er eigenlijk teveel om op te noemen maar een paar die ik mij goed kan herinneren zijn Little Axe, INXS, Sjako!, Richard Jansen (bizar goed) en veel meer. De kracht van het programma was (imho) dat JD Kroeske een enorme muziekliefhebber is die op een respectvolle manier het beste uit muzikanten wist te halen. Dat gekoppeld aan een waanzinnig fraaie opnamekwaliteit (hulde aan de engineers) gaf het programma alle bestaansrecht.

Adrian Borland heeft hier ook wat op meegelift ook al was hij toen niet meer de grote Sound frontman en grossierde hij in mooie intieme popliedjes met zijn eigen herkenbare stijl (stem/gitaar). De backingband Sjako was eigenlijk zijn perfecte sparringpartner. Fantastische muzikanten die er een lekker drive aan gaven. Het gitaarwerk van Wouter Planteijd op Beneath The Big Wheel is van grote klasse. Het probleem waar Borland toen echter al last van begon te krijgen waren zijn moodswings en mentale conditie. Op een goede dag speelde hij de sterren van de hemel, op slechte dagen was er geen land met hem te bezeilen. Beide situaties zitten hiertussen en het is niet meer dan fair om beide mee te nemen. Vooral op de Winning opname kun je horen dat hij emotioneel helemaal aan de grond zat, hij klinkt als een wrak en was dat op dat moment ook. De opname techinici wouden destijds niet verder gaan met de sessie omdat ze het niet aan konden zien en horen. Hij wou het later nog een keer overdoen maar daar is het niet meer van gekomen. Dit nummer is eigenlijk ook het enige dieptepunt op deze plaat, voor de rest is het prachtig.

Voor Sound fans zitten er Iron Years en Hand Of Love tussen, beide uit een sessie uit de Thunder Up periode. De rest zijn Borland solo nummers. Het is natuurlijk jammer dat er geen vroege akoestische Sound nummers tussen zitten want in de hoogtijdagen van The Sound had Borland een muzikale bom laten vallen op de studio. Silent Air en Winter zijn duidelijke getuigenissen van zijn kwaliteiten als songwriter van akoestische nummers. De man is voor mij altijd een legende geweest en zal dat ook altijd blijven. Het einde was niet fraai maar de start was als een muzikale raket die zeker de eerste 5 jaar maar bleef stijgen en daarna langzaam maar zeker steeds sneller terugviel naar de grond. RIP Adrian.

Fijne plaat. Met zeer veel overtuiging gezongen.