caroline - caroline (2022)

Hier ben ik erg benieuwd naar!

Dat is heel terecht, dit debuutalbum is gemixt door John 'Spud' Murphy (black midi, Lankum). Af en toe is de zang bloedmooi en de productie soms schurend. Binnenkort zal ik hier een stukje over dit album plaatsen.

caroline | Pool #2 - Skydiving onto the library roof

Oeh ja, dit album staat ook hoop op '22 anticipatie lijst. De uitgebrachte nummers zijn bijzonder fraai, meeslepend en omgeven door een mysterieuze air. Zin in!

Interessant nummer dat "Skydiving Onto the Library Roof". Benieuwd naar de rest.

Het in Londen woonachtige achtkoppige collectief caroline is voortgekomen uit wekelijkse sessies, die begonnen in 2017. Bandleden werden bijeen gebracht door hun gedeelde muzikale interesses, waaronder emo uit het Midwesten, folk uit de Appalachen, minimalistisch klassiek en elektronische muziek. Geleidelijk werden de gelederen uitgebreid naarmate de nummers zich ontwikkelden.

caroline bestaat nu uit Jasper Llewellyn - akoestische gitaar, cello, drums, zang, Mike O'Malley - elektrische gitaar, zang, Casper Hughes - elektrische gitaar, zang, Oliver Hamilton - viool, Magdalena McLean - viool, Freddy Wordsworth - trompet, bas, Alex McKenzie - klarinet, fluit, saxofoon en Hugh Aynsley - drums, percussie.

Hun improvisatiedrift is goed terug te horen in hun folky postrock. Soms schuurt de muziek, vaak langzaam voortkabbelend en regelmatig wonderschone zang. Geregeld krijgen celli, violen en blaasinstrumenten de ruimte voor improvisatie, wat in Engine tot kakofonie leidt.

Hun eerste single Dark Blue verscheen in maart 2020 en zorgde voor een nominatie als Ones To Watch bij de 2020 AIM Awards, waar ze nipt werden verslagen door Arlo Parks. De tweede single Skydiving on the library roof verscheen mei vorig jaar.

In het persbericht worden als referenties Talk Talk, Bon Iver, Brian Eno, June Of 44, Mogwai en Lankum genoemd. Hiervan vind ik de laatstgenoemde het meest van toepassing. Niet zo verwonderlijk dat het debuutalbum caroline gemixt is door John 'Spud' Murphy (black midi, Lankum), die wel raad weet met avontuurlijke muziek.

Het zal me niet verbazen dat de nodige critici de loftrompet zullen gaan blazen over dit exceptionele album. Gelukkig binnenkort live te zien in de Lage Landen.

caroline live:

21-04 ROTTERDAM : Motel Mozaique
27-04 BRUSSEL : Botanique - Grand Salon
28-04 ARLON : Les Aralunaires

Interessant album, mooi geluid. Toch twijfel ik of ik dit veel vaker op ga zetten, daarvoor gebeurt er net even te weinig naar mijn smaak.

Enorm eigenzinnig geluid, maar toch ook niet volledig losgeslagen van hun invloeden en het klinkt daardoor op een heel vreemde manier toch herkenbaar. Echt een steengoed album. Ik ben verslaafd. Vind ook dat ‘ Skydiving onto the library roof’ zoveel beter tot zijn recht komt in een album-context dan als losse single.

Preach. Een aangrijpende sound die soms met heel weinig, heel veel weet te zeggen en met ontwapende salvo's de luisteraar weet te verrassen.

Fascinerende plaat!

Gisteren zag ik ze voor het eerst aan het werk tijdens Les Nuits Botanique en ik kan je verklappen dat de magie van de plaat live ook helemaal overeind blijft. Kippenvel bij elk nummer, zeker wanneer de complete band samen zingt. Dit album is trouwens wel erg ondergewaardeerd op musicmeter, maar snap ook wel dat het niet voor iedereen is weggelegd.

Het zou van mij gemakkelijk zijn om het gelijknamige debuutalbum van het Britse Caroline na beluistering aan mij voorbij te laten gaan. De acht multi-instrumentale talenten doen namelijk de dingen niet op de manier die mensen verwachten. Ontstaan uit dagenlange improvisatiesessies Om die reden kan ik me voorstellen dat veel luisteraars na een enkele luisterbeurt afhaken en de hypnotiserende, het experimentele en de angstaanjagende ongrijpbaarheid moeilijk op waarde kunnen schatten.

Als je deze plaat ruimschoots de tijd geeft die het echt verdient word je vastberadenheid beloond met een van de meest interessantste platen van het jaar tot nu toe. Er zijn uitdagingen die nu eenmaal overwonnen dienen te worden, zoals de dissonantie en het speelse in de liedstructuur. Zoals die klap in mijn gezicht toen ik indertijd voor het eerst luisterde naar Spirit Of Eden van het Britse Talk Talk.

