Kevin Coyne & Brendan Croker - Life Is Almost Wonderful (2002)

Waarom dit prachtalbum nooit de lijstjes heeft gehaald, is voor mij een raadsel. Hoewel: de afwezigheid van distributie heeft waarschijnlijk niet meegeholpen

Kevin Coyne studeerde grafiek en schilderkunst, werkte eveneens als sociaal werker in Lancashire (tot 1968). Daarna als raadsman voor drugsverslaafden. Deze periode is een belangrijke inspiratiebron geweest voor zowel zijn vroege als latere songs. Begin jaren zeventig werd hij bekend met Marjorie Razorblade (uitgebracht op het destijds nieuwe label van Richard Branson als Virgin003). Hij heeft ruim 40 albums op zijn naam staan, waarvan vooral alle albums van de jaren zeventig van zeer hoog niveau zijn.

Vanwege een inzinking - mede als gevolg van een alcoholverslaving - verhuisde hij naar Neurenberg. Hij liet de alcohol staan, schilderde veel, en maakte af en toe nog muziek van een band met zijn zoons.

In 2002 kwam hij in contact met Brendan Croker. Die had weinig succes met zijn bandje, maar werkte wel onder andere samen met Mark Knopfler en Eric Clapton. Tussen de twee klikte het prima. Croker speelde in Engeland wat met zijn gitaar, stuurde het (per post!) op naar Neurenberg. Coyne improviseerde hierover met zijn teksten. Zij waren daarmee hun tijd ver vooruit: in het corona-tijdperk vond deze manier van samen muziek creëren erg veel navolging!

Het resultaat was erg goed. Zo goed, dat zij dat jaar op tour gingen, waar ze de in eigen beheer gemaakte CD (oplage 500 stuks) te koop aanboden. Zo goed als de muzikale klik was, beide heren waren niet bijster geïnteresseerd in platenmaatschappijen, contracten en andere zakelijke aspecten van het muzikantenbestaan.
Geen idee wie het initiatief hierin heeft genomen, maar vorig jaar is het op CD verschenen (met DVD), en de kwaliteit is verassend goed.

Coyne's liedjes gaan veel over zijn jeugdherinneringen (jaren '50). Over een bezoek aan de dierentuin waarbij de papegaaien ogen hadden met de kleuren van de regenboog, over een man die in zijn tuin een gat groef om in Australië uit te komen, of over hoe hij op school door jongens zo gepest werd dat hij bij de meisjes wilde zitten.

Wat een heerlijk album!

potjandosie vroeg bij een andere post of dit album nog verkrijgbaar is. Dat is de CD nog wel, bijvoorbeeld Sounds Haarlem, Amazon of Bol.

Nog altijd een van de hoogtepunten in Coyne’s oeuvre.

dat een album zich meestal niet na 1 luisterbeurt laat beoordelen, blijkt ook wel bij dit samenwerkingsalbum van wijlen Kevin Coyne (2004) en wijlen Brendan Croker (2023). beide waren ietwat dwarse, eigenzinnige, creatieve geesten met enigszins "troubled minds", die beiden met drankverslaving te kampen hadden, wars waren van enige ster allures en altijd hun eigen pad volgden.

Kevin Coyne horen we hier als troubadour en niet als rocker op dit fraaie, akoestische album, waarvan alle nummers door hem en Brendan Croker werden geschreven. de teksten zijn "witty", bijtend, humoristisch, met de van Kevin Coyne bekende scherpe observaties van "everyday life", zoals over het burgerbestaan van "Martha & Arthur" die de kou weg dansten in een grauwe Noord-Engelse stad.

15 stuk voor stuk fraaie liedjes en na meerdere luisterbeurten was ik overtuigd van de kwaliteit van dit album, hoewel die maar dat is persoonlijk, niet kan tippen aan Coyne's meesterwerken als "Marjory Razor Blade" en "Dynamite Daze".

op 1 van Kevin Coyne 's tekeningen op de binnenkant van het hoesje, staat een soort van beer getekend met een sigaar in de mond, met de tekst "I'm a genius and very difficult to live with", typerend voor zijn humor.

de live bonus DVD met 12 nummers werd opgenomen in België, Leffinge, De Zwerver 16-11-2002 en Nederland, Hardenberg, Troubadour, 01-12-2002 met 9 nummers van dit album en "Karate Kid" en "Lunatic" van Marjory Razor Blade en de mij onbekende track "We've Got A Love".

All songs written, arranged and produced Kevin Coyne & Brendan Croker

deelcitaat uit de linernotes van Karl Bruckmaier:

"Songs formed out of this empathic situation, songs made out of camaraderie and a tear now and then, songs with real guitar playing, songs with little stories so precise a Ray Davies would have been very proud of them. But without the latter's sentimentality. So Kevin got his "Alterswerk" in the form of a limited edition cd, once intended just to be merchandise, but being so much more than that, and now, 18 years later, it would have been a crime not to make the loot available to the public once more"