William Fitzsimmons - No Promises: The Astronaut's Return (2021)

Een vervolg op Ready the Astronaut, het album dat eerder dit jaar verscheen.

Er staan twee nieuwe nummers op, waarvan Heal Me Now inmiddels is uitgebracht, en voor de rest andere versies van nummers die op ready the Astronaut staan.

Waar op Ready the Astronaut nog lichtelijk met elektronica werd gestoeid, iets wat Fitzsimmons sowieso al eerder had gedaan, daar neemt hij op No Promises: The Astronaut's Return weer gas terug, voor zover dat nog mogelijk was.

Twee nieuwe nummers en andere versies van nummers die op Ready the Astronaut staan. Voegt het iets toe? Nee. Voegt het album iets toe aan de rest van zijn oeuvre? Nee.

is het weer fraai? Ja. Gaat het nu onderhand niet vervelen? Nee. Maar het ligt onderhand wel een beetje op de loer.

Ongetwijfeld weer een album uit de categorie 'we geven een tweede album uit dit jaar, want het is immers Corona-tijd dus het kan'.

Het is dat ik altijd zoveel liefde heb voor William.....

Ik heb dit een soort van blind opgezet en toen bleek het een album te zijn met voornamelijk alternatieve versies van 'Ready The Astronaut'. Gek genoeg blij verrast door het verschil in stijl en toch het behoud van kwaliteit, waardoor dit prima gezien kan worden als een op zichzelf staand album. Rustige, veelal akoestische, nummers volledig in vertrouwende stijl. Mijn mening dat 'Mission Bell' zijn laatste goede album is moet ik steeds verder bijschaven... (en daarmee ook mijn platenkast weer eens moet updaten)