menu

Curse of Lono - People in Cars (2021)

mijn stem
4,11 (47)
47 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock / Roots
Label: Submarine Cat

  1. Let Your Love Rain Down on Me (4:26)
  2. Think I'm Alright Now (4:29)
  3. Ursula Andress (3:47)
  4. Man Down (4:44)
  5. Steppin' Out (4:05)
  6. So Damned Beautiful (5:31)

    met Tess Parks

  7. In Your Arms (3:25)
  8. Alabaster Charlie (4:18)
  9. Buy the Ticket, Take the Ride (4:15)
  10. Don'T Take Your Love Away (3:46)
  11. Timeslipping (9:24)
totale tijdsduur: 52:10
zoeken in:
avatar van Lura
4,5
In 2000 besluit Felix Bechtolsheimer naar Florida te vertrekken om van zijn zware heroïneverslaving af te komen. Daar raakt hij tijdens zijn verblijf verslaafd aan iets anders, Americana. Bij terugkomst in Londen formeert hij de succesvolle roots rock/Americanaband Hey Negrita, vernoemd naar de gelijknamige Rolling Stones song. Deze groep bracht een viertal uitstekende studioalbums uit. Helaas kregen die niet de aandacht die ze verdienden.

Hierna wordt het rond 2010 stil rond Bechtolsheimer. Het persoonlijke geluk krijgt dan voorrang, in 2012 treedt Felix in het Zwitserse Locarno in het huwelijk met Geraldine Collard. Intussen zijn ze de gelukkige ouders van een zoon en dochter.

In 2015 loopt Felix zijn oude vriend Oli Bayston tegen het lijf en Curse of Lono is een feit. Bayston is in een totaal ander genre werkzaam en laat Felix met een andere manier van werken kennismaken. Eind 2016 verschijnt de succesvolle EP Curse of Lono, waarop toen al de invloed van The National te horen was. Het debuutalbum Severed, As I Fell en het live album 4 AM and Counting vergroten daarna gestaag het succes. De band gaat op toer met onder andere Steve Earle, Chuck Prophet en David Ramirez.

Helaas heeft dan de Coronapandemie grote gevolgen voor de succesvolle band. Zijn bandleden zijn dan gedwongen door het ontbreken van concerten een gewone baan te nemen. Felix krijgt echter vooral met persoonlijk verdriet te maken, niet alleen zijn vader overlijdt, maar ook zijn oom en zijn ex-vriendin. De dood van de laatste roept de tijd terug in herinnering dat hij verslaafd was.

Al deze gebeurtenissen hebben tot gevolg dat het tekstueel grotendeels een donker album is geworden. In het samen met Tess Parks gezongen So Damned Beautiful staat verslaving centraal. In het door een piano gedomineerde Man Down zingt hij zijn intense verdriet over de dood van zijn vader van zich af. Teksten zijn overigens essentieel voor Felix, die moeten perfect zijn. Hij kan er dagenlang aan zitten schaven.

People in Cars kent een nieuwe werkwijze, de overige bandleden werden nu vanaf het begin betrokken bij de muzikale invulling van de songs. De titel is ontleend aan Mike Mandel’s fotoboek uit 2017.

Gelukkig is het niet alleen ellende wat de klok slaat. Het aanstekelijke Ursula Andress gaat niet over de Zwitserse actrice, die bekend werd als de eerste Bondgirl in “Dr. No” en een jaar later de tegenspeelster van Elvis Presley was in “Fun in Acapulco”. Felix schreef het nummer voor zijn zoon, die hij net zo’n zorgeloze jeugd gunt als hijzelf. Don’t Take Your Love Away gaat over zijn eerste, spannende en onzekere, ontmoeting met zijn vrouw Geraldine.

