Foxes - The Kick (2022)

Daar waar ik de vorige 2 albums van Foxes echt heel lekker vind en heel veel heb gedraaid, spreekt dit album me na een eerste luisterbeurt beduidend minder aan. Eigenlijk gek, want van een stijlbreuk of iets dergelijks is geen sprake. De nummers op Glorious en All I Need zijn misschien net wat catchier en commerciëler. Ik vond Glorious en All I Need denk ik wel wat afwisselender met meer afwisseling tussen pop en ballads? Dat maakt dit album wat saaier. The Kick mist een echt hoogtepunt.
Soms heb je dat gewoon dat je wel erg naar een album uitkijkt (6 jaar wachten is best lang), maar ben je toch lichtelijk 'underwhelmed' op het moment dat het dan echt uitkomt. Misschien had ik ook wel wat meer muzikale groei bij Foxes verwacht, of misschien ben ik zelf wel in een andere muzikale levensfase aanbeland waarbij Foxes toch wat minder aansluit. Ik laat het in het midden, maar het enige woord dat ik voor dit album heb vandaag is: Jammer.

The Kick is voor mij Foxes haar meest complete en beste album. Het klopt allemaal, het is catchy en toch niet de alledaagse saaie popdeuntjes. En de vorige albums hadden misschien instant hits. Het wordt maar beter en beter hoe meer ik het hoor. Nummers opnoemen heeft geen zin, want hier staat geeneen minder nummer op.