Gunbunnies - Paw Paw Patch (1990)

Een plaat die is verschenen nét voor de Grunge hype. Het is dan ook geen grunge, eerder iets in de stijl van Lemonheads, gitaarrock/pop. Mij doet het vooral denken aan de schitterende House of Freaks, maar dat zal niet veel belletjes doen rinkelen vrees ik.
Produced by Jim Dickinson, toch wel een referentie.

Starter “Put a tail on your kite” is meteen een voltreffer, een heerlijk laidback gitaarliedje.
Ook Down in the dark en 3 days behind zijn nummers met een refrein dat zich in het hoofd nestelt en daar met plezier een weekje asiel krijgt.
Big talk start wat ordinair, maar krijgt in aanloop van het refrein een prachtig riedeltje mee dat een mens instant met het leven en zelfs zijn medemensen verzoent.
The Killing frost is wat ernstiger en vertraagt het tempo wat, goede song maar iets te lang uitgesponnen (en de sax op t einde hoefde niet).
De droge klop van de drums in Stranded neemt je direct mee in een rockende song met een vaart waarvan je haar achterover slaat.
Song 7 op mijn schijf (de nummers staan op de achterkant van de cd blijkbaar in de verkeerde volgorde aangegeven) is Can I follow you. Mooi, met zalige Crowded House samenzang.
Ook nummer 8, Break my fall, ligt in die lijn en zorgt enkel voor good vibrations.
Little drops of water is weer meer rockend, een eerder routineuze song, weliswaar met knap gitaarwerk.
De plaat eindigt met Drinking days. When my drinking days are trough, I wil be true with you.

Meer dan de helft zijn schitterende songs, de rest is op zijn minst goed gemaakt. Een verdiende 4 * voor dit fraaie werk van het groepje van songschrijver en zanger Chris Maxwell.