Over het algemeen is hun gebruikelijke alt country licht van toon. Uiteraard vormt The National ook deze keer een inspiratiebron en verder Wilco, Lee Hazlewood, Leonard Cohen en The War on Drugs. Het album wordt uitgebracht op Felixs eigen platenlabel. Het donkere People in Cars is een urgente aanvulling op het reeds fraaie oeuvre.

avatar van Zwaagje
Weer een mooie recensie Lura. Ik had dit album bijna gemist. Overheen gelezen in de lijst nieuwe albums. Gelukkig via OOR uiteindelijk toch bij dit album en je recensie uitgekomen. Dit past naadloos in "mijn staatje"; hier hoef ik geen moeite voor te doen. Eerste luisterbeurt is fijn (Vertrouwd).

avatar van erwinz
5,0
Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Curse Of Lono - People In Cars - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Curse Of Lono - People In Cars
Curse Of Lono is dankzij de vorige drie albums een van mijn favoriete bands van de laatste jaren, maar met het zeer sfeervolle People In Cars laat de Britse band horen dat de lat nog net wat hoger kan

De Britse band Curse Of Lono dook al twee keer op in mijn jaarlijstje en de kans is groot dat de band dit over een week of drie nog een keer flikt. Ook met People In Cars heeft de band rond Felix Bechtolsheimer immers weer een album gemaakt dat de herfst- en winterdagen en vooral avonden prachtig inkleurt, maar dat het bijzondere geluid van de band ook nog wat verder perfectioneert. Het tempo ligt dit keer vooral laag, de klanken zijn warm en broeierig, maar ondertussen gebeurt er van alles in de muziek van Curse Of Lono, dat zich heeft laten beïnvloeden door uiteenlopende genres. Ik had de band al heel erg hoog zitten, maar ook People In Cars heeft me weer zeer aangenaam verrast.

De Britse band Curse Of Lono leverde in 2017 en 2018 voor mij twee onbetwiste jaarlijstjesalbums af met Severed en As I Fell. De muziek van de band rond de Duitse muzikant Felix Bechtolsheimer kreeg vooral het stempel alt-country opgedrukt, maar hiermee deed je Severed en As I Fell toch wat te kort. De muziek van Curse Of Lono verwerkte immers meerdere invloeden uit heden en verleden in songs die bijzonder lekker in het gehoor lagen, maar die ook knap in elkaar staken en een eigenzinnig geluid lieten horen.

In 2019 moesten we het doen met het tussendoortje 4am And Counting, waarop een aantal songs van de eerste twee albums vrijwel live terugkeerden in een wat meer ingetogen jasje. Het was misschien maar een tussendoortje, maar het was er een die in kwalitatief opzicht nauwelijks onder deed voor de eerste twee albums van de band en deed uitzien naar veel meer.

Deze week verscheen, voor mij vrijwel uit het niets, een nieuw album van Curse Of Lono, People In Cars. Het is direct vanaf de eerste noten een feest van herkenning. People In Cars opent loom en wat broeierig met een track die zich relatief langzaam voortsleept. Het doet in heel in de verte wel wat denken aan het betere werk (en dus vroegere) werk van Dire Straits, maar het zou ook zomaar een track van The War On Drugs kunnen zijn, terwijl de sfeer verderop op het album hier en daar herinnert aan Lloyd Cole of zelfs Leonard Cohen, met wie Felix Bechtolsheimer een voorliefde voor poëtische teksten deelt.

Net als op haar vorige albums maakt Curse Of Lono beeldende en atmosferisch klinkende muziek met hier en daar wat invloeden uit de alt-country, maar ook People In Cars is geen moment een doorsnee alt-country album. De Britse band laat zich immers niet alleen beïnvloeden door Amerikaanse rootsmuziek uit heden en verleden, maar vindt haar inspiratie ook in een aantal decennia rockmuziek en psychedelica. Het klinkt net als op de vorige albums van de band wat loom of zelfs laid-back, maar er zit ook altijd vaart in de muziek van Curse Of Lono.

People In Cars is dankzij het inmiddels, in ieder geval voor mij, uit duizenden herkenbare geluid een logisch vervolg op de vorige albums van de band. De muziek van de band was oorspronkelijk donker door het verleden van Felix Bechtolsheimer, waarin hij te maken had met ernstige verslavingen, maar ook dit keer waren er gebeurtenissen die People In Cars hebben voorzien van flink wat melancholie en over het algemeen donkere tinten.

