Jack White - Fear of the Dawn (2022)

Beetje vermoeiend album eerlijk gezegd. Ik heb Jack White best hoog zitten, maar Boarding House Reach vond ik hier en daar al twijfelachtig.

Fear of the Dawn doet me nog minder. Neem een Hi-De-Ho met Q-Tip, dat boeit me wel, maar het komt zo afgeraffeld over.
De andere nummers komen rommelig over en gaan nergens heen. Het zal ongetwijfeld zo horen, maar voor mij hoeft het niet.

De hoes maakt overigens wel weer een hoop goed.

Wat een vette ruige garage rock hap van mr. White: thanks Jack!

Het was even wennen deze plaat, en ik vond hem ook vermoeiend de eerste luisterbeurten. Maar eenmaal alles een beetje op zijn plaats valt is het heel erg genieten. Op boarding house reach sloeg de gekheid een beetje door, hier is die nog steeds aanwezig maar beter onder controle. Plaat is iets steviger ook dan zijn voorganger, en dat bevalt mee heel erg.
4.0* voorlopig met zeker kans op meer!

Hi-De-Ho is een van de vetste dingen die ik al gehoord heb dit jaar.

Ik hoorde de nummers van Fear of the dawn los van elkaar toen ze een voor een op Youtube voorbij kwamen. Ik hoorde ze veelal op mijn telefoon en los van elkaar. Ik was niet erg onder de indruk en baalde dat het weer zo'n vreemd experimenteel album was als Boarding House Reach.

Zojuist de hele plaat achter elkaar afgespeeld op mijn geluidsinstallatie en jeeeeetje wat een verrassing! Taking me Back is gewoon een dik nummer zoals we Jack kennen. Maar deze nummers bouwen gezamenlijk echt toe naar een geweldige orgastische ervaring. Vooral halverwege 'Whats the trick' ramde de bass en dikke gitaar riff dwars door me heen.

Hi-de-ho is ook gewoon een heel bijzonder nummer en Eosophobia (inc reprise) hebben een erg catchy riffje. De laatste twee nummers zijn ook echt een genot waarbij voor mij 'Shedding my velvet' er echt uitspringt. Wanneer dat nummer, na het heerlijk ruige einde van 'Morning, noon and night' (met een vleugje Ram-jam?), begint klinkt dit echt als fluweel in je oren.
Wanneer Jack dan begint te zingen: Im shedding my velvet, cant you see? This is the real me'... ik heb hem nog nooit zo goed gehoort denk ik. En het klinkt weer als een echte authentieke plaat waarin Jacks talent goed naar voren komt.

Waar bij Boarding house reach Jack voor mij echt doorsloeg met een on-af experimenteel geluid en vreemde mixen van geluiden heeft hij van dit album echt een heerlijk geheel van een soort fluwelen deken aan rock gemaakt.

Heerlijke hysterie van deze held. Hou ik van.

Jack had kennelijk wat frustratie van zich af te spelen. De klok staat op rock, in een variant die niet bang is om te irriteren. De plaat zit boordevol overstuurde gitaar- en samplegekte, maar ook met aardige nummers (alhoewel het niveau van the white stripes of een lazaretto opnieuw niet wordt gehaald)
Je moet er overigens wel in de juiste bui zijn en als achtergrondmuziek is het niet geschikt. Maar het eerste gevoel is positief.

En de hoes en de rest van het artwork zijn inderdaad erg fraai. Het zal me ook niet verbazen als daar nog de nodige easter eggs of verwijzingen in zitten die me nu nog ontgaan.

De sound, de wereld, de attitude die deze man naar voren brengt is om jaloers op te zijn. Rockmuziek weer echt nog een rand aanhangt, waar echt nog gekte in zit. En spelplezier, bakken spelplezier.

Wat een feest van een album is dit weer. Eentje die stuitert, schuurt, vooral niet pleast maar eigenlijk ook weer wel. That Was Then (This Is Now), wat een feest/beest van een nummer is dat zeg. Of What’s the Trick?

Bazenplaat.

Alleen: wat is die hoes me een lelijk gedrocht zeg.

Nee joh, fascinerende hoes!

