Failure, al sinds begin jaren 90 actief heeft altijd een underground status gehad. In Amerika genoot de band nog enige bekendheid, mede ingegeven door het feit dat Fantastic Planet uit 1996 goed werd ontvangen.
De platen van de band tot aan deze plaat kunnen mij maar weinig bekoren, dat geldt niet voor Wild Type Droid, wat een fijne schijf is dit zeg.
Redenen te over; de productie is om door een ringetje te halen. Alle instrumenten zijn goed van elkaar te onderscheiden, kom daar nog maar eens om tegenwoordig.
Regelmatig voegen de heren dromerige passages toe die een fraai contrast vormen met de grooves en riffs.
Tenslotte staat de bas fijn in de mix, dat geeft de songs de nodige schwung.
Zanger Ken Andrews is geen natuurtalent, de beste man klinkt bij vlagen wat iel en afstandelijk maar zijn klankkleur past wonderwel bij de sound.
Hoogtepunten te over op dit schijfje; de wijze waarop de bas in Long Division de aandacht trekt is weergaloos. Of wat te denken van Headstand, in zijn beste dagen had The Cure hier best zijn handen aan willen branden.
Wild Type Droid is een uitstekende plaat, de alternatieve rock, vol met tegendraadse ritmes, is dermate gevarieerd en afwisselend, dat de avontuurlijke muziekliefhebber zich hier geen buil aan kan vallen.
Kortom, deze plaat vormt tot nu toe het hoogtepunt in het oeuvre van de band.