De Duitse muzikant kreeg te maken met een aantal sterfgevallen in zijn directe omgeving en verder was er natuurlijk de coronapandemie, die er voor zorgde dat de inkomstenbronnen van de band volledig droog vielen. Het heeft allemaal een plek gekregen op People In Cars, dat dankzij de aangename vibe en de warme klanken, echter zeker geen deprimerend album is geworden.

Curse Of Lono maakt ruim vijftig minuten lang indruk met vooral ingetogen maar ook zeer subtiele en smaakvolle klanken, waarin de stem van Felix Bechtolsheimer goed tot zijn recht komt, maar gelukkig kan de muziek van de band nog steeds zo nu en dan ontsporen of buiten de lijntjes kleuren, waardoor ook People In Cars nog een tijd groeit.

Ik noemde het album hierboven al een feest van herkenning en een logisch vervolg op de vorige albums, maar People In Cars is zeker niet meer van hetzelfde. Curse Of Lono heeft alle invloeden in haar muziek nog wat fraaier aan elkaar gesmeed in een uniek eigen geluid en heeft ook dit keer veel moois en avontuurlijks verstopt in de fraaie klanken, die steeds weer opvallen door fraaie arrangementen van onder andere strijkers en de pedal steel.

Wanneer Tess Parks ook nog eens aanschuift voor een fraai duet weet ik zeker dat Curse Of Lono er wederom in is geslaagd om een jaarlijstjesalbum af te leveren en misschien zelfs wel haar beste album tot dusver. Dat is een ongelooflijk knappe prestatie. Nu nog even afwachten hoe hoog dit prachtalbum gaat eindigen. Hoog verwacht ik. Erwin Zijleman

avatar van niels78
4,5
Wat een ontdekking weer via mume! Helemaal mijn straatje.. Cohen, Berninger met een vleugje Cave

avatar van niels78
4,5
Ben alweer terug om hem te verhogen.
Damn so beautiful

avatar van johans
4,0
Als er iemand een ongelooflijk klote jaar achter de rug heeft dan is het de zanger van de formatie Curse of Lono. Felix Bechtolsheimer verloor zijn vader, oom en ex partner. Zijn stemgeluid zacht van melancholie en verlies zingt hij ons toe:

Now I can taste the fear in your barroom eyes
There’s a tremor deep in your playground lies
So I bolt the door and I start to shout
“I swear to god I ain’t ever coming out


Introspectief, reflectief, soms doordrenkt van herinneringen aan duisternis en wanhoop, maar altijd reikend om het licht te grijpen, is People In Cars het meest persoonlijke album tot nu toe. Een meeslepende ervaring vol emotionele verhalen, verpakt in een melodieuze en hartverwarmende klankenpalet van softrock en americana. Soms traanopwekkend, dan weer bluesy en groovy.

Het album People In Cars is vernoemd naar het schitterende boek van de veelgeprezen fotograaf Mike Mandel, die in de jaren zeventig in Los Angeles mensen in auto´s op de gevoelige plaat vastlegde. Van de buitenwereld afgescheiden door een stuk dun glas. Op diezelfde manier vindt Bechtolsheimer troost in zijn muziek. Hij zingt zijn verlies, verdriet en eenzaamheid de wereld in en weet hiermee met zijn band een uiterst intieme sfeer te creëeren.

avatar van philtuper
3,0
Ik begrijp de lyrische recensies niet helemaal. Tis zeker niet slecht, maar over het algemeen kabbelt het me te zeer en mis ik het urgente eraan. Vind het wat saaiig zelfs, maar datzelfde probleem heb ik zo nu en dan ook met de muziek van Matt Berninger bijvoorbeeld. Het is mooi, maar heeft ook iets weeïgs. En Nick Cave hoor ik nergens terug eerlijk gezegd. Voor mij een ietwat teleurstellend album dus.

Het boek People in Cars vind ik overigens wel fantastisch!

avatar van Lambchop
4,0
Dit is top, betere plaat van afgelopen maanden voor me

4,5
Ik weet niet wat het is met dit jaar, maar er is voor mij tot nu toe mee goede muziek uitgekomen dan de laatste jaar.

Zeer fijne plaat, 4 om mee te beginnen. Maar kan altijd stijgen

Gast
geplaatst: vandaag om 07:36 uur

geplaatst: vandaag om 07:36 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.