De hoes is prachtig. Maar de plaat is wel een beetje "vol op het orgel, gas er op en alles in de overdrive". Het stoort me niet, maar een beetje afwisseling had er wel een betere plaat van kunnen maken. Nu is het enige rustpuntje 'Dus' en dat duurt 30 seconden. Maar goed, de energie, het enthousiasme en de gekte komen wel goed tot uiting. Een ruime voldoende.

Het deel met een chaos van planken vind ik zeer geslaagd, de rest zeer niet.

Wereldplaat van een vuige rocker die zich niet in een hoekje laat plaatsen, doet waar hij zin in heeft, schijt aan conventies en oordelen. "Eosophobia" en "Hi-De-Ho", sorry hoor, maar wie maar vandaag de dag zulke gedurfde songs?

Heerlijke chaos! Vooral de eerste vier nummers zijn werkelijk fenomenaal!

Bijzonder lage score en aantal stemmen/berichten voor deze gigant...

Had 'ie Meg White maar mee moeten laten doen

Waarom? Vind de band die 'm nu omringt, zeker live, een stuk beter. White Stripes hadden wel enkele fijne nummers/albums maar die koek was op de laatste plaat van die band echt op.

Friekerige knip-en-plak studioplaat dit. Werkt voor mij PRIMA.

Dit kan echt niet. Heb even in mijn archief gespit. Het laatste wat ik goed vond van hem is Blunderbuss uit 2012. We zijn inmiddels 10 jaar verder.
Ik zag dat er in juli nog een album uitkomt van hem. Laten we hopen dat hij de kans aangrijpt om iets beters ten gehore te brengen.

Blunderbus en Lazaretto vind ik erg goed, Boarding House Reach is niet helemaal mijn ding, ik kom er gewoon niet in. Dit album heeft zeker een paar songs die mij aan de eerste twee albums doen denken en het album luistert lekker weg op de fiets maar heel evenwichtig is het allemaal niet. Een aantal nummers klinkt alsof het door een hobbyist ergens op een zolderkamertje in elkaar geflanst is van samples van een Jack White song. Het is nog steeds Jack White en die waardeer ik zeer, ik hou van zijn geluid, stijl en gitaarwerk maar ik had er meer van verwacht. Ik hoop ook dat hij voor zijn volgende album weer terug grijpt naar het meer traditionele geluid van zijn eerste twee soloalbums.

Wat kan echt niet?

Ik moest er even aan wennen, maar na een paar luisterbeurten ga ik het album meer waarderen. In eerste instantie lijkt het chaotisch, maar nu noem ik het energiek. Doet me af en toe aan De Staat denken.

Ik was even bang dat Jack White met zijn nieuwe blauwe coupe dezelfde saaie kant op zou gaan als Beck, maar niets is minder waar. In plaats van lauwe pop blijft Jack zichzelf wel uitdagen. Ik vond Boarding House Reach al fantastisch en wederom kan ik het gefreak van meneer White goed hebben.

Het plezier spat er van af en hij blijft genres en ideeen combineren als geen ander. Wat een verademing!

Overigens op "Eosophobia" ( & Reprise) lijkt Jack White dat deuntje te gebruiken dat op het hele album "We Got It From Here" van A Tribe kunt horen. Geinig gedaan wel.

Eigenlijk heb ik de meeste moeite met de eerste tracks; de singles. Die voelen het meest als StadionRock met veel lawaai, maar minder vernuft. Beide tracks zijn een tikkeltje lomp, al zijn de effectjes nog wel leuk gedaan en kan ik ze iets beter hebben met elke luisterbeurt.

Eigenlijk gewoon opgezet omdat hij de Gamechanger Audio Plasma gebruikt en ik wou horen hoe die klinkt en DAMN WAT EEN GOEIE PEDAAL IS DAT TOCH

muziek is ook ok MAAR DIE PEDAAL IS NIET NORMAAL

ik ga m dan ook kopen die pedaal (het album luister ik wel online)

Bedankt om mij hier op te wijzen, nu krijg ik de gehele tijd hier reclame van Bax music

Ik heb geloof ik nog ergens nog een 10% kortingscode van Bax, als 'ie nog geldt...