Geen enkel nummer op dit naamloze debuut onderscheidt zich drastisch van het andere. Het zijn spaarzaam geïmproviseerde woorden en flarden aan geluiden zoals de krijsende feedback, de nodige ruis of brom, kletsende bekkens, de resonerende strijkstok van de cellist en een koor aan stemmen, die langskomen. Geïnspireerd door avant-garde klassieke muziek en appalachian folk. Pure muziek met een complex karakter, dat mijn rationele en soms primitieve brein moeilijk kan bevatten.

In het persmateriaal legt de band uit dat sommige dingen veel beter klinken met stilte tussen de verschillende noten. En de repeterende elementen, waarbij soms subtiel veranderingen worden aangebracht. Acht lange stukken met een viertal intermezzo’s wat zorgt voor een betere flow. Onze manier van werken is niet altijd even aangenaam, maar het werkt’

Intussen verhoogd van 4 naar 4,5 sterren want ik blijf teruggrijpen naar deze verslavende plaat. Zie deze nog naar 5 sterren evolueren, briljant meesterwerk.

Groot-Brittannië brengt als muziekland natuurlijk een oneindige stroom aan nieuwe gitaarbandjes voort, maar de laatste jaren ontstond er wel een heel groot aantal eigenzinnige groepjes. Groepjes die onderling ook allemaal bevriend zijn en elkaar naar grote hoogten stuwen. Ik heb het over bands als Black Country, New Road (dat inmiddels al gestopt is), black midi, Squid, shame (ik vergeet er ongetwijfeld nog enkele) en het hier besproken caroline, een achtkoppige formatie die al samenwerkten met black midi en shame.

Caroline werd in 2017 opgericht door het drietal Jasper Llewellyn, Mike O’Malley en Casper Hughes. In de loop der jaren kwamen er als vanzelf, zonder vooropgezet plan, steeds meer bandleden bij (“maar acht is praktisch gezien wel het maximum”, volgens O’Malley). De meeste bandleden bespelen meerdere instrumenten (we horen bijvoorbeeld naast de standaard drums, gitaar en zang ook nog cello, klarinet, fluit en saxofoon), de invloeden lopen uiteen van folk tot emo tot jazz tot post-punk en sommige nummers op deze debuutplaat vonden hun oorsprong al in 2017. De tien nummers op dit gelijknamige album zijn dan ook het resultaat van jarenlang samen spelen, improviseren en zo organisch mogelijk aanklooien.

Het resultaat is een album dat zich met niets laat vergelijken. Ergens ver weg hoor je misschien wat terug van hun invloeden, maar deze band brengt alle ingrediënten zo samen dat het een geheel eigen universum weet te creëren. Ik lees regelmatig vergelijkingen met het latere werk van Talk Talk, omdat caroline eveneens speelt met stilte en rust om zo ademruimte te bewerkstelligen, maar caroline rekt nog veel verder dan Talk Talk de grenzen van het muzikale op. Van liedjes is hier af en toe nog amper sprake, veel eerder hebben we hier te maken met een volledig intuïtieve collectie van geluiden, wars van conventies en ongeschreven regels.

Toch is caroline lang niet zo ontoegankelijk als je zou denken. Het album is heel slim opgebouwd, waarbij stukken die wel degelijk pakkende melodieën bevatten afgewisseld worden met experimentele uitspattingen. Door die opbouw word je als luisteraar ongemerkt meegezogen in het instinctieve proces van de band. Dit is een volkomen eigenzinnig debuut, maar de band maakt het verdomde makkelijk om de taal die ze spreekt te verstaan.

Dit komt misschien wel omdat er zoveel is nagedacht over het theoretische kader van de band. Hoewel dit album volkomen organisch klinkt, en het resultaat is van vele improvisatiesessies, waren er over het idee achter de muziek heel wat discussies. Op caroline klinkt een bepaalde onvrede met de huidige tijd door en een hang naar vrijheid en verandering zijn alomtegenwoordig. Zo horen we op ‘ Good morning (red)’ de geschreeuwde tekst “Can I be happy in this world?” en op openingsnummer ‘Dark Blue’ klinkt “I want it all / so I tell them” als een soort van mantra.

Maar die zoektocht naar vrijheid weerklinkt het beste op muzikaal vlak. Zoals bandlid Freddie Wordsworth zegt: “You feel safer being freer” (uit hetzelfde interview als de link hierboven). We horen op caroline dan ook acht mensen die met dit project een wereld hebben ontworpen waar ze kunnen zijn wie ze willen zijn en kunnen doen wat ze willen doen, ver weg van een weerbarstige realiteit. Het is een unieke wereld vol schoonheid, stilte en hoop, en eentje waar tevens ruimte is voor mespuntjes melancholie, kakofonie en onbehagen. Een parel van een album.

caroline - caroline

Nee hoor, nog steeds alive and kicking. Helaas wel zonder Isaac Wood, de gitarist en zanger van de eerste twee albums.

Ah, dan had ik dat verkeerd in mijn hoofd zitten, volg die band ook niet zo want vind ze niet zo boeiend, dank u!

Geweldige ontdekking. Doet me qua invloeden af en toe denken aan GSYBE. Maar verder een heel eigenzinnig geluid. Folk gemixt met post-rock.