Not a Citizen - 13189 (2021)

In de muziek bestaan er geen grenzen. Not A Citizen is afkomstig uit Chili, verdeelt zijn tijd tussen Londen en Berlijn… en toch doet zijn geboortenaam, Cristóbal Jimenez Van Cauwelaert, Belgische roots vermoeden. Zo divers klinkt ook zijn muziek. Meteen vanaf het eerste nummer neemt hij ons mee op reis door de nachtelijke straten. Trams razen voorbij, uit een keldergat hoor je beats opstijgen waar rappers op tekeer kunnen gaan, in de bar ernaast bezweert een garagerockband het uitzinnige publiek, in de verte freestylet een jazztrio.

Niets bereidt je echter voor op Broke Again, een verschroeiende trip langs een straatmuzikant die het beste van zichzelf geeft op saxofoon, een jazzdrummer die in zijn eentje zit te oefenen, een jonge rocker die net een nieuwe gitaar aan het uitproberen is en een vervallen kapel waar een koor repeteert. En nergens mondt dit uit in een kakofonie, omdat Not A Citizen de touwtjes stevig in handen houdt.

Toch is het niet enkel het geraas van de wereldstad dat we hier voorgeschoteld krijgen. Sin Tus Ojos, Yo No Te Puedo Ver (een zin om op een kaartje voor je geliefde te schrijven) en Andes laten ons met heimwee dromen van Zuid-Amerika. Voor even dan toch, want met de jazzrock van Black And Blue Cheese ontwaken we weer uit het gemijmer. Het enige jammere is de al te gezapige en langdradige afsluiter The Last Dusk. Een plaat als deze verdient immers een gepastere coda. “Hey, that’s no way to say goodbye,” zou Leonard Cohen zeggen, maar misschien zegt Not A Citizen ons helemaal geen vaarwel. Misschien zegt hij gewoon tot gauw.

(Mijn recensie op Luminous Dash)

Gemiste telefoonberichten, een roodgloeiende fax, een in de duisternis verdwijnende trein. Het leven ontwaakt op het moment dat de dag dooft en de avondverlichting aangaat. Torenhoge flatgebouwen waarin de brandende lampen als caleidoscopisch brailleschrift de aanwezigheid van de inwoners aangeeft. En als de blinde nacht zwart kleurt en de ogen sluit observeert de Chileense multi-instrumentalist Cristobal Jimenez Van Cauwelaert de treurnis van de eenzaamheid. Not a Citizen, eerder een terugkerende bezoeker. Rusteloos en vermoeid raakt hij als een Midnight Ride forens met bindingsangst verstrikt in het claustrofobische wegennetwerk tussen Londen en Berlijn. Een tijdsreiziger zonder vaste verblijfplaats in dienst staande van de muziek. Met het decadente Berlijn wat zoveel aantrekkingskracht op het kunstenaarswereldje uitoefent als tijdelijke invalshoek.

13189, niet zomaar een nietszeggend nummer, maar de postcode van Berlijn. Cristobal Jimenez Van Cauwelaert leent de jazzy triphop als uitgangspunt voor zijn gelijknamige plaat. Floating Away, een bruistablet die in het water uiteenvalt in minuscule kristaldeeltjes. De kunst van het loslaten, de angst van zoekende dolende klanken in het voorstadium van zelfredzaamheid. Een pijnlijk huilende saxofoon in Broke Again die het straatbeeld verwarmt met bevriezende condens die zich aan het koperen blaasinstrument hecht. De bindende factor, naamloos in de anonieme Empty Streets jazz uitspattingen, prominent op de voorgrond in de anarchistische postpunk dwalingen en grote stads bombarie.

Cristobal Jimenez Van Cauwelaert daalt neder in de ondergrondse kelders en beschimmelde riolen van het kansloze Londense krakersnetwerk, waar glibberige Frogs het smerige ongedierte verzwelgen. De waanzin van de destructieve zelfkant, met snel vermenigvuldigende arbeidersbloed zuigende postpunk parasieten. De overlevende vechtersmentaliteit van Londen is verhard en stoerder dan het theatrale voor eeuwig verscheurde Berlijn. Het ritmische Sin Tus Ojos, Yo No Te Puedo Ver is een multiculturele spookstad in wording. De echo’s uit het verleden markeren de terugkerende grimmigheid van een dreigende No Future maatschappij.

Verlangende wegdromende gedachtes vormen de doorgangspoort naar de Chileense roots. De psychedelische zomertrip Andes ademt rust en veiligheid uit. Fastlane freakende jazzrock herplaatst Black and Blue Cheese in het heden van de gejaagdheid met de dagelijkse metropool omgangsnormen. Ongeduldig, egocentrisch in een versnelde film langs elkaar heen levend. Het krioelende mierennest zonder een organiserende koningin, die de wanorde beheerst overziet. Gematigd wordt er afgesloten met de mellow ochtendkater The Lask Dusk waar de huidige wereld onder de mineurklanken van een rouwende saxofoon begraven wordt. Een sublieme waardige situatieschets van voedselarme aders die in alle leegte de afstervende wereldsteden bereiken. Digitalisering en een corona pandemie zijn de kernbegrippen in het nu.

Not a Citizen - 13189 | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com